V SA/Wa 1385/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznaniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uznał za nieuzasadnione zażalenie [...] sp. z o.o. w [...]e na niezałatwienie sprawy w terminie praz przewlekle prowadzenia postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. wniosła [...] sp. z o.o. w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Rozpatrując na podstawie art. 37 § 1 i 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej zwana "k.p.a.", zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie organ wyższego stopnia może bądź uznając zażalenie za uzasadnione, wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy, bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. W przypadku uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia. Takie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 k.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie, jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego a nie merytoryczną i główną w tym postępowaniu. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niezależnie, bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Zwalczanie bezczynności organu lub przewlekłości następuje w ten sposób, że możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło zażalenie i wówczas ten organ obowiązany będzie do przesłania akt sprawy i udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga jest niedopuszczalna. Z tych przyczyn orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia