V SA/Wa 1398/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Asesor WSA - Aleksandra Młyńska, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnych oddala skargę c.v.s. Przedmiotem skargi wniesionej przez G. S. (dalej: Strona lub Skarżący) jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: organ lub Prezes PFRON) z [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa PFRON z [...] listopada 2018 r. nr [...] o odmowie rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnych dotyczących zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od grudnia 2012 r. do lutego 2017 r. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Prezes PFRON nakazał G. S. wykonującej działalność gospodarczą pod firmą: S. zwrot środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od grudnia 2012 r. do lutego 2017 r. oraz za kwiecień i maj 2017 r. w kwocie głównej 431.929,49 zł waz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia ich otrzymania do dnia zwrotu. Decyzja powyższa utrzymana została w mocy decyzją Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] maja 2018 r. nr [...] co do całego okresu z wyjątkiem kwietnia i maja 2017 r. , co do których uchylił decyzję i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe . Pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. (wpływ do PFRON w dniu 12 lipca 2018 r.) Strona zwróciła się z prośbą o umorzenie w części lub całości należności pieniężnych określonych w decyzji lub rozłożenie na raty spłaty tych należności wraz z umorzeniem odsetek. Strona poinformowała, że dofinansowania wynagrodzeń osób niepełnosprawnych zostały pobrane w związku z faktycznym zatrudnieniem tychże osób. Wszystkie nakładane przepisami obowiązki wobec os6b niepełnosprawnych jako pracowników zastały spełnione. Część z tych osób pracuje do dnia dzisiejszego. Strona podniosła, że jej sytuacja finansowa jak i zdrowotna uległa znacznemu pogorszeniu, jest osobą powyżej 70-go roku życia, znacznie schorowaną, skromne dochody w postaci emerytury wydaje na lekarstwa. Musi korzystać z pomocy rodziny, nie posiada środków, aby spłacać pobrane środki z PFRON, które słusznie jej przysługiwały. Do wniosku zostały załączone dokumenty: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zaświadczenie lekarskie oraz decyzja prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] marca 2018 r. ustalająca wysokość emerytury rolniczej strony. Decyzją z [...] listopada 2018 r. Prezes PFRON odmówił stronie rozłożenia na raty należności dotyczących zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od grudnia 2012 r. do lutego 2017 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 45 ust. 3a, art. 49f ust. 1 pkt 2 i ust. 3c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji lub u.p.a.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził brak podstaw do udzielenia ulgi w postaci rozłożenia należności na raty, ponieważ Strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła dokumentów, o przesłanie których została wezwana i które umożliwiłyby ustalenie sytuacji majątkowej i rodzinnej Strony oraz pozwoliłyby stwierdzić, że Strona jest w stanie spłacić zadłużenie w systemie ratalnym. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy rozłożenia należności na raty. Podtrzymała swoje stanowisko, że pobrane dofinansowanie nie miało wpływu na szkodę ani po stronie Budżetu Państwa ani po stronie pracowników. Jedynym niedopatrzeniem była forma wypłaty wynagrodzenia pracownikom. PFRON otrzymywał co miesiąc wnioski o wypłatę dofinansowania i tym samym posiadał dokumenty i mógł wcześniej zażądać potwierdzenia wypłaty wynagrodzenia na konto. Strona podniosła, że jej dochody są skromne zaś wydatki, związane z chorobami, niemałe. Strona wskazała, że może zobowiązać się do wpłat po 200 zł miesięcznie z tytułu tego zadłużenia. Pismem z 3 stycznia 2019 r. organ wyznaczył Stronie termin 7 dni na zapoznanie się i wypowiedzenie w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie organ poinformował Stronę, że proponowana kwota raty w wysokości 200 zł miesięcznie jest zbyt niska i tym samym nie zaspokaja roszczeń Funduszu oraz odsuwa termin całkowitej spłaty zobowiązania na okres ponad 10 lat. