V SA/Wa 1405/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy P. oraz J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... kwietnia 2014 r. Nr ... w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu; postanawia: - odrzucić skargę Gminy P. Pismem z ... maja 2014 r. Gmina P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... kwietnia 2014 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia ... stycznia 2014 r., nr ... w części określającej wysokość dotacji przypadającej do zwrotu w wysokości ... zł i orzekającej o zwrocie dotacji w wysokości ... zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie podnosząc, iż Gmina P. nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia skargi bowiem była w postępowaniu administracyjnym organem rozstrzygającym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.; zwanej dalej: p.p.s.a.) - w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zarówno przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i art. 28 i 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 j.t.) definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny prowadzący postępowanie. Wskazać należy, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego wyklucza możliwość złożenia skargi przez organ administracyjny orzekający w I instancji. Szczególnie dobitnie pogląd ten został zaakcentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.1990r., SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7): w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się "sędzią we własnej sprawie". Organ administracji publicznej nie może w tym samym postępowaniu, w tej samej sprawie występować w dwóch różnych rolach, raz jako podmiot administrujący, a następnie wnoszący skargę do sądu. Żadne z przepisów obowiązującego prawa nie dają organom administracji państwowej pierwszej instancji prawa odwoływania się (wnoszenia skargi) od decyzji organów drugiej instancji wydawanych w postępowaniu odwoławczym, bądź w trybie nadzoru, gdyż istotą postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego nie są spory pomiędzy organami, ale kształtowanie stosunków administracyjnoprawych stron. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji