V SA/Wa 1385/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi [...] Wyższej Szkoły [...] we W. na rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę Po rozpatrzeniu protestu dotyczącego wniosku o nr kancelaryjnym [...], pn. [...] przez [...] Wyższą Szkołę [...] w konkursie nr [...] Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (dalej: NCBiR) rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] poinformowało stronę iż protest został rozpoznany negatywnie. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazano m.in. że dokonując oceny formalnej przedmiotowego wniosku o dofinansowanie stwierdzono, iż nie spełnia on kryterium horyzontalnego nr 7. Zgodnie z oceną jednego z ekspertów wniosek został oceniony negatywnie ze względu na brak zgodności z zasadami unijnymi (w tym zasadą niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami; brak jest jakichkolwiek informacji odnoszących się do kwestii niepełno/pełnosprawności). W ramach analizy potrzeb i oczekiwań zawarto bowiem jedynie informację o treści "(p)rowadzenie zajęć w salach wyposażonych w tablice interaktywne (100% odpowiedzi w przypadku S niepełnosprawnych)". Brak jednak jasności jak liczną grupę stanowiły tutaj osoby z niepełnosprawnością. Brak też informacji nt. zidentyfikowanych przez wnioskodawcę rodzajów niepełnosprawności. Tym samym niezrozumiałe/mało czytelne jest oczekiwanie związane z organizacją zajęć w salach wyposażonych w tablice interaktywne w odniesieniu do specyficznych potrzeb wynikających z różnych rodzajów niepełnosprawności (np. niepełnosprawność ruchowa, osoby niewidzące/słabowidzące). W odpowiedzi na tak zdefiniowaną potrzebę wnioskodawca w ramach części 4.1. deklaruje, że "(w)szystkie zad. odbędą się w salach wyposażonych w tab. interaktywne". Zdaniem osoby oceniającej rozwiązanie to nie zostało odpowiednio uzasadnione w kontekście specyficznych potrzeb studentów/studentek uczelni wynikających z różnych rodzajów niepełnosprawności. Jedyne zapisy o charakterze równościowym i niedyskryminacyjnym zawarte we wniosku dotyczą kryteriów kwalifikujących do objęcia wsparciem projektowym: "(k)ryt. pierwszeństwa: S korzystający ze stypendium socjalnego lub zapomogi – 5 pkt. – weryf na podst. oświad. S lub protokołu Komisji Stypendialnej [...], S niepełnosprawni -10 pkt. weryf. na podst oświad. S". Jednak zapis ten – w przypadku braku jakichkolwiek innych informacji potwierdzających liczbę studentów/studentek z niepełnosprawnościami czy pogłębionej analizy ich faktycznych potrzeb czy barier wynikających z niepełnosprawności – nie jest wnoszący. Trudno zaliczyć go na rzecz realizacji zasady równego traktowania i niedyskryminacji w ramach oceny projektu. Zdaniem drugiego z ekspertów wniosek jest niezgodny z zasadą równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami. We wniosku nie podano żadnych informacji świadczących o tym, że wsparcie oferowane w ramach projektu będzie dostępne dla osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności, nie ujęto również opisu barier napotykanych przez osoby niepełnosprawne przy ubieganiu się o udział w projekcie, a co za tym idzie, nie wskazano w opisie zadań działań zmierzających do ich zniwelowania. We wniosku w sposób niezgodny z instrukcją wprowadzono na str. 8 wniosku zapis premiujący na etapie rekrutacji osoby z niepełnosprawnościami (dodatkowe 10 punktów za niepełnosprawność). Zgodnie z zasadą równości szans i niedyskryminacji ujętą również w instrukcji, nie chodzi o to, aby premiować osoby niepełnosprawne (wnioskodawca niewłaściwie zastosował ww. zasadę), ale o to, aby zapewnić im równy dostęp do oferowanego wsparcia. Cóż bowiem za korzyść odniesie osoba niepełnosprawna jeśli otrzyma na etapie rekrutacji 10 pkt., ale ze względu na bariery właściwe ze względu na rodzaj niepełnosprawności nie będzie w stanie wziąć udziału w projekcie. Zatem zgodnie z ww. zasadą, wnioskodawca