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 49f ust.3d ustawy o rehabilitacji rozłożenie na raty należności może nastąpić jednokrotnie, a całkowity okres spłaty nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia zawarcia umowy. Natomiast spłata należności w ratach po 200 zł miesięcznie skutkowałaby ponad 10-letnim okresem realizowania zobowiązania. W związku z powyższym organ stwierdził, że nie mógł przychylić się do wniosku Strony i rozłożyć zaległości na raty w wysokości 200 zł miesięcznie. W odpowiedzi na powyższe, Strona pismem z 9 stycznia 2019 r. wystąpiła do organu o rozłożenie należności na raty przyjmując maksymalny okres spłaty. Następnie organ, pismem z dnia [...] marca 2019 r., przedstawił Stronie dwie propozycje harmonogramu spłaty należności. Pierwsza propozycja dotyczyła pięcioletniego okresu spłaty, tj. 59 miesięcznych rat, płatnych od kwietnia 2019 r. w równych kwotach po 9.800,00 zł, ostatnia rata 8.728,45 zł. Druga propozycja dotyczyła dziesięcioletniego okresu spłaty, tj. 119 miesięcznych rat, płatnych od kwietnia 2019 r., w równych kwotach po 4.900,00 zł, ostatnia rata 3.828,45 zł. Organ wskazał, że na powyższe kwoty składają się: należność główna w wysokości 417.529,93 zł, odsetki naliczone na dzień wpływu do PFRON wniosku o raty, tj. 12 lipca 2018 r., w wysokości 116.322,97,00 zł. Ponadto uwzględniona została opłata dodatkowa w wysokości 62.276,22 zł wynikająca z art. 49f ust. 3f ustawy o rehabilitacji wynosząca 11,87 % sumy kwoty głównej i odsetek. Organ poprosił Stronę o odniesienie się do przedstawionych propozycji spłaty oraz o przedstawienie dokumentów potwierdzających zdolność do ponoszenia miesięcznych rat. W dniu 25 marca 2019 r. wpłynęło do organu pismo, w którym Strona nawiązując do zaproponowanego przez organ harmonogramu spłaty zaległości, wniosła o odroczenie terminu płatności należności na okres 2 lat. Strona przyznała, że aktualnie nie jest w stanie spłacać tak wysokich kwot. Jedynym środkiem dochodu Strony jest emerytura w kwocie netto 1.123,34 zł od 1 marca 2019 r. oraz dieta radnego w kwocie 1.772,00 zł, dochód z działalności gospodarczej – 949,00 zł. Od dochodu z działalności strona musi jeszcze opłacić składkę zdrowotną w wysokości 342,32 zł. Cała kwota diety jest przekazywana na konto Urzędu Skarbowego z tytułu zajęcia na rzecz PFRON. Tak więc na wykonywanie funkcji radnego i wiceprzewodniczącej Rady Powiatu strona przeznacza środki ze swojej emerytury.. Strona poinformowała, że w dniu [...] marca 2019 r. zmarł jej syn W. S., mający na utrzymaniu 4 dzieci od 10 miesięcy do 20 lat. Strona poniosła koszty związane z pogrzebem. Ponadto Strona powołała się na ponoszenie wydatków na leczenie związanych z pogorszeniem się stanu zdrowia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes PFRON powołał przepisy ustawy o rehabilitacji regulujące instytucję rozkładania na raty spłat należności pieniężnych dotyczących zwrotu przyznanego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Analizując przedstawione przez Stronę argumenty organ stwierdził, że nie są one wystarczające do przyznania ulgi. Analizując zgromadzony materiał dowodowy organ wskazał, że Strona pozostaje w gospodarstwie domowym z mężem . Strona uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.123,34 zł oraz diery radnej Powiatu [...] w wysokości 1.772,00 zł. Strona poinformowała, że cała kwota diety przekazywana jest na konto Urzędu Skarbowego z tytułu zajęcia na rzecz PFRON. Ponadto strona prowadzi działalność gospodarczą – S., z której dochód w 2017 r. wyniósł 23 951,90 zł, w okresie od stycznia do października 2018 r. dochód wyniósł 79 699,10 zł, natomiast w okresie styczeń/luty 2019 r. - 948,81 zł. Strona oświadczyła, że miesięczne wydatki przedstawiają się następująco: energia elektryczna, telefony, telewizja, woda i kanalizacja gaz - ok. 1 150,00 zł, leki - ok. 1000,00 zł. Strona oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku. Dom mieszkalny jest własnością syna, a G. i E. S. są tylko użytkownikami. Jedyny źródłem dochodu męża strony jest emerytura w kwocie netto 2 080,94 zł od marca 2019 r. Z dniem [...] sierpnia 2018 r. E. S. zakończył wykonywanie działalności gospodarczej ze stratą na ten dzień w wysokości 34 141,13 zł. Strona nie korzysta z żadnych form wsparcia pomocy społecznej. Pani G. S., jak i jej mąż, posiadają orzeczoną niepełnosprawność w stopniu znacznym. Państwo S. zmagają się z nieuleczalnymi chorobami i wymagają stałej opieki lekarskiej. Wydatki na leki pochłaniają znaczną część dochodów małżeństwa. W marcu 2019 r. Państwo S. ponieśli koszty związane z pogrzebem syna. Strona nie posiada zaległości w podatkach wg stanu na dzień 14 listopada 2018 r., jak również nie zalega w opłacaniu składek do ZUS wg stanu na dzień 16 listopada 2018 r. Organ wskazał, że kwota zadłużenia strony - na dzień wpływu wniosku w dniu 12 lipca 2018 r. - to 533.852,90 zł (kwota główna i odsetki). W przypadku przyznania ulgi do tej kwoty należy doliczyć opłatę dodatkową wynoszącą 11,87 % ww. kwoty. Zdaniem Prezesa PFRON sytuacja finansowa Strony budzi wątpliwości co do realnych możliwości spłaty zadłużenia. Wskazał, że przepisy ustawy o rehabilitacji jednoznacznie wskazują, że