V SA/Wa 1388/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA - Monika Kramek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Asesor WSA - Marta Sarnowiec-Cisłak (spr.), Protokolant - st. spec. Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 marca 2025 r. nr BWR11.6580.8.190.2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy oddala skargę. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest informacja Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, Agencja, organ) z dnia 7 marca 2025 r. odmawiająca przyznania M. M. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wnioskowanej pomocy. Z uzasadnienia ww. rozstrzygnięcia wynika, że w dniu 2 września 2024 r. wnioskodawca wystąpił do Agencji z wnioskiem o przyznanie pomocy w zakresie działania 1.8 Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej w ramach Priorytetu 1. Wspieranie zrównoważonego rybołówstwa oraz odbudowy i ochrony żywych zasobów wodnych objętego programem Fundusze Europejskie dla Rybactwa na lata 2021-2027. W wyniku analizy wniosku skarżącego będącego armatorem, na tle ustaleń wskazujących na zawieszenie przez wnioskodawcę w dniu 1 października 2023 r. działalności w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - CEIDG (o kodzie [...] - Rybołówstwo w wodach morskich), ARiMR dwukrotnie wzywał stronę do wyjaśnienia kwestii spełnienia warunku przyznania pomocy, jakim jest wykonywanie rybołówstwa komercyjnego (wezwania wysłane w dniach 29 listopada 2024 r. i 12 lutego 2025 r.). W odpowiedzi na wezwania wnioskodawca wskazywał, że zawieszenie oznacza jedynie przerwę w formalnym wykonywaniu działalności gospodarczej, ale nie wstrzymuje faktycznego wykonywania działalności, jaką jest komercyjny połów ryb. Agencja, mając na uwadze regulację zawartą w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 263), a także informacje wynikające z treści pisma Instytucji Zarządzającej z dnia 20 grudnia 2024 r., nr RYB.pw.510.67.2024 odnoszącego się do problematyki zawieszenia działalności gospodarczej, stwierdziła, że wnioskodawca nie spełnił warunku przyznania pomocy, o którym mowa w § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 września 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania i wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. Wspieranie zrównoważonego rybołówstwa oraz odbudowy i ochrony żywych zasobów wodnych objętego programem Fundusze Europejskie dla Rybactwa na lata 2021-2027 oraz wysokości tej pomocy (Dz. U. poz. 2128; dalej: rozporządzenie z dnia 22 września 2023 r.). ARiMR wyjaśniła, że z weryfikacji historii wpisów CEIDG wynikało, iż działalność gospodarcza wnioskodawcy była zawieszona od 1 października 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. Natomiast w dniu 27 grudnia 2024 r. (a więc po otrzymaniu wezwania do wyjaśnień) dokonano zmiany i zaktualizowano status prowadzonej działalności gospodarczej na Aktywny z datą wznowienia wykonywania działalności gospodarczej na 1 stycznia 2025 r. W omawianym przypadku wnioskodawca zawiesił działalność na okres ponad 14 miesięcy. W związku z tym Agencja uznała, że zawieszenie było długotrwałe a nie sezonowe, a w danym okresie wnioskodawca w rzeczywistości nie wykonywał rybołówstwa komercyjnego. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów poświadczających wykonywanie działalności połowowej pomimo dwukrotnego wezwania. Długotrwałe zawieszenie działalności stało w sprzeczności z faktycznym prowadzeniem czynności komercyjnych - w tym sprzedażą połowów. W okresie zawieszenia działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może bowiem wykonywać czynności, które generują przychód z działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie informacji ARiMR z dnia 7 marca 2025 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: a) art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 2003 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury na lata 2021-2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 1273 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) w zw. z § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 16 października 2023 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetów 1-4 objętych programem Fundusze Europejskie dla Rybactwa