V SA/Wa 1397/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi A.C. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A. C. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. C. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] znak sprawy [...] z [...] czerwca 2017 r. o odmowie przyznania pomocy w ramach działania "Inwestycje w środki trwałe", poddziałanie "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych", typ "Modernizacja gospodarstw rolnych". Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujący stanie faktycznym: Skarżący złożył 2 maja 2016 r. wniosek o przyznanie pomocy na operację typu "Modernizacja Gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w obszarze związanym z racjonalizacją technologii produkcji, zwiększeniem skali produkcji, poprawą jakości produkcji lub zwiększeniem wartości dodanej produktu. Pismem z [...] sierpnia 2016 r. Skarżący został wezwany przez ARiMR do uzupełnienia szeregu braków wniosku, w tym m.in.: dostarczenia ostatecznego pozwolenia, zezwolenia lub innych decyzji, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją – w przypadku, gdy w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje. W treści pisma poinformowano wnioskodawcę, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP lub 40 DJP należą do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, natomiast chów i hodowla w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – dokument składany w postaci kopii powinien być potwierdzony za zgodność z oryginałem przez pracownika ARiMR lub podmiot, który wydał dokument lub notariusza. Pismem z [...] października 2016 r. Skarżący dołączając szereg dokumentów dotyczących wskazanego żądania poinformował, że jego inwestycja została ograniczona do 60 DJP, stąd też nie dotyczy jej wymóg uzyskania decyzji przewidzianych w odrębnych przepisach. ARiMR [...] grudnia 2016 r. ponownie skierowała do Strony pismo, w którym wezwała do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazując m. in. że konieczne jest dostarczenie kopii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – na etapie złożenia wniosku jak i na etapie uzupełnień do pierwszego pisma P-1/369 nie dostarczono zatwierdzonego projektu, pozwoleń na budowy, warunków zabudowy pozwalających potwierdzić Agencji, że wyżej wymieniona decyzja nie jest wymagana w tym przypadku. Poinformowano ponownie, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP lub 40 DJP należą do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, natomiast chów i hodowla w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – dokument składany w postaci kopii powinien być potwierdzony za zgodność z oryginałem przez pracownika ARiMR lub podmiot, który wydał dokument lub notariusza. Odpowiadając na to wezwanie Skarżący w styczniu 2017 r. dostarczył ARiMR: - kopię ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] października 2016 r. nr [...] o warunkach zabudowy, z której treści wynika, że dotyczy budowy budynku inwentarskiego – chlewni bezściółkowej o projektowanej obsadzie zwierząt poniżej 60 DJP na terenie części działki numer ewidencyjny [...] położonej w miejscowości [...], obręb [...], gm. [...]. W punkcie 4 ww. decyzji dotyczącym ustaleń w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wskazano, że na terenie objętym decyzją zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć kwalifikowanych według przepisów odrębnych jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, - kopię ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującej budowę budynku inwentarskiego – chlewni bezściółkowej o obsadzie zwierząt poniżej 60 DJP na dz. Nr [...] położonej w [...] przy ul. [...], informując jednocześnie w treści pisma, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w tym zakresie załączono pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowlany. ARiMR pismem z [...] marca 2017 r. po raz trzeci wezwała Stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez dostarczenie kopii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podnosząc, że na etapie złożenia wniosku, jak i na etapie uzupełnień nie dostarczono żadnego dokumentu z urzędu gminy potwierdzającego, że uzyskanie decyzji środowiskowej w tym przypadku nie jest wymagane. Odpowiadając na to wezwanie Skarżący dołączył szereg dokumentów, w tym ponownie decyzję o warunkach zabudowy. Zaskarżonym obecnie pismem [...] znak sprawy [...] z [...] czerwca 2017 r. ARiMR poinformowała A. C. o odmowie przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu Modernizacja Gospodarstw Rolnych w ramach poddziałania Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (dz. U. z 2015 r., poz. 1371 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie wykonawcze". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że Skarżący pomimo trzykrotnego wezwania do uzupełnienia wniosku nie dołączył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzji środowiskowej). Organ wskazał również, że A. C. przedłożył jedynie decyzję o pozwoleniu na budowę oraz decyzję o warunkach zabudowy. Organ uznał jednak, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją środowiskową ani nie jest dokumentem mogącym potwierdzić, że uzyskanie decyzji środowiskowej nie jest wymagane, gdyż zgodnie z jej treścią zawartą w punkcie 4 "Ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu" podpunkt 2 zakłada, że na terenie objętym decyzją zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć kwalifikowanych wg przepisów odrębnych jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z powyższym organy administracji publicznej winny rozważyć czy zasadne jest wdrożenie postępowania zmierzającego do oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na środowisko czy też nie. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację o odmowie przyznania pomocy. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa: - art. 6 w zw. z art. 19 i art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 poz. 1257) – dalej: "k.p.a." poprzez wyjście poza właściwość organu w odniesieniu do dokumentów żądanych od strony postępowania, - art. 220 § 2 k.p.a. poprzez nieznajdujące podstawy prawnej żądanie od strony przedłożenia zaświadczenia w sprawie, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób, który narusza zaufanie obywateli do administracji publicznej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy organowi administracji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz Strony kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotem inwestycji miała być budowa budynku inwentarskiego - chlewni bezściółkowej o projektowanej obsadzie zwierząt poniżej 60 DJP, a wnioskodawca złożył wszelkie wymagane dokumenty. Żądanie przedłożenia w tym przypadku decyzji środowiskowej nie znajduje upoważnienia w przepisach prawa, gdyż jej uzyskanie jest konieczne dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślono, że katalog tych przedsięwzięć został określony w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Wskazuje ono progi DJP, od których przekroczenia zależy charakter przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie nie zostały one przekroczone, stąd też decyzja środowiskowa nie jest konieczna. Skarżący podniósł także, że zgodnie z przepisami prawa uzyskanie decyzji środowiskowej jest konieczne przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, a skoro taką decyzją dysponuje, to oznacza, że organy administracji nie stwierdziły konieczności jej uzyskania. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy wiąże ARiMR, która zdaniem Skarżącego nie jest uprawniona do ponownego badania konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie. Podniosła, że zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627 ze zm.) – dalej: "ustawa PROW 2014-2020", w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit b, pkt 4,5,6 lit. d, pkt 7, 13, 14 podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Wskazano również, że zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 1 pkt 103 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów i hodowlę zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP. Zdaniem organu z załączonego do wniosku biznesplanu, biorąc pod uwagę ilość sztuk zwierząt i ich rodzaj wynika przy uwzględnieniu 2 różnych wariantów: 51 DJP oraz 54,6 DJP, a więc w każdym przypadku liczba ta przekracza wskaźnik wynikający z rozporządzenia wynoszący 40 DJP. Dlatego wymóg żądania decyzji środowiskowej uznano za zasadny. ARiMR dodał, że do jej przedłożenia Skarżący był wzywany trzykrotnie, jednak decyzji takiej nie przedłożył. Organ podniósł też, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. są niezasadne, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 34 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 do postępowań dotyczących przyznania pomocy nie stosuje się kodeksu postępowania administracyjnego z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Organ wskazał także, że nie dopuścił się naruszenia prawa, ponieważ: - rozpatrywał wniosek w trybie wynikającym z rozporządzenia, - analizował dane przedłożone przez Skarżącego, - stosował tryb wezwań do uzupełniania braków formalnych wniosku zgodnie z rozporządzeniem, - dochował należytej staranności wzywając Skarżącego do uzupełnienia braków wniosku w tym decyzji środowiskowej aż trzykrotnie, - miał podstawy prawne do żądania przedłożenia decyzji środowiskowej, pomimo że Rozporządzenie nie wymienia w swej treści wprost takiej decyzji, tj. na podstawie § 3 pkt 18 rozporządzenia wykonawczego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 103 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) – dalej "ustawa o udostępnianiu informacji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Informacja o odmowie przyznania A. C. pomocy zawarta w piśmie Dyrektora W. Oddziału ARiMR z ... czerwca 2017 r. musiał zostać uchylona, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli wskazane w treści zarzutów skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627 ze zm.) – dalej: "ustawa PROW 2014-2020", w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że na uwzględnienie nie zasługują wymienione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. Słusznie w tym zakresie w odpowiedzi na skargę ARiMR wskazała, że zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 do postępowań dotyczących przyznania pomocy nie stosuje się kodeksu postępowania administracyjnego z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Organ nie mógł więc naruszyć przepisów aktu prawnego, który z woli ustawodawcy nie znajduje w zastosowania w sprawie w zarzucanym zakresie. Na podstawie art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga jednak w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że ARiMR wydając zaskarżone rozstrzygnięcie naruszyła art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PROW 