V SA/Wa 1409/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi N. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie: wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zobowiązania do opuszczenia tego terytorium. Oddala skargę W dniu [...] maja 2009r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w R. wystąpił do Wojewody [...] w wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium RP obywatelki [...] - N. T., w związku z faktem, iż w okresie od [...] października 2008r. do [...] maja 2009r., wykonywała pracę w ramach umów cywilnoprawnych na rzecz Z. sp. z o.o. z siedzibą w K., bez wymaganego zezwolenia na pracę, czym naruszyła przepis art. 88 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U z 2008r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.). Wojewoda [...], działając w trybie art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 90 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., nr 234, poz. 1694 z późn.zm.) i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn.zm. zwany dalej kpa) decyzją z [...] czerwca 2009r. postanowił wydalić N. T. z terytorium RP oraz zobowiązać do dobrowolnego opuszczenia terytorium RP w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Cudzoziemka, jak wskazał Wojewoda [...] w dniu przeprowadzanej kontroli przebywała w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydanego przez Wojewodę [...], ważnego do dnia [...] maja 2009r. Swój wniosek zainteresowana uzasadniła podjęciem pracy w firmie "O." z siedzibą w S. Do wniosku dołączyła m.in. zaświadczenie o dochodach wystawione przez Z. sp. z o. o. w K. Podczas przesłuchania strony, co podkreślił organ prowadzący postępowanie, cudzoziemka podała, iż z firmą Z. zawarła umowę o pracę, polegającą na sprzątaniu [...] w K., mimo braku stosownego zezwolenia. Organ I instancji ustalił, iż Z. nie występowały do Wojewody [...] o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP mimo, że zainteresowana posiadała tylko zezwolenie wydane przez Wojewodę [...] na pracę w firmie O. z siedzibą w S., na stanowisku specjalisty [...]. Organ I instancji wskazał, iż w stosunku do cudzoziemki wszczęto postępowanie w sprawie o wykroczenie z art. 120 ust. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż wykonywała pracę w firmie Z. bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium RP, naruszając tym samym art. 87 ww. ustawy. W odwołaniu wniesionym przez cudzoziemkę od ww. decyzji Wojewody [...], zarzuciła ona organowi naruszenie przepisów prawa materialnego m.in. art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co miało jej zdaniem wpływ na wynik sprawy oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym stwierdzeniu, że składająca odwołanie wykonywała pracę niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w RP. Po rozpatrzeniu odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (w skrócie: Szef Urzędu) decyzją z [...] lipca 2009r., w oparciu o art. 88 ust. 1 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, postanowił utrzymać w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z brzmieniem wspomnianego przepisu stanowi on obligatoryjną, nie pozostawiającą organowi żadnego wyboru co do rozstrzygnięcia, podstawę do wydania wobec cudzoziemca decyzji o wydaleniu na podstawie okoliczności faktycznych ustalonych w oparciu o regulację ustawową dotyczącą promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy i bezspornym ustaleniu, iż cudzoziemiec wykonywał pracę z naruszeniem przepisów tejże ustawy. Szef Urzędu wskazał na protokół z przesłuchania strony z [...] maja 2009r., przesłuchania świadka z [...] maja 2009r., na umowę o dzieło zawartą pomiędzy Z. a zainteresowaną oraz informację, że ww. Zakład nigdy nie występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemki, które to fakty jednoznacznie potwierdzają, iż cudzoziemka dopuściła się naruszenia obowiązujących w Polsce regulacji prawnych. Cudzoziemka, jak nadmienił organ II instancji, posiadała zezwolenie na pracę wydane w dniu [...] maja 2009r. przez Wojewodę [...] na wniosek firmy "O.", w której również pracowała. Zgodnie z art. 88 f ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...), zezwolenie na pracę określa podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca i stanowisko lub rodzaj pracy przez niego wykonywanej oraz okres ważności zezwolenia. Organ rozpatrujący sprawę podał, iż na podstawie art. 89 ust. 1 i ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP ustalił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania wspomnianych przepisów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej oraz ją poprzedzającej decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa, a w szczególności obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez nieprawidłowe uznanie, iż zachodzi podstawa do wydalenia cudzoziemki określona w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach pomimo, że jej zachowaniu nie można przypisać winy. Ponadto organ w opinii autora skargi naruszył dyspozycję art. 7 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego. Pełnomocnik cudzoziemki podkreślił, iż skarżąca pracowała w Polsce jako specjalista [...], z której efektów pracy zadowolony był pracodawca, a przede wszystkim pacjenci, którym przyszła z pomocą. Zainteresowana, posiadała ważne zezwolenia na pracę do dnia [...] maja 2012r., jednak podejmując dodatkowe zajęcie w Z. pozostawała w błędnym przeświadczeniu, iż świadczenie pracy, o charakterze dodatkowym na podstawie umowy o dzieło nie wymaga odrębnego zezwolenia na pracę. Składający skargę pełnomocnik zaznaczył, iż wynagrodzenie skarżącej na podstawie umowy o pracę w firmie "O." było niewielkie, a skarżąca w związku z planowaną wizytą w Polsce swojej rodziny, która pozostawiła w M. potrzebowała dodatkowych środków pieniężnych przeznaczonych na ten cel. Zainteresowana, co podkreślił jej pełnomocnik pozostaje stale pod kontrolą lekarską, z uwagi na wiele dolegliwości, które wymagają stałego nadzoru, aby stan pacjentki nie uległ pogorszeniu. Podał także, iż na terenie swojej ojczyzny skarżąca nie mogłaby liczyć na podobną pomoc medyczną, jaką posiada w Polsce. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez pełnomocnika cudzoziemca jest niezasadna. Kwestią sporną w sprawie niniejszej sprawie pozostaje możliwość podjęcia przez cudzoziemkę dodatkowej pracy na podstawie umowy o dzieło w sytuacji, gdy posiada ona ważne pozwolenie na pracę u innego pracodawcy. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium RP na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium RP. N. T. otrzymała w dniu [...] maja 2009r. na podstawie zezwolenia Wojewody [...] pozwolenie na pracę w firmie "O." znajdującej przy ulicy [...] w S., na stanowisku specjalisty [...]. Cudzoziemka w okresie od [...] października 2008r. do [...] lutego 2009r. podjęła, jak wskazała w treści skargi, dodatkowe zajęcie, na podstawie umowy o dzieło w Z. w K., która polegała na sprzątaniu [...]. Skarżąca wskazała, iż był to jej sposób na pokrycie wydatków związanych z planowaną wizytą w Polsce rodziny, która pozostała w M. Według informacji przekazanej przez [...] Urząd Wojewódzki w K. z [...] maja 2009r. Z., jako pracodawca cudzoziemki, nigdy nie wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP. Cudzoziemka posiadając ważne zezwolenie na pracę w firmie "O." z siedzibą w S., mogła wykonywać tę pracę tylko dla potrzeb tej firmy i na stanowisku określonym w zezwoleniu. Art. 88f ustawy o promocji zatrudnienia (...) statuuje zasadę, iż zezwolenie na pracę jest wydawane dla określonego cudzoziemca, określa podmiot powierzający wykonywanie pracy i stanowisko lub rodzaj pracy wykonywanej przez cudzoziemca oraz okres ważności tego zezwolenia. Zatem organ słusznie po przeprowadzeniu dokładnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, będąc obligowany dyspozycją art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wydał decyzję o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP, gdyż wykonywała ona pracę niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia (...) i zobowiązał ją do opuszczenia terytorium RP w terminie do 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Zaznaczyć należy, iż sama skarżąca liczyła się z możliwością wydalenia czego dowodem jest treść protokołu przesłuchania z [...] maja 2009r., w którym zobowiązała się do dobrowolnego powrotu do M. Odnośnie zarzutu przywołanego przez pełnomocnika skarżącej, iż cudzoziemka nie miała świadomości obowiązku uzyskania odrębnego zezwolenia na pracę w Z. czyli o braku jej winy, co jego zdaniem zgodnie z art. 7 ustawy prawo wykroczeń, wyłącza odpowiedzialność za popełnione przez nią wykroczenie. Należy stwierdzić, że argument ten cudzoziemka mogła powołać jedynie w postępowaniu dotyczącym popełnienia przez nią wykroczenia określonego w treści art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Tymczasem skarżąca oświadczyła w protokole przesłuchania z [...] maja 2009r., że dobrowolnie chce się poddać odpowiedzialności za popełnione wykroczenie oraz że zgadza się na skazanie ją na karę grzywny w wysokości 1000 zł., bez przeprowadzania rozprawy, przyznając fakt popełnienia wykroczenia. W nawiązaniu do tej okoliczności ważnym jest podkreślenie, iż wina nie stanowi przesłanki wymienionej w art. 88 ww. ustawy o cudzoziemcach, ponieważ przepis nakazuje organowi wydanie decyzji o wydaleniu, zatem podnoszone przez wnoszącego skargę fakty dotyczące wzorowej pracy cudzoziemki, wysokiego poziomu zadowolenia pracodawcy oraz pacjentów, czy faktu pozbawienia jej środków finansowych po powrocie do ojczyzny, nie mogą wpływać na wynik rozstrzygnięcia przyjętego przez organ. Trudno jednak zgodzić się z tym ostatnim argumentem przedstawionym przez pełnomocnika, iż po powrocie do ojczyzny, skarżąca zostanie pozbawiona jakichkolwiek środków do życia, gdyż zgodnie z oświadczeniami samej zainteresowanej, otrzymuje ona [...] emeryturę w kwocie [...], ponadto wraz z mężem posiada w M. mieszkanie, które obecnie wynajmuje za kwotę [...]. Odnośnie zaś zgłoszonych w treści skargi problemów zdrowotnych skarżącej, jak słusznie wskazał organ w treści odpowiedzi na skargę, jeżeli w dniu podjęcia próby wykonania decyzji o wydaleniu stan zdrowia cudzoziemki wskazywał będzie na niemożność opuszczenia Polski, to na mocy art. 104 ust. 1 pkt lit. c w związku z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, właściwy wojewoda działając z urzędu rozważy kwestię ewentualnej niewykonalności decyzji z uwagi na aktualny stan zdrowia i udzielania w związku z tym zgody na pobyt tolerowany. Sąd nie podziela także zarzutów wysuniętych przez pełnomocnika dotyczących nie podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego, gdyż w opinii tut. Sądu postępowanie zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem przepisów kpa, w szczególności art. 7 tegoż kodeksu. Stan faktyczny ustalony przez organ został wnikliwie zebrany i poddany ocenie, m.in. protokół z przesłuchania strony, świadka, umowa o dzieło zawarta pomiędzy cudzoziemką a Z. ważne zezwolenie na pracę, protokół kontroli legalności, informacja z [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.