okres spłaty należności nie może być dłuższy niż 10 lat, natomiast zgromadzony materiał dowodowy nie gwarantuje możliwości spłaty zobowiązań na warunkach określonych w umowie. Strona wniosła skargę na decyzję Prezesa PFRON z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty spłaty należności dotyczących zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od grudnia 2012 r. do lutego 2017 r. W uzasadnieniu skargi Skarżąca odniosła się do decyzji Prezesa PFRON z [...] stycznia 2018 r. nakazującej zwrot środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od grudnia 2012 r. do lutego 2017 r. która utrzymana została w mocy decyzją Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] maja 2018 r. Skarżąca wskazała, że decyzja Prezesa PFRON o zwrocie dofinansowania została wydana na podstawie art. 26a ust. 1a pkt. 2 ustawy o rehabilitacji, który wprowadza wymóg przekazywania wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego na rachunek bankowy, jako warunek przyznania dofinansowania. Stwierdziła, że nie dochował tego obowiązku z powodu niewiedzy w zakresie zmian w ustawie o rehabilitacji zawodowej, które weszły w życie z dniem 1 grudnia 2012 r., a organy administracji państwowej, pomimo obowiązku prawnego, nie poinformowały Skarżącą o wprowadzonych zmianach. Naruszenie powyższego przepisu nie naraziło ani Skarbu Państwa ani osób zatrudnionych na straty. W tej sytuacji, zdaniem Skarżącej, obowiązek zwrotu nie tylko całej sumy, ale i odsetek wynikających z otrzymanego dofinansowania jest w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej. Poza tym kontrole państwowe, które czuwały nad wydatkowaniem publicznych pieniędzy nie interesowały się formami wypłaty wynagrodzeń. Skarżąca powołała się również na zły stan zdrowia i wydatki ponoszone na leki oraz wyraziła przekonanie, że odroczenie płatności na okres 2 lat pozwoliłoby na poprawę możliwości finansowych oraz stanu zdrowia. Do skargi załączono dokumentacje potwierdzającą: stan zdrowia Skarżącej, dochody Skarżącej oraz zgon syna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W sprawie niesporne jest, że decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Prezes PFRON nakazał Skarżącej zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od grudnia 2012 r. do lutego 2017 r. w kwocie głównej 431.929,49 zł waz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia ich otrzymania do dnia zwrotu. Decyzja powyższa utrzymana została w mocy ,z wyłączeniem okresów sprawozdawczych kwiecień i maj 2017 r. , w następstwie rozpatrzenia odwołania, ostateczną decyzją Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] maja 2018 r. nr [...]. Niesporne jest również, że Skarżąca zwróciła się do Prezesa PFRON z wnioskiem o rozłożenie na raty spłaty należności (w tym odsetek) wynikających z powyższych decyzji, powołując się na sytuacje zdrowotną i finansową jak również na wywiązywanie się z obowiązków względem zatrudnianych osób niepełnosprawnych. Wobec tak sformułowanego żądania Skarżącej, w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o rehabilitacji, regulujące kwestie rozkładania na raty należności PFRON. Zgodnie z art. 49f ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 3c ustawy o rehabilitacji, na wniosek dłużnika, Prezes Zarządu PFRON może w drodze umowy rozłożyć na raty spłatę należności pieniężnych dotyczących zwrotu przyznanego na podstawie art. 26a ustawy o rehabilitacji dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych - w przypadku uzasadnionym ważnym interesem dłużnika, interesem publicznym, względami gospodarczymi lub społecznymi, lub innymi przyczynami zasługującymi na uwzględnienie, w szczególności w razie całkowitej nieściągalności w rozumieniu art. 49 ust. 5b ustawy o rehabilitacji. Istotne przy tym jest to, że rozłożenie na raty należności może nastąpić jednokrotnie, a całkowity okres spłaty nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia zawarcia umowy (art. 49f ust. 3d ustawy o rehabilitacji). Od należności pieniężnych, które rozłożono na raty, nie nalicza się odsetek za zwłokę począwszy od następnego dnia po dniu wpływu wniosku (art. 49f ust. 3e ustawy o rehabilitacji). W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, ustala się opłatę równą sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8 % ani od stopy oprocentowania kredytu, który dłużnik mógłby uzyskać na zasadach rynkowych (art. 49f ust. 3f ustawy o rehabilitacji). Decyzja w sprawie udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnych z tytułu zwrotu dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych przyznanego na podstawie art. 26a ustawy o rehabilitacji, nawet w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w