powinien zadbać przede wszystkim o to, aby osoby z różnymi rodzajami niepełnosprawności w ogóle mogły do projektu się zgłosić i w nim uczestniczyć. Powinien więc zadbać o to, aby osoby te nie napotykały np. na bariery architektoniczne. Należy opisać, w jaki sposób środki przekazu, planowane do użycia przy rekrutacji, zostaną w pełni wykorzystane, tak aby zapewnić dostępność do rekrutacji, a tym samym do projektu i oferowanego w nim wsparcia dla osób z niepełnosprawnościami. Tego rodzaju opisów we wniosku w ogóle nie ujęto. We wniosku znajduje się, oprócz wyżej wymienionego, jeszcze jeden zapis dot. osób niepełnosprawnych: "Prowadzenie zajęć w salach wyposażonych w tablice interaktywne". Jednakże w żaden sposób nie koresponduje on z zasadą równości szans i niedyskryminacji. Tablice interaktywne nie są narzędziem dedykowanym dla osób niepełnosprawnych. Co więcej, w niektórych przypadkach osoby niepełnosprawne mogą mieć trudności w korzystaniu z tych tablic, ponieważ urządzenia te nie są z założenia przystosowane do potrzeb tych osób. Wniosek nie spełnia zatem zasady równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami. NCBiR przypomniało, że wnioskodawca w treści protestu nie zgodził się z negatywną oceną projektu. W odniesieniu do oceny eksperta nr 1 wielokrotnie podkreślał, iż oceniający zaprzeczał sam sobie przyjmując na wstępie oceny, iż wniosek nie zawiera informacji pozwalających na stwierdzenie spełnienia kryterium po czym wskazał fragment, który wskazywał na uwzględnienie w projekcie osób niepełnosprawnych. Ponadto wskazał, iż nie zgadza się z opinią eksperta, w kwestii dotyczącej rzekomego braku wystarczającego uzasadnienia dla potrzeb studentów w postaci tablic interaktywnych w salach. Podniósł, iż powyższe jest potrzebą wykazaną na poziomie badania i w przypadku osób niepełnosprawnych były oczekiwania wyposażenia sal w tablice interaktywne. Wnioskodawca nie zgadza się ponadto ze stwierdzeniem, iż w treści wniosku jedyna informacja o osobach niepełnosprawnych znajduje się w części dotyczącej kryteriów pierwszeństwa kwalifikujących studentów niepełnosprawnych do wsparcia. Zdaniem wnioskodawcy wskazanie na etapie wniosku liczby studentów niepełnosprawnych, jest niewłaściwe. Zasada niedyskryminacji ma skupić się bowiem na braku dyskryminacji m.in. osób z niepełnosprawnościami, a nie na fakcie określania, jaka jest planowana ilość studentów niepełnosprawnych. Poprzez zapisy ujęte w treści wniosku Wnioskodawca chciał zwrócić uwagę na okoliczność, iż osoby niepełnosprawne nie zostały pominięte. Wnioskodawca nie zgadza się także ze zdaniem eksperta, jakoby nie dokonano pogłębionej analizy potrzeb. Sugeruje on, iż taka opinia wskazuje, iż oceniający podważa badanie potrzeb, jakie przeprowadzono w grupie osób z niepełnosprawnościami., w wyniku którego ujawniły się wskazane we wniosku potrzeby (tablice interaktywne w salach). Fakt, braku innych potrzeb Wnioskodawca tłumaczy tym, iż posiada niezbędną infrastrukturę i inne dogodności dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Odnosząc się do opinii eksperta nr 2, wnioskodawca wskazuje, iż niezgodne z prawdą jest podnoszenie, iż we wniosku brak jest informacji o barierach, jakie napotykają osoby niepełnosprawne i sposobie ich zniwelowania. Jako bariery Wnioskodawca wskazał – brak tablic interaktywnych w salach a jako sposób zniwelowania tejże bariery – wyposażenie sal w takie tablice. Ponadto wskazał iż zgodnie z otrzymaną z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego informacją tablice interaktywne są uznane jako narzędzie do pracy z niepełnosprawnymi, w tym z osobami niewidzącymi. Zarzut dotyczący przyznania osobom niepełnosprawnym dodatkowych punktów na etapie rekrutacji Wnioskodawca argumentuje okolicznością, iż osoby te mają najczęściej niższą średnią niż studenci pełnosprawni. Co więcej, wskazał on, iż forma informacji