V SA/Wa 1407/17

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej p o s t a n a w i a: odmówić przyznania Skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanych zakresie. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy M. K. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, trójką dzieci, matką oraz bratem. Skarżący nie posiada oszczędności, majątku, nie korzysta z pomocy innych osób ani z pomocy instytucji. Jedynym wykazanym źródłem utrzymania rodziny jest dochód z tytułu umowy zlecenia w wysokości 1.000 zł. Skarżący wymienił również zobowiązania wobec banków i instytucji finansowych. W piśmie z 2 października 2017 r. Skarżący wskazał okoliczności, w jakich utracił własność gospodarstwa rolnego. Przedstawił umowę zlecenia i pojedyncze potwierdzenia spłaty zobowiązań (we wrześniu 2017 r.) Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1639 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określa art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na obecnym etapie postępowania na wysokość obciążeń finansowych do poniesienia których Skarżący byłby zobowiązany składają się wpis od skargi (200 zł) oraz ewentualne wynagrodzenie dla profesjonalnego pełnomocnika. Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż Skarżący nie wykazał, że sytuacja majątkowa jego rodziny jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z sześcioma osobami, w tym trójką dzieci. Syn Skarżącego jest pełnoletni. Skarżący oświadczył również, że osoby wspólnie z nim mieszkający nie pracują i nie otrzymują zasiłku dla bezrobotnych. Rodzina nie korzysta z pomocy społecznej. Jedynym wykazanym dochodem jest dochód z tytułu wykonywanej umowy zlecenia w wysokości 1.600 zł. Skarżący oświadczył również, że pracuje dorywczo. Przedstawił umowę zlecenia zawartą na okres 1 miesiąca. Zgodnie z umową Skarżący otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.001 zł (brutto). Widoczne są zatem rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami złożonymi na formularzu PPF, a przedstawionymi dokumentami. W tym zakresie stwierdzić również należy, że Skarżący nie udokumentował swoich dochodów. Oświadczył, że uzyskuje dochód w kwocie 1.600 zł. Nie wykazał konkretnych dochodów z tytułu świadczonych prac dorywczych. Wykonywane prace nie zostały w jakikolwiek sposób udokumentowane. Wskazał, że miesięczne wydaje na utrzymanie około 1.000 zł. Nie określił jednak rodzaju ponoszonych wydatków i nie zostały one udokumentowane. Dodatkowo Skarżący spłaca zobowiązania wobec banków i parabanków. Zgodnie z oświadczeniem spłaca je "w miarę możliwości i o ile pozwalają na to dochody". Z formularza PPF wynika, że zobowiązania wynoszą łącznie 59.000 zł. Nie przedstawił wyciągów z rachunków bankowych, ani nie wyjaśnił, czy takie rachunki posiada, czy zostały one zamknięte lub zlikwidowane i nie przedstawił ewentualnych dokumentów na ich potwierdzenie. Mając na uwadze złożone wyjaśnienia oraz przedstawione dokumenty stwierdzić należy, że są one nieprecyzyjne i niewiarygodne. Trudno uznać bowiem, że siedem osób, które tworzą wspólne gospodarstwo domowe utrzymuje się jedynie z dochodów uzyskiwanych przez Stronę. Zgodnie z oświadczeniem członkowie rodziny nie otrzymują zasiłków dla bezrobotnych ani nie korzystają z pomocy społecznej. Reasumując podnieść należy, iż z uwagi na niewystarczające wykazanie sytuacji majątkowej przez Skarżącego nie można dokonać oceny, czy spełnia on ustawowe przesłanki do udzielenia prawa pomocy. W konsekwencji powoduje to, że wniosek nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.