ustawie należy do organu rozpatrującego sprawę. Przepisy art. 49f ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 3c ustawy o rehabilitacji, które stanowią podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zostały skonstruowane na zasadzie uznania administracyjnego. Zgodnie z tymi przepisami organ może rozłożyć na raty spłatę należności PFRON, co oznacza, iż uprawnienie w nim zawarte nie nakłada obowiązku pozytywnego rozpatrzenia przez organ każdego wniosku. Przepis ten pozostawia organowi prawo wyboru, czy w konkretnym, jednostkowym stanie faktycznym przyznać wnioskodawcy ulgę. W takim przypadku sądowa kontrola decyzji obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, nie zaś rozstrzygnięcie będące wynikiem wyboru dokonanego przez organ. Przed podjęciem rozstrzygnięcia w ramach tzw. uznania administracyjnego w odniesieniu do należności przypadających do zwrotu na rzecz PFRON organ musi najpierw stwierdzić istnienie przesłanek określonych w art. 49f ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. To z kolei zobowiązuje organ do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych sprawy oraz szczegółowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności. Strona wnosząc o rozłożenie należności na raty powinna poprzeć swoją prośbę stosownymi dowodami potwierdzającymi, że nie jest w stanie spłacić jednorazowo należności oraz, że istnieje realna możliwość spłaty zobowiązania we wnioskowanych ratach. W sytuacji natomiast nie spełnienia przez wnioskodawcę warunków niezbędnych do przyznania ulgi organ zobligowany jest do odmownego rozpatrzenia wniosku o przyznanie ulgi. Sąd po rozpatrzeniu niniejszej sprawy stwierdza, że Prezes PFRON przeprowadził postępowanie prawidłowo i dokonał kompletnych ustaleń faktycznych, pozwalających ocenić sytuację osobistą, majątkową oraz zdrowotną Skarżącej na gruncie przesłanek umożliwiających rozłożenie należności PFRON na wnioskowane raty. Organ prawidłowo stwierdził, mając na względzie maksymalny dopuszczalny 10-cio letni okres ratalnej spłaty należności (art. 49f ust. 3d ustawy o rehabilitacji) oraz możliwości finansowe Skarżącej, wskazującego na możliwość regulowania miesięcznych rat jedynie w wysokości 200 zł, że nierealna jest spłata należności PFRON przez Skarżącej w ciągu 10 lat. Organ zaproponował Skarżącej harmonogram spłat należności z uwzględnieniem m. in. maksymalnego możliwego okresu ratalnej spłaty należności, niemniej jednak wysokość tak zaproponowanych rat przekraczała w istotny sposób możliwości płatnicze Skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że organ nie miał możliwości rozłożenia na raty płatności należności PFRON, na warunkach wskazanych przez Skarżącą, tj. z uwzględnieniem miesięcznych rat w wysokości 200 zł, ponieważ musiałoby to spowodować nieuprawnione wydłużenie okresu spłacania rat ponad okres 10 lat. W tej sytuacji należało uznać, że w sprawie nie zaistniał jeden z niezbędnych warunków do udzielenia wnioskowanej przez Skarżącą ulgi, dotyczący maksymalnego okresu płatności rat, co powoduje, że organ prawidłowo odmówił Skarżącej rozłożenia płatności należności na raty. Przedstawiając powyższe Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podkreślić przy tym należy, że ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie podlegała decyzja Prezesa PFRON w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności PFRON. Orzekając w granicach sprawy, zakreślonych rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji, Sąd nie był władny do oceny prawidłowości decyzji wydanych w innym trybie, w tym decyzji wydanych w przedmiocie nakazania Skarżącej zwrotu środków PFRON, przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od grudnia 2012 r. do lutego 2017 r. Z tego też względu argumenty skargi, odnoszące się do decyzji nakazującej Skarżącej zwrot środków PFRON, nie mogły doprowadzić do uwzględnienia skargi na decyzję PFRON w przedmiocie odmowy rozłożenia płatności na raty. Niezależnie od powyższego, przypomnieć należy, że każda zmiana okoliczności faktycznych, w szczególności sytuacji majątkowej, rodzinnej lub zdrowotnej osoby zobowiązanej, może być zawsze podstawą do ponownego wystąpienia z wnioskiem o przyznanie ulgi na podstawie art. 49f ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, tj. rozłożenia płatności na raty należności PFRON, bowiem odmowa uwzględnienia wniosku nie stwarza sytuacji powagi rzeczy osądzonej. W oparciu o powołaną powyżej podstawę prawną Skarżąca może również ubiegać się o odroczenie płatności należności, co wymaga jednak złożenia stosownego wniosku w tym zakresie do organu. Reasumując, Sąd uznał, że skarga jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.