V SA/Wa 1410/12

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z.C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami wydalenia z terytorium RP; p o s t a n a w i a : przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat E.M.S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych, 60/100) w tym: tytułem wynagrodzenia - kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych, 60/100). Postanowieniem z 9 lipca 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Z.C. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adwokat E.M.S. Wyrokiem z 26 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] oraz zasądził na rzecz pełnomocnika koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W dniu [...] lutego 2013 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej urzędu. Pełnomocnik oświadczyła, że koszty nie zostały opłacone w całości ani w części oraz załączyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej "p.p.s.a." wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wniosek pełnomocnika jest zasadny. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej "rozporządzenie"). Na mocy § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, stawka minimalna za czynności adwokata wynosi 240 zł. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie adwokat reprezentowała stronę skarżącą w postępowaniu w pierwszej instancji, a Sąd w wyroku z 26 listopada 2012 r. zasądził na rzecz pełnomocnika koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Po wydaniu wyroku adwokat stwierdziła brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Wobec tego zasądzić należało na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.