V SA/Wa 1402/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec Kudiura, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010r. sprawy ze skargi C. O. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... lipca 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenie z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. E. O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę ... zł (słownie: ...) w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę ... zł (słownie: ... złotych) plus tytułem 22 % podatku od towarów i usług kwotę ... zł (słownie: ... złote i ...). Obywatel N. C. O. (zwany dalej: skarżącym) wnioskiem z ... grudnia 2008 r. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP. Składając wniosek oświadczył: "... ". Skarżący podał również, że ...zabili jego rodziców i siostrę. Rozpatrując powyższy wniosek, decyzją z ... marca 2009 r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji, w pierwszej kolejności organ zwrócił uwagę, iż z dodatkowych informacji zawartych w ankiecie aplikacyjnej nie wynika, aby skarżący był prześladowany w kraju pochodzenia, brał udział w działaniach wojennych, był zatrzymany, aresztowany bądź skazany wyrokiem Sądu. Nie zadeklarował również przynależności do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, kulturalnym, społecznym, czy etnicznym, co potwierdził podczas przesłuchania z ... marca 2009 r. Nie był poddany również przemocy fizycznej ani psychicznej. Dalej Szef Urzędu podniósł, iż uzasadniając wniosek o nadanie statusu uchodźcy skarżący powołał się na problemy związane z "...", którzy porywali białych ludzi dla okupu w N. On natomiast jako świadek podejmowanych przezeń działań poinformował policję, w efekcie czego spalono jego dom w W., w którym zginęli rodzice i siostra, a on wraz z księdzem dla własnego bezpieczeństwa opuścił N. Ustosunkowując się do powyższego organ stwierdził, iż problemy, na które powołał się skarżący nie zostały przez niego w żaden sposób udowodnione, ani nawet uprawdopodobnione. W ocenie Szefa Urzędu z przedstawionej przez skarżącego relacji nie wynika, ażeby był prześladowany w kraju pochodzenia, lub aby jego życie bądź zdrowie było w jakikolwiek sposób zagrożone ze strony grupy zbrojnej, na której działania skarżący się powołuje. Za takim twierdzeniem przemawiają przede wszystkim jego bardzo ogólne zeznania, które dodatkowo nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Szef Urzędu wskazał ponadto, iż skarżący w zasadzie nie potrafi sprecyzować, kogo tak naprawdę się obawia. Weryfikując zeznania skarżącego organ przyjął, iż na podstawie poczynionych ustaleń, trudno stwierdzić, ażeby grupa militarna, działająca w regionie D., podejmowała swoje działania na znacznej części terytorium kraju, z uwzględnieniem stanów na które wskazał skarżący w trakcie procedury uchodźczej. Organ poddał również pod wątpliwość oświadczenia skarżącego na temat opuszczenia przez niego miejscowości W. oraz podróży z N. do Polski, o czym świadczą jego niespójne zeznania oraz uzyskane od niego bardzo ubogie informacje. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Szef Urzędu przyjął, iż relacja przedstawiona przez skarżącego nie jest prawdziwa i została wymyślona na potrzebę uzasadnienia wniosku o ochronę międzynarodową w Polsce. Zaś złożenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy dopiero ... grudnia 2008 r. tj. po zatrzymaniu skarżącego za nielegalne przebywanie na terytorium RP miało służyć uniknięciu deportacji. W tych okolicznościach sprawy Szef Urzędu przyjął, iż skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego obawę przed prześladowaniem. Jego oświadczenia na temat grożących mu represji są niewiarygodne i nie mogą stanowić podstawy do dokonania na ich podstawie ustaleń wystarczających do nadania mu statusu uchodźcy. W tej sytuacji udzielenie skarżącemu ochrony międzynarodowej nie jest konieczne bowiem po powrocie do kraju pochodzenia może on bez przeszkód zamieszkać w innej części terytorium swego kraju. Odnosząc się do zeznań skarżącego Szef Urzędu stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca udzielenie mu ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, bowiem brak jest podstaw aby sądzić, że istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez skarżącego poważnej krzywdy poprzez stosowanie tortur, nieludzkie bądź poniżające traktowanie albo karanie. Stan faktyczny sprawy nie uzasadnia również, aby w stosunku do skarżącego miał zastosowanie art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ww. ustawy uzasadniający udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Dla uznania istnienia przesłanek zgodnie z powoływanymi tam kryteriami, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że w stosunku do osoby, o którą chodzi realnie występują wymienione w cytowanym artykule zagrożenia kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Skarżący takich realnych przesłanek nie wykazał, a jego oświadczenia na temat zagrożeń, jakie miałyby go spotkać po powrocie do kraju pochodzenia, są niewiarygodne. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji z ... marca 2009 r. Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję nr ... z ... lipca 2009 r., którą utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu Rada w pełni podzieliła stanowisko Szefa Urzędu, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreśliła, że okoliczności sprawy wskazują, iż skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, uzasadniających nadanie statusu uchodźcy, przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej oraz udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Nie dając również wiary skarżącemu co do przedstawionych okoliczności sprawy przyznała, że skarżący potraktował złożony w sprawie wniosek o nadanie statusu uchodźcy instrumentalnie, ponieważ nie składał go w żadnym innym kraju, w którym przebywał, a nadto złożył go dopiero po umieszczeniu w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców mimo, że wcześniej przebywał w Polsce od kilku miesięcy. Dalej przyjmując podgląd organu I instancji, Rada potwierdziła, że w toku postępowania skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem. W jej ocenie brak jest wiarygodnych przesłanek by twierdzić, że władze państwowe podejmowały wobec skarżącego krzywdzące działania z powodu jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Posiłkując się orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego Rada wyjaśniła rozumienie terminu "uchodźca" oraz zwróciła uwagę, iż obawa przed prześladowaniem musi zawierać element obiektywy, co oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz stan potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny – oba muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania, czy istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem. Odnosząc się do sytuacji skarżącego Rada potwierdziła, iż brak jest również w sprawie jakichkolwiek dowodów na prześladowanie skarżącego przez władze państwowe, co uzasadnia odmowę nadania mu statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Rada podzieliła opinię Szefa Urzędu, w zakresie odmowy udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany, gdyż w sprawie nie wystąpiła sytuacja, w której wydalenie skarżącego mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej bądź jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego. Zgadzając się ze wszystkimi elementami uzasadnienia decyzji organu I instancji, w opinii Rady, nie istnieje obiektywna uzasadniona obawa przez prześladowaniem skarżącego w kraju pochodzenia, nie istnieją przesłanki uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej, a nadto skarżący nie spełnia kryteriów udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany. W skardze na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z ... lipca 2009 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie: - prawa materialnego tj. art. 15 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że nie zachodzą w sprawie przesłanki do udzielenia mu ochrony uzupełniającej z uwagi na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w postaci stosowania wobec niego tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania; art. 97 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez przyjęcie, że nie zachodzą w sprawie przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany, z uwagi na fakt, iż jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu; - prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niedopełnienie ciążącego na organach administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz wydanie decyzji o wadliwie ustalonym stanie faktycznym. W ocenie skarżącego Rada błędnie przyjęła, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej, bowiem w przypadku powrotu do kraju pochodzenia byłby narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w postaci stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania. W ocenie skarżącego nie ma znaczenia fakt, że podmiotami dopuszczającymi się prześladowań nie są organu państwowe, gdyż podmiotami wyrządzającymi poważną krzywdę mogą być także inne podmioty, jeżeli organy państwowe lub ugrupowania, czy organizacje kontrolujące kraj pochodzenia nie mogą lub nie chcą zapewnić ochrony przed ryzykiem doznania poważnej krzywdy. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty zawarte w skardze nie dają podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Ustanowiony w sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego pismem procesowym z ... kwietnia 2010 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, ponownie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji twierdząc, iż w podanych przez skarżącego okolicznościach istnieje realne zagrożenie prawa do życia i bezpieczeństwa osobistego, szczególnie, że władze kraju pochodzenia skarżącego nie zapewniają obiektywnego bezpieczeństwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) – uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Sąd zwraca uwagę, iż skarżący jako okoliczności uzasadniające nadanie statusu uchodźcy wskazał na obawę przed prześladowaniem ze strony nieznanych osób tzw. "...", którzy zamordowali jego rodzinę podpalając ich dom w W., zaś jego samego poszukiwali i – jak zeznał do protokołu rozprawy – okaleczyli. Równocześnie skarżący we wniosku o nadanie statusu uchodźcy z ... grudnia 2008 r., jak i w protokole przesłuchania z ... marca 2009 r., oświadczył, iż nigdy nie był aresztowany, karany, skazany wyrokiem sądu, ani nie należał do żadnej partii politycznej, nie brał również udziału w działaniach zbrojnych. Zeznania skarżącego świadczą o tym, iż wśród okoliczności uzasadniających nadanie statusu uchodźcy powołał tylko zagrożenie ze strony bliżej nieokreślonych osób "...", którzy poinformowani przez policjantów mieli go prześladować. Odnosząc się do powyższego, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że powyższe zeznania skarżącego nie zostały przez niego w żaden sposób udowodnione, ani nawet uprawdopodobnione. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim bardzo ogólny charakter zeznań skarżącego, które nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Trafnie organ stwierdza, że kwestia obawy przed zagrożeniem ze strony "..." budzi poważne wątpliwości, biorąc pod uwagę to, że skarżący nie potrafi nawet sprecyzować, kogo tak naprawdę się obawia. Nie posiada informacji na temat nazwy owej grupy i nie potrafi sprecyzować, na jakich obszarach N. "..." podejmują swoje działania. Na początku przesłuchania z ... marca 2009 r. wskazuje, że zagrożonym przez nich regionem jest stan ..., a następnie w trakcie wywiadu poszerza zasięg działalności "..." o większość stanów N. Co prawda – jak wynika z ustaleń organów zawartych w decyzji I instancji opartych na powszechnie dostępnych informacjach o sytuacji w N. dostępnych na stronach internetowych – istnieje problem przestępczości w regionie ..., łącznie z miejscowością W. oraz przypadki porwań dla okupu dokonywanych przez miejscowych rebeliantów skupionych wokół M. (...) ale nie obejmują oni całości kraju. Wskazać przy tym należy, że ...(o powierzchni ok. ... tys. km2) jest bardzo niewielką częścią N. (o powierzchni ... km2) i trudno przypuszczać aby jakakolwiek grupa przestępcza mogła działać na tak wielkim obszarze i jednocześnie brak byłoby o jej działalności jakichkolwiek informacji w ogólnodostępnych raportach o sytuacji w N. O małej wiarygodności zeznań skarżącego – jak trafnie zauważyły organy – świadczy także relacja dotycząca śmierci rodziców i siostry, która została przedstawiona w sposób bardzo ogólny. Skarżący nie potrafił przypomnieć sobie dokładnej daty tego wydarzenia i nie zapamiętał żadnych szczegółów, mimo tego, że – jak twierdzi – był jego świadkiem. Kolejne okoliczności podważające wiarygodność zeznań skarżącego dotyczą bliżej nieokreślonej osoby księdza z Polski o imieniu E., który pomógł mu wydostać się z N. i przywiózł do Polski, a także samej podróży do Polski. Skarżący nie pamięta szczegółów podróży, która trwała ponad miesiąc, nie potrafi podać nazw miejscowości, ani krajów, które mijał w czasie podróży Z jego zeznań wynika, że nie miał żadnych problemów przekraczając granice państwowe, czemu trudno dać wiarę, skoro – jak sam przyznał – nie miał ze sobą paszportu zagranicznego, a jednocześnie nie wskazał ażeby ukrywał się w środkach transportu, jakimi podróżował. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy zasadnie uznały, że relacja przedstawiona przez skarżącego nie jest prawdziwa i została wymyślona na potrzebę uzasadnienia wniosku o ochronę międzynarodową w Polsce. Świadczy o tym również termin, w którym skarżący zwrócił się o ochronę międzynarodową. Skarżący przyjechał do Polski – jak twierdzi – we wrześniu 2008 r., a wniosek o nadanie statusu uchodźcy złożył dopiero ... grudnia 2009 r. w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców, już po zatrzymaniu go za nielegalne przebywanie na terytorium Polski. Nie zwrócił się zatem o uzyskanie ochrony międzynarodowej w najwcześniejszym możliwym terminie, ani nie wskazał żadnego wystarczającego powodu, dlaczego tego nie zrobił. Tak więc za słuszne należało uznać stwierdzenie organów, że skarżący potraktował procedurę uchodźczą w sposób instrumentalny, a złożenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy dopiero ... grudnia 2008 r. w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców miało na celu uniknięcie deportacji. W związku z powyższym Sąd uznał, że organy trafnie uznały, że zeznania skarżącego nie mogą stanowić podstawy do dokonania na ich podstawie ustaleń wystarczających do nadania mu statusu uchodźcy. Ponadto celnie organy zwróciły uwagę, że gdyby skarżący po powrocie do N. czuł się zagrożony w miejscu zamieszkania z jakichkolwiek powodów, to może skorzystać z alternatywy ucieczki wewnętrznej na terytorium kraju pochodzenia. Jak wynika bowiem z Operacyjnej Noty Informacyjnej Home Office (...) z ... listopada 2007 r. (k. ... akt adm.), a także najnowszej noty operacyjnej Home Office z ... kwietnia 2009 r. cześć 3.6 dotyczącej sytuacji w N. (http://www.ukba.homeoffice.gov.uk/sitecontent/documents/policyandlaw/countryspecificasylumpolicyogns/nigeriaogn?view=Binary) relokacja wewnętrzna do innego, bezpiecznego regionu N., w celu uniknięcia złego traktowania ze strony czynników niepaństwowych jest niemalże zawsze opcją i nie będzie zbyt uciążliwa dla danej osoby, bez względu na to czy ma lub nie ma ona rodziny lub innych związków z nowym miejscem. W tej sytuacji, udzielenie skarżącemu ochrony międzynarodowej nie jest konieczne, gdyż obecnie, po powrocie do kraju pochodzenia, może on bez przeszkód zamieszkać w innej części terytorium swojego kraju i w tym przypadku ma zastosowanie art. 18 ust. 1 ww. ustawy – jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie bez przeszkód mógł zamieszkać na tej części terytorium, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego pominięcia kwestii osobistej skarżącego tj. oczekiwania na zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką Polski, Sąd zauważa, że ta okoliczność nie jest okolicznością istotną w sprawie o nadanie statusu uchodźcy i nie może być brana pod uwagę w tym postępowaniu. Reasumując stwierdzić należy, że Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji prawidłowo orzekła, że nie zostało wykazane, aby w stosunku do skarżącego miały miejsce prześladowania z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. W związku z powyższymi ustaleniami organy rozstrzygając sprawę prawidłowo orzekły również o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej oraz zasadnie stwierdziły, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany (art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP), bo analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wykazał aby powrót skarżącego do N. narażał go na ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonania egzekucji, tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowanie albo karania, a także zagrożenia jego życia lub zdrowia. W szczególności – jak wykazano wyżej – że jeżeli sytuacja w miejscu zamieszkania jest dla skarżącego nie do zniesienia, to może zamieszkać w innej części N., co nie stanowi większego problemu. Tym bardziej, że N. jest krajem bardzo dużym (o powierzchni ... km2) oraz zaludnionym (ponad ... mln. osób), a analiza materiału dowodowego nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla skarżącego. Oprócz tego w N. aktualnie nie ma miejsca powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w wyniku międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ zasadnie przyjął także, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji Rady do Spraw Uchodźców z ... lipca 2009 r. i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zm.).