V SA/Wa 1411/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2014 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do [...] OR ARiMR złożony został wniosek C. Sp. z o. o. w K. (dalej: strona skarżąca) o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013. Wnioskowi został nadany numer [...]. Przeprowadzona weryfikacja wniosku o przyznanie pomocy oraz załączonych do niego dokumentów wykazała, iż zachodzi potrzeba usunięcia braków i złożenia wyjaśnień. Braki w dokumentacji dołączonej do wniosku miały bardzo szeroki zakres i dotyczyły m.in. niedostarczenia ostatecznego pozwolenia na budowę w zakresie robót budowlanych, co do których wymagane jest uzyskanie takiego pozwolenia. Z tego względu pismem z dnia [...] lipca 2013 r. ([...]) strona skarżąca została poinformowana o konieczności uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia otrzymania tego pisma. W przedmiotowym piśmie wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć. W dniu [...] lipca 2013 r. do [...] OR ARiMR wpłynęły dokumenty stanowiące pierwsze uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. W wyniku analizy przedłożonej dokumentacji stwierdzono, iż wniosek o przyznanie pomocy w dalszym ciągu wymaga uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień. Zidentyfikowane braki, tak jak wcześniej, dotyczyły m.in. niedostarczenia ostatecznego pozwolenia na budowę w zakresie robót budowlanych, co do których wymagane jest uzyskanie takiego pozwolenia. Wobec powyższego pismem z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]) strona skarżąca została ponownie wezwana do uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia otrzymania tego pisma. W przedmiotowym piśmie wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć. W dniach [...] grudnia 2013 r. do [...] OR ARiMR wpłynęła część dokumentów objętych wezwaniem do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień wraz z prośbą o przedłużenie terminu na dostarczenie brakującej dokumentacji o 30 dni. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. ([...]) strona skarżąca została zawiadomiona o wyrażeniu zgody na wydłużenie terminu na wykonanie ww. czynności do dnia [...] stycznia 2014 r. Kolejne uzupełnienia przedłożone przez stronę skarżącą wpłynęły do [...] OR ARiMR w dniu [...] stycznia 2014 r. (data nadania – [...] stycznia 2014 r.). W dniu [...] stycznia 2014 r. do [...] OR ARiMR wpłynęła pisemna prośba strony skarżącej o przywrócenie terminu na złożenie uzupełnień do wniosku o przyznanie pomocy wraz z dokumentami wymienionymi w piśmie [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Pismem [...] z dnia [...] lutego 2014 r. strona skarżąca została poinformowana o odmowie przywrócenia terminu do usunięcia braków we wniosku o przyznanie pomocy, z uwagi na niespełnienie przesłanki uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy. W wyniku analizy dostarczonej dokumentacji stwierdzono, że wniosek o przyznanie pomocy złożony w przedmiotowej sprawie nie kwalifikuje się do dalszej oceny z uwagi na niedostarczenie w zakreślonym terminie kompletnych uzupełnień - nie zostało terminowo przedłożone ostateczne pozwolenie na budowę w zakresie robót budowlanych, co do których wymagane jest uzyskanie takiego pozwolenia. Wobec tego pismem z dnia [...] lutego 2014 r. ([...]) Kierownik Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] OR ARiMR, działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa ARiMR, w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173), odmówił stronie skarżącej przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw objętego PROW na lata 2007-2013, ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, z późn. zm.). Pismem z dnia [...] marca 2014 r. (data złożenia w [...] OR – [...] marca 2014 r.) strona skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowości w wydaniu rozstrzygnięcia odmownego w niniejszej sprawie. W dniu [...] maja 2014 r., przed udzieleniem przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, do Centrali ARiMR wpłynęła kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga z dnia [...] maja 2014 r. na rozstrzygnięcie Kierownika Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] OR ARiMR z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013. W przedmiotowej skardze strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego aktu administracyjnego poprzez przyznanie jej pomocy, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona skarżąca zarzuciła istotne mające wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa, tj.: 1. przepisów art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez ich niezastosowanie oraz nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu o odmowie przedłużenia terminu na dokonanie czynności związanych z uzupełnieniem wniosku o przyznanie pomocy, w sytuacji, gdy ARiMR podniósł, że wniosek o pozwolenie na budowę powinien być złożony przez Wnioskodawcę, Wnioskodawca złożył pozwolenie na budowę gdzie wpisany był M. M. (podobnie jak np. w dokumentacji technicznej dołączonej przez stronę skarżącą wcześniej, do której ARiMR nie miał zastrzeżeń), następnie