V SA/Wa 1401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA – Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: odrzucić skargę W skardze do sądu administracyjnego, wniesionej za pośrednictwem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR), D.O. wniosła o przeanalizowanie całej sprawy i uchylenie decyzji nakazującej zwrot dopłat unijnych. W związku z wątpliwościami, co do przedmiotu zaskarżenia, zarządzeniem z dnia 5 lipca 2011 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności. Wezwanie doręczono w dniu 18 lipca 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 26 lipca 2011 r. skarżąca oświadczyła, iż zaskarża decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Paragraf 2 cytowanego przepisu precyzuje, iż pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W badanej sprawie przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji – decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...], w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności. Skarga wniesiona od decyzji wydanej przez organ I instancji jest niedopuszczalna, bowiem środkiem zaskarżenia służącym od takiego rozstrzygnięcia jest odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skierowane do organu administracyjnego II instancji. Skarga skierowana do Sądu na rozstrzygnięcie organu I instancji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Dodać również należy, iż przedmiotowy brak formalny skargi nie został usunięty w terminie, bowiem z uwagi na doręczenie wezwania Sądu w dniu 18 lipca 2011 r. termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 25 lipca 2011 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienie.