V SA/Wa 139/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... listopada 2015 r. nr ... w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 rok: oddala skargę. Po rozpatrzeniu wniosku P. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011, zakończonej decyzją Ministra Finansów z dnia ... września 2015 r. nr ..., tenże organ decyzją z dnia ... listopada 2015 roku nr ... utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu ww. decyzji przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją Ministra Finansów z dnia ... września 2015 r. P. W. został zobowiązany do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011, w wysokości 561.359 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że część oświatowa subwencji ogólnej na rok 2011 dla P. S. została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej, o 119,0073 uczniów, liczby uczniów przeliczeniowych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. przyznaje, że w jednym przypadku została zawyżona liczba uczniów ogółem, ponadto niektórzy uczniowie zostali błędnie zakwalifikowani do poszczególnych wag przez osoby nieposiadające specjalistycznej wiedzy, dotyczącej możliwych form niepełnosprawności, natomiast nieprawidłowa kalkulacja części oświatowej subwencji ogólnej wynikała m.in. z braku odpowiedniej wiedzy i przeszkolenia osób, które obsługują system informacji oświatowej. P. wskazuje, także iż w 2011 roku poniósł dodatkowe środki finansowe, wykraczające poza kwoty, wynikające z części oświatowej subwencji ogólnej, na realizację zwiększonych zadań oświatowych, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Uznając bezzasadność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podkreślił, że Minister Edukacji Narodowej, biorąc pod uwagę zakres zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, podzielił część oświatową subwencji ogólnej na rok 2011 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2011 (Dz. U. Nr 249, poz. 1659). W konsekwencji powyższego Minister Finansów, pismem z dnia ... lutego 2011 roku poinformował P. S. o wysokości części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011 w kwocie 39.734.933 zł. W związku z wynikami kontroli, przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w R. w P. S., w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej, Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało Ministra Finansów o uzyskaniu przez P. S. nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 w wysokości 561.359 zł. Ministerstwo Edukacji Narodowej wyjaśniło, że w wyniku błędnych danych wykazanych w systemie informacji oświatowej przez dyrektorów szkół i placówek, liczba uczniów przeliczeniowych została zawyżona o 119,0073 uczniów. W wyniku błędnych danych, wykazanych w systemie informacji oświatowej, wg stanu na dzień 30 września 2010 r., przez dyrektora: - Technikum w S. działającego w ramach Centrum Edukacji Zawodowej w S. zawyżono o 2 uczniów liczbę uczniów ogółem oraz liczbę uczniów przeliczanych w wadze P7, w wadze P8 i w wadze P40; - Zasadniczej Szkoły Zawodowej w S. działającej w ramach Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 3 w S. przeliczono 1 ucznia wagą P5 zamiast P2; - Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ośrodka Rehabilitacji Dzieci Niepełnosprawnych w S. zawyżono o 9 uczniów liczbę uczniów przeliczanych w wadze P36; - Zasadniczej Szkoły Zawodowej w S. działającej w ramach Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w S. zawyżono o 3 uczniów liczbę uczniów przeliczanych wagą P4, 1 uczeń został przeliczony wagą P4 zamiast P2; - Technikum w S. wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w S. zawyżono o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczanych wagą P2 oraz wagą P3; - Zespołu Szkół Ogólnokształcących Liceum Ogólnokształcącego w-S. zawyżono o 2 uczniów liczbę uczniów przeliczanych wagą P2 oraz zawyżono o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczanych wagą P4, co spowodowało zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 119,0073. Organ podkreśla, że część subwencji ogólnej za rok 2011, o której P. S. został powiadomiony w piśmie z dnia ... lutego 2011 r., została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej, o 119,0073, liczby uczniów przeliczeniowych i wynosiła 39.734.933 zł. Po ponownym przeliczeniu, tj. bez uwzględnienia 119,0073 uczniów przeliczeniowych, część oświatowa subwencji ogólnej wynosi 39.173.574 zł. Kwota 561.359 zł, stanowiąca różnicę między kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą P. S. otrzymał na rok 2011, a kwotą ustaloną w wyniku wszczętego i przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, uznano za nienależną. Kwota ta podlega zwrotowi do budżetu państwa na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego Minister Finansów zauważa, iż P. S. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznał, iż kwota części oświatowej subwencji ogólnej na 2011 rok została wyliczona w oparciu o niewłaściwe dane, wykazane przez P. w systemie informacji oświatowej - na skutek błędu, popełnionego przy kwalifikacji uczniów do poszczególnych wag oraz na podstawie dokumentów, wystawionych po upływie przewidzianej przepisami daty lub nie posiadając takich dokumentów w ogóle, jak również na skutek zawyżenia liczby uczniów ogółem. Ponadto, P. zadeklarował, iż przypisana do zwrotu kwota części oświatowej subwencji ogólnej, została wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem, tj. na zadania oświatowe związane z kształceniem uczniów niepełnosprawnych. W związku z tym organ zauważa, iż przedmiotem postępowania administracyjnego jest prawidłowość otrzymania z budżetu państwa części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011, nie zaś prawidłowość jej wykorzystania. W przypadku, gdy orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego straciło ważność przed dniem 30 września 2010 r., należy uznać, że dany uczeń nie posiadał orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego na dzień kontroli, nie mógł zatem być uwzględniony w kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011. Analogicznie wygląda sprawa błędnego zakwalifikowania ucznia do wagi niewynikającej z posiadanego orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Kształcenie specjalne dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, zarówno w 2010 r., jak i obecnie, jest organizowane wyłącznie na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydanego przez zespół orzekający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, z uwagi na niepełnosprawność dziecka/ucznia, określoną w przepisach. Dlatego też działania szkoły czy placówki w zakresie organizacji kształcenia specjalnego mogą rozpocząć się dopiero po dostarczeniu przez rodzica (opiekuna prawnego) lub pełnoletniego ucznia orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Organ podkreśla, że zgodnie z przepisami art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, dyrektor szkoły lub placówki kieruje jej działalnością i organizuje kształcenie, wychowanie i opiekę dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. W związku z tym, to właśnie dyrektor ma obowiązek monitorowania aktualności orzeczeń uczniów, na podstawie których opracowuje się m.in. indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny, zajęcia rewalidacyjne oraz organizuje i udziela pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego stanowi bowiem podstawę do objęcia dziecka kształceniem specjalnym odpowiednio do jego potrzeb edukacyjnych i rozwojowych, zatem nieprzekazanie rodzicom (opiekunom prawnym) informacji o potrzebie uzyskania lub zmiany takiego orzeczenia, stanowi zaniedbanie zarówno z punktu widzenia pedagogicznego, jak również zapewnienia właściwej organizacji pracy tych placówek. W ocenie organu brak odpowiednich kompetencji, wiedzy i przeszkolenia osób odpowiedzialnych za obsługę systemu informacji oświatowej, jak również wątpliwości dyrektorów szkół co do treści orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, nie można uznać za odpowiedni argument, usprawiedliwiający przekazanie błędnych danych, stanowiących podstawę do wyliczenia części oświatowej subwencji ogólnej. Poza tym decyzja w sprawie zobowiązania P. S. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 r. nie ma charakteru uznaniowego. Minister Finansów, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, jest zobowiązany do wydania decyzji zobowiązującej P. S. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 r., gdy zachodzą ustawowe przesłanki. Organ podkreśla jednocześnie, że zwiększenie zadań rzeczowych, powstałe z tytułu edukacji dzieci z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, mogło być w roku 2011 dofinansowane z rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej z tytułu wzrostu zadań w I kwartale bądź od 1 września. Zgodnie bowiem z ustalonymi na 2011 r. kryteriami podziału rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej, o której mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w przypadku, gdy orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zostało wydane po 30 września roku poprzedzającego rok budżetowy, jednostka samorządu terytorialnego mogła ubiegać się o zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej na dany rok budżetowy z tytułu wzrostu zadań szkolnych i pozaszkolnych. Poza tym z art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty nie wynika, iż w przypadku finansowania zadań własnych o charakterze obligatoryjnym, budżet państwa gwarantuje środki na pokrycie wszystkich wydatków ponoszonych przez jednostki samorządu terytorialnego na realizację zadań oświatowych. Dochodami jednostek samorządu terytorialnego są ich dochody własne oraz subwencje ogólne i dotacje celowe z budżetu państwa. Subwencja ogólna (w tym jej część oświatowa) jest zatem jedną z form uzupełniania dochodów jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję wyżej opisaną zaskarżył P. S. zarzucając jej : 1. Naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji interesu społeczności lokalnej P. S.; 2. Naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieuwzględnienie interesu społeczności lokalnej P. S. co skutkowało obniżeniem się zaufania uczestnika postępowania –P. S. do władzy publicznej; 3. Naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego Dz.U. z 2015 poz. 513 z późn. zm.) przez przyjęcie, że orzekając o zwrocie nienależnie pobranej części oświatowej subwencji ogólnej nie jest obowiązany uwzględniać dokonanych przez jednostkę samorządu terytorialnego wydatków z innych dochodów własnych na zadania, wykonanie których winno być pokryte częścią oświatową subwencji ogólnej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji, która ją poprzedzała, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena zasadności zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 r. Ramy materialnoprawne rozpoznawanej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t. w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Jak już podkreślono wcześniej Minister Finansów orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 r., w związku z tym, że nastąpiło nieprawidłowe jej naliczenie na skutek zawyżenia liczby uczniów, w poszczególnych wagach, co spowodowało zawyżenie liczby tzw. uczniów przeliczeniowych o 119,0073. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że podział części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011 miedzy poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, został dokonany przez Ministra Edukacji Narodowej zgodnie z art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, tzn. według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010 roku w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2011 (Dz.U. Nr 249, poz. 1659). Algorytm przewidywał m.in. odrębne wagi P2, P3, P4, P5, P36, przy których mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie, wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2010 roku, którzy posiadali orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572, z późn. zm.). W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z ww. przepisem, orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych. Zdaniem sądu organ ma więc rację wskazując, że podstawę do wykazywania uczniów objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2010 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej na rok 2011, stanowiły orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego. Uczniowie ci powinni mieć jednak niepełnosprawność wskazaną w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. W związku z tym, że część oświatowa subwencji ogólnej ustalana jest na podstawie danych według stanu na dzień 30 września 2010 r., warunków do uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej nie spełniali uczniowie, którzy według stanu na dzień 30 września 2010 r. nie posiadali aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego. Jest przy tym rzeczą oczywistą, że każda placówka oświatowa powinna dokonywać weryfikacji posiadania przez swoich podopiecznych stosownych orzeczeń. Wynika to z regulacji zawartych w ustawie o systemie oświaty oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. z 2005 r., Nr 52, poz. 467 z późn. zm.). Z zebranego materiału dowodowego wynika, że faktycznie została zawyżona liczba uczniów przeliczeniowych (łącznie o 119,0073 uczniów). Zatem P. S. został zasadnie zobowiązany do zwrotu kwoty 561.359 zł z tytułu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej. W ocenie sądu nie stanowi tu usprawiedliwienia powoływanie się przez skarżącą na niejasne sformułowania orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych i brak wiedzy specjalistycznej osób obsługujących system informacji oświatowej. Można było bowiem żądać stosownych wyjaśnień (od autorów orzeczeń). Natomiast niewiedza, czy niekompetencja osób obsługujących system informacji oświatowej, nie może być żadnym usprawiedliwieniem. Podkreślenia również wymaga, że w stanie faktycznym sprawy niniejszej obowiązywała ustawa z dnia 19 lutego 2004 roku o systemie informacji oświatowej (Dz.U. Nr 49, poz. 463 z późn. zm.), na podstawie której wydane zostało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zbiorczych (Dz.U. Nr 277, poz. 2746, z późn. zm.). Ustawa z dnia 19 lutego 2004 roku o systemie informacji oświatowej określiła terminy wykazywania przez szkoły danych o liczbie uczniów na dzień 31 marca i na dzień 30 września każdego roku, co wynika z art. 8 ust. 1 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010 roku w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2011 (Dz.U. Nr. 249, poz. 1659), część oświatowa subwencji ogólnej na rok 2011 r., została ustalona na podstawie danych według stanu na dzień 30 września 2010 r. Skarżąca ma wprawdzie rację podnosząc, że fakt braku posiadania orzeczenia o niepełnosprawności danego dziecka, nie wskazywał na to że było ono zdrowe. Nie o to jednak w niniejszej sprawie chodzi. Istotą problemu jest przecież to, iż podstawą objęcia dziecka kształceniem specjalnym, jest posiadanie aktualnego orzeczenia, wydanego przez zespól orzekający, działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o której mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, a nie rzeczywisty stan jego zdrowia. Podkreślenia bowiem wymaga, że kształcenie specjalne dzieci i młodzieży niepełnosprawnych organizowane jest wyłącznie na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Wykazanie uczniów w systemie informacji oświatowej może nastąpić zatem wyłącznie w sytuacji, gdy na dzień sprawozdania, tj. 30 września, szkoła lub placówka posiada w/w dokument. Poza tym skoro część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2011 została ustalona na podstawie danych według stanu na dzień 30 września 2010 r . to brak jest podstaw do uwzględnienia przy kalkulacji kwoty części oświatowej subwencji ogólnej orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wydanych po dniu 30 września 2010 r. Dopiero bowiem posiadanie przez uczniów aktualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wskazującego na określony rodzaj niepełnosprawności, uprawnia placówkę do wykazania ucznia przy odpowiednich wagach. W ocenie sądu nie ma znaczenia twierdzenie skarżącej, iż środki z przyznanej subwencji oświatowej zostały przeznaczone i w pełni wykorzystane na realizację zadań oświatowych oraz zaspokojenie specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów niepełnosprawnych, albowiem decyzja w sprawie zobowiązania P. S. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 r. nie ma charakteru uznaniowego. Minister Finansów, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, jest zobowiązany do wydania decyzji zobowiązującej, do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej gdy zachodzą ustawowe przesłanki, które wydanie takiego orzeczenia uzasadniają. Sąd nie podziela tezy skarżącego jakoby organ naruszył art. 7 kpa. Minister Finansów nie mógł uwzględnić w przedmiotowej sprawie interesu społecznego (o którym mowa w art. 7 Kpa,) bowiem naruszyłby przepisy prawa materialnego. Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organ art. 8 kpa. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zdaniem sądu przyjęcie przez sąd stanowiska skarżącego byłoby właśnie zaprzeczeniem tej zasady. Stanowiłoby bowiem w istocie akceptację stanu niezgodnego z prawem, a więc takiego, który nie może budzić zaufania. Mając na względzie to wszystko o czym wyżej mowa sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.