na lata 2021-2027 (Dz. U. poz. 2289 ze zm.) przez nieuzasadnione i bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie złożył stosownych wyjaśnień/nie przedstawił wymaganych dokumentów świadczących o spełnieniu warunków przyznania pomocy, co skutkowało nieuzasadnioną odmową przyznania pomocy; b) § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 września 2023 r. w zw. z ust. 8 załącznika nr 2 do tego rozporządzenia oraz art. 21 ust. 3, 5 lit. a, 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1139 z dnia 7 lipca 2021 r. ustanawiającego Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/1004 (Dz. Urz. UE z 2021 r. Nr L247, s. 1 i n. ze zm.; dalej: rozporządzenie 2021/1139) oraz art. 4 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/20061224/2009 (Dz. Urz. UE z 2009 r. Nr L343, s. 1 i n., ze zm.; dalej: rozporządzenie 1224/2009) - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie dopełnił warunków przyznania pomocy, tj. nie posiadał wpisu do CEIDG o statusie aktywny (działalność gospodarcza była długotrwale zawieszona) i w związku z tym uzasadniona była odmowa przyznania pomocy, podczas gdy właściwe przepisy nie określają jako warunku przyznania pomocy posiadania wpisu działalności armatora w CEIDG o statusie aktywny; c) art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. z 2024 r. poz. 243 ze zm.; dalej: u.r.m.) w zw. z § 25 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 września 2023 r. - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie wpisu do CEIDG o statusie "aktywny", który ma potwierdzać wykonywanie przez armatora rybołówstwa komercyjnego; d) art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez nieuzasadnione ograniczenie uprawnień przedsiębiorcy z przepisów tych wynikających oraz przyjęcie, że fakt i skutki zawieszenia działalności gospodarczej są w zasadzie tożsame w skutkach z faktem i skutkami wykreślenia działalności gospodarczej, co doprowadziło organ do nieuzasadnionej konstatacji o niespełnieniu warunku przyznania pomocy; e) art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez wydanie rozstrzygnięcia stojącego w sprzeczności z zasadą praworządności, w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że wnioskodawca spełnił wymagane warunki przyznania pomocy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadzała się do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Agencji odmawiającego przyznania wnioskowanej przez stronę pomocy z uwagi na zawieszenie przez wnioskodawcę działalności gospodarczej. Podkreślenia wymagało, że analogiczne zagadnienie było przedmiotem wypowiedzi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1730/25 (zob. niepr. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2025 r.). Skład orzekający w niniejszej sprawie wyrażone w ww. orzeczeniu stanowisko w pełni podziela i odwoła się do wyrażonej w nim argumentacji w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy, mając na uwadze zbliżoną podstawę faktyczną rozstrzygnięcia oraz tożsamość zarzutów sformułowanych przez stronę w skardze. W sprawie nie jest sporne, że skarżący złożył w dniu 2 września 2024 r. wniosek o dofinansowanie w ramach działania 1.8 Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej w ramach Priorytetu 1. Wspieranie zrównoważonego rybołówstwa oraz odbudowy i ochrony zasobów wodnych objętych programem Fundusze Europejskie dla Rybactwa na lata 2021-2027. Zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 września 2023 r. 1. Pomoc na realizację operacji w ramach działania Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej przyznaje się: 1) armatorowi statku rybackiego, przy użyciu którego jest wykonywane rybołówstwo komercyjne, którego długość całkowita wynosi: a) poniżej 12 m, b) od 12 m do 24 m - jeżeli armator tego statku rybackiego w okresie 3 lat przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie w specjalnym zezwoleniu połowowym wydanym na ten statek rybacki posiadał przyznane kwoty połowowe co najmniej 2 gatunków organizmów morskich objętych ogólną kwotą połowową, c) powyżej 24 m - jeżeli armator tego statku rybackiego w okresie 3 lat przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie w specjalnym zezwoleniu połowowym wydanym na ten statek rybacki posiadał przyznane kwoty połowowe co najmniej 2 gatunków organizmów morskich objętych ogólną kwotą połowową; 2) jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 21 rozporządzenia 2021/1139. Stosownie do ust. 5 tego artykułu: Pomoc na realizację operacji w ramach działania Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej może zostać przyznana podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wyłącznie raz w danym roku kalendarzowym na dany statek rybacki, przy użyciu którego jest wykonywane rybołówstwo komercyjne. Argumentacja skargi koncentruje się na kwestii legalności i zasadności kierowania do skarżącego wezwań oraz dopuszczalności i prawidłowości oparcia negatywnego rozstrzygnięcia wniosku strony na wykazaniu braku posiadania przez wnioskodawcę wpisu do CEIDG wskazującego na aktywny status prowadzonej działalności w zakresie rybołówstwa w wodach morskich (kod [...]). W ocenie skarżącego, w przypadku, w którym złożył on wszelkie wymagane na mocy rozporządzenia z dnia 22 września 2023 r. dokumenty (których wykaz określono w ust. 8 załącznika nr 2 do rozporządzenia), organ nie był uprawniony do odmowy przyznania pomocy z uwagi na brak posiadania aktywnego wpisu do CEIDG. Stanowisko strony jest nieprawidłowe. Należy w tym miejscu wskazać, że przyznanie wsparcia na rekompensatę za tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej stanowi szczególny rodzaj wsparcia, będący odstępstwem od zasad kwalifikowalności wydatków określonych w art. 13e rozporządzenia 2021/1139 (art. 21 ust. 1 rozporządzenia 2021/1139). Ten rodzaj wsparcia może zostać przyznany wyłącznie wtedy, gdy działalność połowowa danego statku lub rybaka została wstrzymana na co najmniej 30 dni w danym roku kalendarzowym (art. 21 ust. 3 rozporządzenia 2021/1139). Stosownie do art. 21 ust. 5 rozporządzenia 2021/1139 wsparcie może zostać przyznane wyłącznie: a) właścicielom lub operatorom unijnych statków rybackich, które są zarejestrowane jako aktywne oraz przez co najmniej 120 dni w ciągu ostatnich dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku o wsparcie prowadziły działalność połowową na morzu; b) rybakom, którzy przez co najmniej 120 dni w ciągu ostatnich dwóch lat kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku o wsparcie pracowali na morzu na pokładzie unijnego statku rybackiego, którego dotyczy tymczasowe zaprzestanie; lub c) rybakom łowiącym z brzegu, którzy przez co najmniej 120 dni w ciągu ostatnich dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku o wsparcie prowadzili działalność połowową. Jak stanowi art. 21 ust. 7 rozporządzenia 2021/1139: "W okresie tymczasowego zaprzestania działalności cała działalność połowowa prowadzona przez dane statki lub danych rybaków zostaje faktycznie zawieszona. Dane państwo członkowskie upewnia się, że dany statek lub rybak zaprzestał wszelkiej działalności połowowej w okresie tymczasowego zaprzestania działalności oraz że zapobieżono nadmiernej rekompensacie wynikającej z wykorzystywania statku do innych celów." Ustanowienie kluczowych zasad przyznawania spornej rekompensaty w ramach unijnego programu dofinansowania wymaga uwzględnienia - w pierwszej kolejności - wymogów wynikających z prawa unijnego. W ocenie Sądu, z wyżej przywołanych przepisów rozporządzenia 2021/1139 w bezsprzeczny sposób wynika, że rekompensata za tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej jest szczególnym rodzajem wsparcia, a rolą instytucji krajowej jest zapewnienie, że jej przyznanie jest skorelowane z wykluczeniem wykorzystywania statku do innych celów (art. 21 ust. 7 rozporządzenia 2021/1139). Dodatkowo określenie zakresu podmiotowego potencjalnych beneficjentów tego rodzaju wsparcia wyraźnie akcentuje "aktywne" i "rzeczywiste" prowadzenie działalności połowowej (zob. art. 21 ust. 5 lit. a) rozporządzenia 2021/1139). W rozpatrywanej sprawie organ, korzystając z ogólnodostępnych baz ustalił, że działalność gospodarcza skarżącego w zakresie kodu [...] została zawieszona w okresie od 1 października 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. Trafnie ARiMR uznał, że powyższe ustalenie budziło istotne wątpliwości w zakresie aktywnego wykonywania rybołówstwa komercyjnego, co stanowiło warunek przyznania pomocy w spornym