o planowanym projekcie jest tak szeroka (informacje internetowe, mailing, plakaty, informacje przekazywane w dziekanacie), iż trafia ona do wszystkich studentów. Wnioskodawca podnosi nadto, iż zasada niedyskryminacji rozumiana jest bardzo szeroko i ma na celu brak dyskryminacji, nie tylko ze względu na niepełnosprawność, ale również płeć, pochodzenie rasowe i etniczne, religię lub przekonania, wiek lub orientację seksualną. Oznacza to w opinii Składającego wniosek, że zasadę tę należy interpretować w sposób racjonalny. Odnosząc się z kolei do powyższego NCBiR wskazuje iż wnioskodawca nie wykazał w treści wniosku o dofinansowanie, danych dowodzących spełnienia przez projekt kryterium horyzontalnego nr 3 – Czy projekt jest zgodny z pozostałymi właściwymi zasadami unijnymi (w tym zasadą równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnością i zasadą zrównoważonego rozwoju) oraz z prawodawstwem unijnym. NCBiR podnosi iż Regulamin Konkursu został opracowany na podstawie aktów prawa powszechnie obowiązujących oraz wytycznych. Wskazane powyżej Wytyczne przewidują iż we wniosku o dofinansowanie projektów finansowanych ze środków EFS, EFRR lub FS wymaga się wskazania sposobu realizacji zasady równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami w ramach projektu. "Dostępność" rozumiana jest jako właściwość środowiska fizycznego, transportu, technologii i systemów informacyjno-komunikacyjnych oraz towarów i usług, pozwalająca osobom z niepełnosprawnościami na korzystanie z nich na zasadzie równości z innymi osobami. Dostępność może być zapewniona przede wszystkim dzięki stosowaniu koncepcji uniwersalnego projektowania, a także poprzez usuwanie istniejących barier oraz stosowanie mechanizmu racjonalnych usprawnień, w tym technologii i urządzeń kompensacyjnych dla osób z niepełnosprawnościami. Koncepcją uniwersalnego projektowania jest natomiast: projektowanie produktów, środowiska, programów i usług w taki sposób, by były użyteczne dla wszystkich, w możliwie największym stopniu, bez potrzeby adaptacji lub specjalistycznego projektowania. W treści protestu Wnioskodawca nie odniósł się do wszystkich elementów składających się na dostępność w powyższym rozumieniu (np. do środowiska faktycznego, w którym miałyby być prowadzone zajęcia, w których udział mieliby studenci niepełnosprawni) odniósł się jedynie do jednego z elementów tj. do systemu informacyjno-komunikacyjnego, jakim są tablice interaktywne. NCBiR podkreśla iż nie ocenia, na dzień rozpatrywania protestu, czy Wnioskodawca np. posiada niezbędną infrastrukturę, która umożliwiłaby studentom niepełnosprawnym udział w projekcie. Protest nie może poza tym prowadzić do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie. Ocenie podlega bowiem kwestia czy we wniosku znajdowały się dane umożlwiające taką ocenę i po analizie stwierdza, że informacji takich we wniosku brak. Wnioskodawca w treści aplikacji skupił się jedynie na przedstawieniu ułatwienia, jakie zostanie wprowadzone do sal wykładowych, co nie jest wystarczające do stwierdzenia czy zniwelowano ewentualnie wszystkie bariery, jakie mogłyby utrudniać osobom niepełnosprawnym udział w czynnościach objętych wsparciem. W ocenie NCBiR niezasadnym jest także powoływanie się przez Wnioskodawcę na ograniczoną liczbę znaków w formularzu aplikacyjnym, chociażby z uwagi na okoliczność, iż ograniczenie to obejmowało wszystkich potencjalnych wnioskodawców, a mimo to wykazywali oni dane dotyczące danego kryterium. NCBiR podnosi, że jeżeli oceniający uzna którekolwiek z kryteriów horyzontalnych za niespełnione, odpowiednio odnotowuje ten fakt na karcie oceny formalno-merytorycznej, uzasadnia decyzją o uznaniu danego kryterium horyzontalnego za niespełnione i wskazuje, że projekt powinien zostać odrzucony i nie podlegać dalszej ocenie. Zatem, zgodnie z założeniami konkursu, wniosek musiał być odrzucony i nie może podlegać dalszej ocenie. Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła [...] Wyższa Szkoła [...] we W. zarzucając jej: I. naruszenie przepisów postepowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 77 kpa i art. 80 kpa poprzez przekroczenie przez Organ granic swobodnej oceny dowodów przy ocenie wniosku oraz naruszenie art. 8 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie i tym samym na działanie w sposób podważający zaufanie do Organu administracji oraz art. 107 kpa, 9 kpa i 11 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia i brak wskazania podstawy materialno-prawnej rozstrzygnięcia, II. naruszenie postanowień Regulaminu konkursu nr [...], które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie niezgodności wniosku z ogólnymi kryteriami horyzontalnymi, tj. zasadą niedyskryminacji, III. naruszenie postanowień Wytycznych w zakresie realizacji równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami oraz zasady równości szans kobiet i mężczyzn w ramach funduszy unijnych na lata 2014–2020, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że wniosek nie spełniał standardu minimum wyznaczonego wytycznymi, IV. naruszenie art. 55 ustawy poprzez rozpatrzenie protestu Skarżącej przez Organ nieuprawniony do rozpatrzenia protestu. Podnosząc powyższe Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in. że organ błędnie przyjął jakoby Wnioskodawca nie wykazał w treści wniosku o dofinansowanie danych dowodzących spełnienia przez projekt ogólnego kryterium horyzontalnego, tj. czy projekt jest zgodny z pozostałymi właściwymi zasadami unijnymi (w tym z zasadą równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób niepełnosprawnych i zasadą zrównoważonego rozwoju) oraz prawodawstwem unijnym. Przyjęcie takiego stanowiska było niedopuszczalne, ponieważ Skarżąca we wniosku wskazała, na podstawie badań przeprowadzonych metodą testową na grupie studentów, że w przypadku osób niepełnosprawnych oczekiwanymi ułatwieniami były tablice interaktywne. Wobec czego, taką też informację zawarła we wniosku. W ocenie Skarżącej, jeżeli wynik badania nie wskazał potrzeby rozwoju infrastruktury, to należy uznać, że takich potrzeb nie ma nie dlatego, że osoby niepełnosprawne radzą sobie z nieprzychylną osobom niepełnosprawnym architekturą obiektów uczelni Skarżącej, a właśnie dlatego, że taka infrastruktura już istnieje. Niewskazanie we wniosku informacji odnoszącej się do infrastruktury przychylnej osobom niepełnosprawnym wydawało się nieuniknione z uwagi na możliwość wywnioskowania tej informacji ze wskazanych już we wniosku informacji o potrzebach niepełnosprawnych studentów oraz poprzez ograniczone miejsce w formularzu wniosku. Skarżąca podkreśliła również, że organ zarzucił jej naruszenie wytycznych, nie powołując się jednak na żaden konkretny zapis wytycznych. Skarżąca odwołuje się także do przeprowadzonych badań grupy 117 studentów podnosząc, że w przypadku osób niepełnosprawnych wskazane były oczekiwania odnośnie wyposażenia sal w tablice interaktywne, więc nic innego Skarżący nie mógł wpisać. Studenci nie wykazali innych potrzeb związanych z ograniczeniami dot. swoich niepełnosprawności, stąd też Wnioskodawca zawarł tylko ten zapis. Jednocześnie w działaniach przedstawił rozwiązanie tylko na taką potrzebę. W dalszej kolejności Skarżąca podejmuje polemikę z ocenami ekspertów i przypomina że: • budynek uczelni jest dostosowany architektonicznie w zakresie niepełnosprawności ruchowej, co ułatwia osobom niepełnosprawnym ruchowo przemieszczanie się po budynku (m.in. winda, łazienki), • sale są wyposażone w tablice interaktywne i oprogramowanie dostosowane dla osób niewidzących/słabo widzących, • na uczelni obecnie studiują studenci o różnych rodzajach niepełnosprawności m.in. niepełnosprawni ruchowo, niedowidzący, słabosłyszący, niepełnosprawni intelektualnie, ponieważ uczelnia i jej