V SA/Wa 1386/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2014r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych postanawia: odrzucić skargę. A.W. złożyła w dniu 21 maja 2014r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] maja 2014r. nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych na rok 2005. Wobec powyższego zarządzeniem z 9 czerwca 2014r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 556 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 24 czerwca 2014r. strona skarżąca złożyła zażalenie na ww. zarządzenie, a jednocześnie wniosła o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Zarządzeniem referendarza sądowego z 8 września 2014r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych. Pismem z 22 września 2014r. strona skarżąca złożyła sprzeciw na ww. zarządzenie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z 17 października 2014r. pozostawił wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na niewypełnienie urzędowego formularza PPF. W wyniku złożonego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 stycznia 2015r. oddalił zażalenie strony skarżącej. Realizując wytyczne przedstawione w uzasadnieniu ww. postanowienia, tut. Sąd zarządzeniem z 26 lutego 2015r. zwrócił się do strony skarżącej o uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z powodu braku odpowiedzi ze strony wnioskodawczyni, zarządzeniem referendarza sądowego z 25 marca 2015r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z 2 kwietnia 2015r. strona skarżąca złożyła wniosek o cofnięcie skargi. Jednocześnie Sąd po sprawdzeniu przez Oddział Budżetowo-Finansowy WSA w Warszawie stwierdza, iż do dnia 9 kwietnia 2015r. nie wpłynęła na rachunek Sądu opłata z tytułu wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Takie uprawnienie do rozporządzania skargą przyznane stronie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Jednakże cofnięcie skargi jest dopuszczalne, o ile ta zostanie wniesiona skutecznie, a więc jeśli spełnia ona wszystkie wymogi formalno-fiskalne. Wniesiona skarga zawiera brak fiskalny, bowiem nie została opłacona. Z kolei skarżąca cofnęła skargę już po dniu doręczenia jej pierwszego wezwania do uzupełnienia braku przez uiszczenie wpisu sądowego, bowiem wezwanie to zostało doręczone w dniu 23 czerwca 2014 r., a cofnięcie skargi nastąpiło w piśmie datowanym na dzień 2 kwietnia 2015 r. i wpłynęło do Sądu w dniu 7 kwietnia 2015r. Jednak z uwagi na fakt złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie wymaganym do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, Sąd nie był władny odrzucić skargi w sytuacji ubiegania się przez skarżącą o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych. Termin do uiszczenia braków fiskalnych z uwagi na później złożony wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, zostaje bowiem "przerwany". Skarżąca otrzymała w dniu 1 kwietnia 2015r. rozstrzygnięcie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. A w dniu 2 kwietnia 2015r. złożyła wniosek o cofnięcie niniejszej skargi. Tylko przy skutecznie wniesionej skardze można badać możliwości skutecznego cofnięcia skargi. W myśl bowiem art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Nieskuteczne wniesienie skargi – a więc dotknięte na przykład brakiem fiskalnym – oznacza, że procesowe postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje (wyrok NSA z 16 września 2005 r., sygn. akt FSK 2174/04). W związku z tym należy stwierdzić, że sąd administracyjny może rozpatrzyć wniosek o cofnięcie skargi dopiero po uiszczeniu wpisu od skarżącej. Pomimo więc cofnięcia skargi po dacie doręczenia pierwszego wezwania do uzupełnienia jej braków fiskalnych, w sprawie zapadło orzeczenie w przedmiocie odrzucenia skargi, gdyż cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną, a więc również prawidłowo opłaconą. Nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi skutkować musi zatem odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. W związku z powyższym skargę, jako dotkniętą brakiem fiskalnym, należało na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.