2014-2020, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W przedmiotowej sprawie Organ zupełnie pominął, że Skarżący odpowiadając na skierowane po raz drugi wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pisma przedłożył nie tylko kopię ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, ale także ostateczną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. W tym ostatnim przypadku organ nie odniósł się z jakich przyczyn decyzja ta nie jest wystarczająca dla oceny oddziaływań na środowisko. Należy również wskazać, że w przedłożonych materiałach widnieje poświadczona za zgodność z oryginałem przez pracownika ARiMR kopia decyzji obejmująca jedynie pierwszą i trzecią stronę dokumentu, nie zawiera jednak strony drugiej, co powoduje brak możliwości odniesienia się do jej treści. Organ zobowiązany rozpatrzyć jej treść, w zakresie w jakim obejmuje wyrażenie zgody na realizację projektu o obsadzie poniżej 60 DJP, zwłaszcza wobec przedłożenia również ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którą na terenie stanowiącym własność Skarżącego zakazana jest realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Brak jakiegokolwiek odniesienia się organu do treści tych decyzji jest istotnym uchybieniem, zwłaszcza, że jak już wskazano organ budowlany (w tym przypadku Starosta) wydając taką decyzję uznał, że w przypadku Skarżącego inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest przekraczająca 60 DJP – zgodnie z ogólną zasada przewidzianą w treści § 3 ust. 1 pkt 102 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z jego brzmieniem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Z dokonanych przez ARiMR wyliczeń zawartych chociażby w odpowiedzi na skargę wynika, że Skarżący powyższego wskaźnika 60 DJP nie przekroczył. ARiMR zarówno wzywając do przedłożenia decyzji środowiskowej, i odmawiając przyznania pomocy finansowej jak również w odpowiedzi na skargę wskazuje, że jego zdaniem w przypadku Skarżącego zastosowanie ma § 3 ust 1 pkt 103 wskazanego rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia, takie jak chów lub hodowla zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta będzie prowadzona: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: – mieszkaniowych, – innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, – zurbanizowanych niezabudowanych, – rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Jednakże ARiMR nie uzasadnia swojego stanowiska w żaden sposób, tj. nie wskazuje, dlaczego w jej ocenie w przypadku inwestycji planowanej przez Skarżącego powinien mieć zastosowanie wyjątek od reguły, zgodnie z którą za inwestycje mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy uznać te, w których chów lub hodowla zwierząt będzie przekraczać 60 DJP. Brak odniesienia się przez ARiMR do decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę jest tym bardziej istotny, że rzeczywiście zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kluczowym jest więc ustalenie charakteru planowanej inwestycji. Zwłaszcza, że Skarżący w każdym piśmie kierowanym do organu po otrzymywaniu wezwania do uzupełnienia braków wskazywał, że jego inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie dotyczy, co przy drugim z pism, zdaniem Skarżącego znajdowało wyraz w ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę. ARiMR również nie wyjaśniła, dlaczego żądanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest konieczne, pomimo że na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) Warto podkreślić, że o ile pierwsze ze skierowanych przez ARiMR wezwań do uzupełniania wniosku stanowiło ogólne i dosłowne przytoczeniem przepisu prawa dotyczącego wymaganych przez odrębne przepisy prawa dokumentów, które było zbyt mało precyzyjne, aby mogło być w pełni zrealizowane, o tyle już w drugim wezwaniu, tj. w dniu [...] grudnia 2016 r. ARiMR skierowała do Strony pismo, w którym wezwała ją do uzupełnienia braków formalnych wniosku wskazując m. in. że konieczne jest dostarczenie kopii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – na etapie złożenia wniosku jak i na etapie uzupełnień do pierwszego pisma P-1/369 nie dostarczono zatwierdzonego projektu, pozwoleń na budowy, warunków zabudowy pozwalających potwierdzić Agencji, że wyżej wymieniona decyzja nie jest wymagana w tym przypadku. Skoro więc przyczyną w tym przypadku żądania przedłożenia decyzji środowiskowej było nieprzedstawienie decyzji o warunkach zabudowy czy decyzji o pozwoleniu na budowę, to kierując takie wezwanie po raz trzeci już po przedłożeniu obydwu decyzji mających charakter ostatecznych, organ musi uzasadnić swoje stanowisko, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Dzieje się tak tym bardziej, że brak przedstawienia takiej decyzji stanowił jedyną przyczynę odmowy przyznania pomocy oraz dlatego oraz dlatego, że ARiMR uznała przedstawione decyzje za niewystarczające i oczekiwała przedłożenia zaświadczenia o braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe wskazuje w sposób jednoznaczny, że żądania kierowane (nawet trzykrotnie) do Skarżącego były niezrozumiałe, zaś odmawiając zaś pomocy nie rozpatrzył wszystkich złożonych w sprawie dokumentów. Działania takiego nie sposób uznać za praworządne. Z tej przyczyny należało wyeliminować z obrotu prawnego wadliwe rozstrzygnięcie ARiMR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 146 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono kł na podstawie art. 200 p.p.s.a.