pracownicy mają już doświadczenie i są przygotowani do przełamywania barier wynikających z braku świadomości nt. potrzeb osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności, • Uczelnia posiada w salach nagłośnienie dostosowane dla osób słabosłyszących, • Uczelnia posiada rozbudowaną stronę, zasoby cyfrowe, usługi internetowe i materiały dydaktyczne w formie elektronicznej, które umożliwiają efektywną naukę osobom niepełnosprawnym, • materiały dydaktyczne umożliwiają pracę we własnym tempie, • ponadto otoczenie uczelni jest przyjazne dla osób niepełnosprawnych: przejście dla pieszych i sygnalizacja świetlna/dźwiękowa od głównej ulicy i przystanku tramwajowego/autobusowego oddalone o kilkadziesiąt metrów od Uczelni jest dostosowane do osób niewidzących, niedowidzących i z innymi stopniami niepełnosprawności. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 55 ustawy Skarżąca wyraża pogląd iż zgodnie z tym przepisem protest jest rozpatrywany przez instytucję: 1) zarządzającą albo 2) pośredniczącą – jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie na podstawie porozumienia albo umowy, o których mowa w art. 10 ust. 1. A zatem w niniejszej sprawie Organ rozpatrywał protest w imieniu własnym, bez powołania się na powierzenie mu tych zadań przez instytucję zarządzającą na podstawie porozumienia albo umowy, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy, zgodnie z art. 55 pkt 2 ustawy. Należy zatem uznać, że protest został rozpatrzony przez nieuprawnioną instytucję. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka została oddalona. Skarżąca nie ma racji podnosząc zarzut naruszenia przywołanych przepisów kpa, a mianowicie art. 77, 80, 8, 107, 9 i 11. Z art. 67 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz.U.2016.217 – tekst jedn.) wynika, że do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposbu obliczania terminów. Procedura odwoławcza w rozumieniu ww. przepisu obejmuje m.in. postępowanie wywołane wniesieniem skargi (zob. Rozdział 15 ww. ustawy) do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie są również zasadne zarzuty odnoszące się do naruszenia postanowień Regulaminu konkursu oraz Wytycznych obowiązujących Skarżącą. Otóż Regulamin ten w części odnoszącej się do ogólnych kryteriów horyzontalnych (zob. jego art. 23–24) wskazywał iż wśród nich ocenie podlegają następujące elementy: 1) Czy projekt jest zgodny z prawodawstwem krajowym w tym z przepisami dotyczącymi pomocy publicznej oraz ustawą Prawo zamówień publicznych? 2) Czy projekt należy do wyjątku co do którego nie stosuje się standardu minimum? Jeśli projekt nie należy do wyjątku ocenia się czy projekt jest zgodny z zasadą równości szans kobiet i mężczyzn (na podstawie standardu minimum). Standard minimum uznaje się za spełniony w przypadku uzyskania co najmniej 3 punktów za kryteria oceny wskazane w karcie oceny formalno-merytorycznej. 3) Czy projekt jest zgodny z pozostałymi właściwymi zasadami unijnymi (w tym zasadą równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami i zasadą zrównoważonego rozwoju) oraz z prawodawstwem unijnym? 4) Czy projekt jest zgodny ze Szczegółowym Opisem Osi Priorytetowych [...]? 5) Czy projekt jest zgodny z właściwym celem szczegółowym [...]? Co istotne, Regulamin, o którym mowa jednoznacznie wskazywał, że jeżeli oceniający uzna którekolwiek z ww. kryteriów horyzontalnych za niespełnione odpowiednio odnotowuje ten fakt na karcie oceny formalno-merytorycznej, uzasadnia decyzję o uznaniu danego kryterium horyzontalnego za niespełnione i wskazuje że projekt powinien zostać odrzucony i nie podlegać dalszej ocenie. Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej sytuacja, o której mowa miała miejsce. Przemawiają za tym nie tylko oceny ekspertów, ale przede wszystkim uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia., które w sposób trafny odwołuje się do tych ocen, przedstawia ich analizę oraz wyprowadza na jej podstawie trafny wniosek, którego istotą jest uznanie, że faktycznie nie spełnia on jednego z kryteriów horyzontalnych (nr 3). Motywując swoje stanowisko organ słusznie odwołuje się do wytycznych oraz do wskazanych tamże takich pojęć jak "dostępność" oraz "koncepcja uniwersalnego projektowania" (zob. str. 8 i 9 Wytycznych). W związku z tym przypomnieć trzeba, że "dostępność" to właściwość środowiska fizycznego, transportu, technologii i systemów informacyjno-komunikacyjnych oraz towarów i usług pozwalająca osobom z niepełnosprawnościami na korzystanie z nich na zasadzie równości z innymi osobami. Dostępność jest warunkiem wstępnym prowadzenia przez wiele osób z niepełnosprawnościami niezależnego życia i uczestniczenia w życiu społecznym i gospodarczym. Dostępność może być zapewniona przede wszystkim dzięki stosowaniu koncepcji uniwersalnego projektowania, a także poprzez usuwanie istniejących barier oraz stosowanie mechanizmu racjonalnych usprawnień, w tym technologii i urządzeń kompensacyjnych dla osób z niepełnosprawnościami. Z kolei "koncepcja uniwersalnego projektowania" to projektowanie produktów, środowiska, programów i usług w taki sposób, by były użyteczne dla wszystkich w możliwie największym stopniu, bez potrzeby adaptacji lub specjalistycznego projektowania. Uniwersalne projektowanie nie wyklucza możliwości zapewnienia dodatkowych udogodnień dla szczególnych grup osób z niepełnosprawnościami, jeżeli jest to potrzebne. Analizując treść ww. pojęć w kontekście braku spełnienia kryterium horyzontalnego nr 3 organ zasadnie podnosi, że Skarżąca nie odniosła się do wszystkich elementów "dostępności" w powyższym rozumieniu. Wskazała bowiem jedynie jeden z jego elementów, a mianowicie system informacyjno-komunikacyjny jakim są tablice interaktywne. Nie powołała się natomiast na to, a zatem i nie wykazała, że posiada taką infrastrukturę, która umożliwiała studentom niepełnosprawnym udział w proponowanym przez nią projekcie. Sąd podkreśla iż Skarżąca nie może na etapie protestu czy też skargi do sądu twierdzić czy nawet próbować wykazywać iż taką infrastrukturę posiadała i nadal posiada. Jest to działanie spóźnione, które nie może odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Protest jak i skarga do sądu nie mogą być bowiem swoistym uzupełnieniem wniosku o dofinansowanie. Zarówno w ocenie ekspertów jak i organu, ale także sądu ograniczanie się przez Skarżącą do przedstawienia jedynie takich ułatwień dla osób niepełnosprawnych, które polegałyby na wyposażeniu sal wykładowych w tablice interaktywne było niewystarczające. To niewątpliwe udogodnienie nie wskazywało bowiem na to, że wyeliminowano czy choćby ograniczono w jakimkolwiek stopniu wszystkie bariery, które mogłyby utrudniać udział osobom niepełnosprawnym w czynnościach, których dotyczyłoby wsparcie. Sąd nie podziela zarzutu Skarżącej jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 55 ustawy o zasadach (...) poprzez rozpatrzenie protestu przez organ nieuprawniony. Przywołany przepis przewiduje, że protest jest rozpatrywany przez instytucję: 1) zarządzającą albo 2) pośredniczącą – jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie na podstawie porozumienia albo umowy, o których mowa w art. 10 ust. 1. Z akt sprawy wynika iż protest Skarżącej został rozpoznany przez NCBiR, przy czym zadania związane z rozpatrywaniem środków odwoławczych zostały NCBiR przekazane przez Instytucję Zarządzającą na mocy porozumienia w sprawie realizacji Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014–2020 nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. [zob. § 2 pkt. 3 kserokopii porozumienia (...) złożonego na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r.]. W związku z powyższym nie może być mowy o naruszeniu ww. przepisu. Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz.U.2016.217).