naborze. Odnosząc się do różnic terminologicznych, w ocenie Sądu, fakt wykazania wykonywania rybołówstwa komercyjnego (a nie - jak podnosi skarżący - działalności połowowej) wynika z określonego uregulowania tego rodzaju działalności w polskim porządku prawnym. Uwzględniając ww. przepisy rozporządzenia 2021/1139 organ uprawniony był do wymagania przedstawienia przez skarżącego potwierdzenia rzeczywistego wykonywania rybołówstwa komercyjnego. Nie ma racji skarżący podnosząc, że dołączenie wymaganych dokumentów określonych w przepisach mających zastosowanie do naboru (w szczególności w ust. 8 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 23 września 2023 r.), a tym samym spełnienie wymogów formalnych - ma niejako zwalniać Agencję od weryfikacji, czy wnioskodawca rzeczywiście (faktycznie) wykonuje rybołówstwo komercyjne (czy jest czynnym armatorem). Tego rodzaju stanowisko jest nieuprawnione. Jego przyjęcie w istocie powodowałoby brak możliwości kontroli prawidłowości danych podanych we wniosku w kontekście przedłożonej dokumentacji. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ w przekonujący i właściwy sposób wyjaśnił źródła zastrzeżeń co do rzeczywistego prowadzenia komercyjnej działalności powołowej przez skarżącego oraz zażądał w tym zakresie dodatkowych wyjaśnień. Stwierdzona okoliczność długotrwałego zawieszenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę (przez 15 miesięcy) stanowiła uzasadnioną przyczynę wątpliwości wymagających wyjaśnienia (uzupełnienia) przez skarżącego. Mimo dwukrotnego wezwania, wnioskodawca nie przedstawił dowodów bądź twierdzeń, które mogłyby świadczyć o faktycznym prowadzeniu rybołówstwa komercyjnego. W konsekwencji organ uprawniony był do przyjęcia, że skarżący nie wykazał spełnienia obligatoryjnej przesłanki przyznania wnioskowanej pomocy określonej w § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 września 2023 r. Nietrafne są również zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia gwarancji wynikających z art. 22 oraz art. 23 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Według Sądu, forsowany przez stronę pogląd o możliwości faktycznego wykonywania działalności w postaci komercyjnego połowu ryb w czasie zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej stoi w sprzeczności z normą wyrażoną w art. 25 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którą: "W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej." Zakres dopuszczalnych czynności, jakie mogą być realizowane w okresie zawieszenia działalności precyzuje natomiast art. 25 ust. 2 ww. ustawy. Katalog ten obejmuje działania niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, ale nie aktywność stanowiącą istotę (przedmiot) zawieszonej działalności gospodarczej. W przekonaniu Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie sposób także zarzucić organowi dokonania weryfikacji wniosku skarżącego z naruszeniem zasad określonych w art. 19 ustawy wdrożeniowej. Ocena Agencji uwzględniała bowiem konieczność sprawdzenia informacji i dokumentów przedłożonych do wniosku, a prawidłowe ustalenia wykazały istnienie wątpliwości co do spełnienia przez stronę obligatoryjnych przesłanek udzielenia wnioskowanego wsparcia. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, stwierdzone długotrwałe zawieszenie działalności gospodarczej uprawniało organ do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia/wyjaśnienia stwierdzonych niejasności. Wezwania zostały sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości co do zakresu żądanych wyjaśnień/uzupełnień. W zaskarżonej informacji przekonująco i klarownie wykazano, z jakich powodów odmówiono przyznania wnioskowanej pomocy, powołując podstawę prawną i uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Kwestia braku aktywnego wpisu w CEIDG - w okolicznościach niniejszej sprawy - uprawniała wniosek o braku prowadzenia przez wnioskodawcę działalności w zakresie komercyjnego połowu ryb, a skarżący - pomimo dwukrotnego wezwania - nie przedstawił dokumentów/nie złożył wyjaśnień potwierdzających, że taką działalność rzeczywiście (faktycznie) wykonywał w sposób opisany we wniosku. W konsekwencji Sąd, uznając skargę za niezasadną, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.