V SA/Wa 1395/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - asesor WSA Joanna Gierak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S.A. w likwidacji z siedzibą w A. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ... lutego 2007 r. Nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek za ubezpieczenia społeczne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych; postanawia: -zwrócić skarżącej W. S.A. w likwidacji z siedzibą w A. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) zł jako nienależnie pobraną opłatę sądową uiszczoną w dniu ... marca 2007 r. i wpisaną ... marca 2007 r. do rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie pod poz. ... Skarżąca Spółka, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z ... lutego 2007 r., w dniu ... marca 2007 r. wpłaciła na konto bankowe Sądu kwotę 100 zł, wskazując w tytule wpłaty: "opłata od skargi" (k. ... i ... akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Przytoczony przepis ma zastosowanie w sprawie, z uwagi na to, iż przedmiotem rozpoznanej przez Sąd skargi było orzeczenie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydane w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Tym samym skarżąca Spółka była zwolniona w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym z uiszczenia kosztów powstałych w jego toku. Dlatego też, Sąd kierując się treścią art. 225 p.p.s.a., zgodnie z którym różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, zwraca się stronie z urzędu na jej koszt, orzekł jak w sentencji.