na wskutek przyczyn niezależnych od Wnioskodawcy (śmierć członka zarządu i paraliż decyzyjny wnioskodawcy) nie miał On możliwości przeniesienia pozwolenia na budowę na siebie, jednak ostatecznie dołączył przeniesione prawomocne i ostateczne pozwolenie na budowę przed wydaniem decyzji o odmowie przyznania pomocy; 2. przepisów § 17 ust. 2 pkt 23 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 139, poz. 883 z późn. zm.), poprzez uznanie, że wnioskodawca nie dołączył prawomocnych i ostatecznych dokumentów wymaganych przepisami prawa w sytuacji, gdy takie dokumenty zostały do ARiMR złożone przed wydaniem decyzji o odmowie przyznania pomocy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu; 3. przepisów § 18 ust. 5 ww. rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie w sytuacji, gdy takie dokumenty zostały do wniosku dołączone wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na ich złożenie, a organ w sposób nieuzasadniony i bezpodstawny odmówił przywrócenia terminu i w konsekwencji przyjęcia ostatniego z brakujących załączników w postaci ostatecznego pozwolenia na budowę; 4. art. 9 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i nie udzielenie wnioskodawcy niezbędnych wyjaśnień i wskazówek oraz niewskazanie sposobu usunięcia braku w postaci prawomocnego pozwolenia na budowę, w sytuacji wystąpienia zdarzenia w postaci śmierci wspólnika i członka zarządu przy wymogu reprezentacji łącznej, co umożliwiłoby jednocześnie usunięcie w terminie jego ewentualnych braków oraz § 18 ust. 4 i 5 ww. rozporządzenia, poprzez ich błędne zastosowanie i brak ponownego wezwania do usunięcia braków, których wnioskodawca co do ostatecznego pozwolenia na budowę nie usunął zgodnie z żądaniem ARiMR; 5. art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z § 18 ust. 5 ww. rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie oraz nieuzasadnienie rozstrzygnięcia o przyczynach odmowy udzielenia pomocy wraz z odniesieniem się do okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie; 6. § 22 ww. rozporządzenia poprzez ich błędne zastosowanie i nie wyrażenie na uzasadnioną i uprawdopodobnioną prośbę Wnioskodawcy zgody na przedłużenie terminu wykonania przez wnioskodawcę określonych czynności w toku postępowania, tj. dołączenia prawomocnego pozwolenia na budowę wydanego na rzecz Wnioskodawcy, w sytuacji gdy spełnił On wszystkie przesłanki ustawowe do przedłużenia terminu tj. wniósł prośbę w terminie 45 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia - tj. od dnia [...] stycznia 2014 r. (data zmiany w KRS), jednoczesne z wniesieniem prośby dopełnił czynności, dla której był określony termin oraz uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez winy Wnioskodawcy (śmierć wspólnika i członka zarządu) a organ taką zgodę zobowiązany był udzielić, i powinien dołączone pozwolenie na budowę w ramach uzupełnienia, uwzględnić; 7. art. 21 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy w zw. z § 21 i 22 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący już na etapie pierwszej oceny formalnej wniosku dołączył zarówno dokumentację techniczną jak i pozwolenie na budowę na podmiot inny niż Wnioskodawca, a organ nie udzielił niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które miałyby wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania a także nie odniósł się i nie uwzględnił do zdarzenia niezależnego od skarżącego związanego ze śmiercią wspólnika i członka zarządu, co stanowiło trwałą przeszkodę do dalszego procedowania z uwagi na brak możliwości skutecznego składania oświadczeń woli w imieniu skarżącego, o co wnosił skarżący zarówno we wniosku o przedłużenie oraz przywrócenie terminu jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. ([...]) Zastępca Dyrektora Departamentu Działań Inwestycyjnych ARiMR, działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa ARiMR, podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzono, że w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie doszło do naruszenia prawa przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy. W odpowiedzi na skargę Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w całości podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" reguluje rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem", wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Nadto zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone w ust. 1 i 2 nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z ust. 4 jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków, o których mowa w ust. 3: 1) nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, Agencja nie przyznaje pomocy, o czym informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy; 2) usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa do usunięcia nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym zgodnie z ust. 5 jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Wyjaśnić należy, że według § 17 ust. 2 pkt 23 rozporządzenia, do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się kopie ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją - w przypadku gdy w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje. Powyższy wymóg prawny znalazł odzwierciedlenie w treści formularza wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" (k. 12 akt administracyjnych) oraz w udostępnionej wnioskodawcom Instrukcji wypełniania takiego wniosku (k. 589-590 akt administracyjnych), w której literalnie wskazano na obowiązek dostarczenia przez wnioskodawcę kopii ostatecznego pozwolenia na budowę, w przypadku, gdy na podstawie przepisów Prawa budowlanego istnieje obowiązek uzyskania takiego pozwolenia. Instrukcja precyzuje m.in., że decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być wystawiona na wnioskodawcę, jak również, że "Uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budową wymaga często długiego okresu oczekiwania, gdyż decyzja ta wymaga wykonania stosownych uzgodnień lub uzupełnień - najczęściej okres ten jest nie krótszy niż jeden miesiąc. Planując wystąpienie z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z działania 312 należy więc uwzględnić czas niezbędny do wykonania i uzgodnienia projektu budowlanego, czas na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dodatkowo czas, w którym decyzja stanie się ostateczna (21 dni, tj. 14 dni oraz 7 dni na wpłynięcie korespondencji z odwołaniem). Z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę należy wystąpić odpowiednio wcześniej, a nie dopiero w dniu składania wniosku o przyznanie pomocy. Załączenie decyzji o pozwoleniu na budowę do wniosku o przyznanie pomocy ułatwia i przyspiesza weryfikację wniosku. (...) W przypadku, gdy w ciągu 14 dni od dostarczenia stronom decyzji (np. o pozwoleniu na budowę) nie zostało przez żadną ze stron wniesione odwołanie od tej decyzji, staje się ona ostateczną. Po upływie 21 dni Wnioskodawca powinien się udać do organu administracji budowlanej (starostwa) z prośbą o poświadczenie, że decyzja stała się ostateczna. Decyzja o pozwoleniu na budowę, o pozwoleniu wodnoprawnym oraz decyzja o zatwierdzeniu projektu prac geologicznych muszą być decyzjami ostatecznymi (tj. opatrzonymi stemplem właściwego organu administracji budowlanej, wpisem na decyzji lub zaświadczeniem ww. organu - starostwa, że decyzja ta stała się ostateczna). Dopiero taki dokument powinien być przedstawiony jako załącznik do wniosku o przyznanie pomocy. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie dysponuje ostatecznym pozwoleniem w dniu składania wniosku, decyzje taka powinien dostarczyć najpóźniej w 21-dniowym terminie określonym w wezwaniu do uzupełnienia. Brak ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę może skutkować odmową przyznania pomocy.". Podkreślić należy, że strona skarżąca dwukrotnie była wzywana do usunięcia braków, które nie będąc brakami o jakich mowa w § 18 ust. 1 rozporządzenia podlegały procedurze ich usunięcia zgodnie z treścią ust. 3 i 4 tego przepisu. Jest faktem, że w wyniku dokonanej oceny wniosku o przyznanie pomocy pod kątem kompletności i poprawności stwierdzone zostało, że strona skarżąca nie usunęła w wymaganym terminie (do dnia [...] stycznia 2014 r.) wszystkich braków wykazanych w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]), stanowiącym drugie wezwanie do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień. Pomimo wyraźnego zwrócenia uwagi w rzeczonym piśmie na zaistniałe uchybienia strona skarżąca nie wywiązała się bowiem z obowiązku terminowego dostarczenia wszystkich brakujących dokumentów w tym ostatecznego pozwolenia na budowę w zakresie robót budowlanych, co do których wymagane jest uzyskanie takiego pozwolenia. Kwestią bezsporną pomiędzy stronami jest, że w niniejszej sprawie uzyskanie i przedłożenie ostatecznego pozwolenia na budowę było obligatoryjne, zważywszy że zakres rzeczowy zaplanowanej przez stronę skarżącą operacji obejmuje budowę budynku handlowo-magazynowego. Podkreślenia wymaga, iż powyższy brak został wytknięty przez Agencję już na etapie pierwszego wezwania do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień (pismo [...] z dnia [...] lipca 2013 r.), gdzie podano, że decyzja o pozwoleniu na budowę musi być decyzją ostateczną w dniu składania. Tożsame pouczenie znalazło się również w drugim wezwaniu do uzupełnienia wniosku z dnia [...] listopada 2013 r., w którym dodatkowo stwierdzono (nawiązując do zapisów Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy), iż decyzja powinna zawierać klauzulę ostateczności, tj. np. pieczęć lub zaświadczenie organu wydającego dokument. Nieuzupełnienie braków wniosku, pomimo powtórnego wezwania do dostarczenia wymaganych dokumentów, wiązało się z koniecznością udzielenia stronie skarżącej odmowy przyznania wnioskowanej pomocy finansowej na podstawie § 18 ust. 5 rozporządzenia. Należy zaznaczyć, że treść wezwań organu dotyczących postępowania ofertowego w sposób jednoznaczny w obydwu pismach wzywających do usunięcia braków wyjaśniała sposób postępowania w tym zakresie. Wnioskodawczyni miała zatem jasność co do sposobu postępowania niezależnie od tego, że miała obowiązek zapoznać się przy wypełnianiu wniosku z Instrukcją, która jest dostępna dla wszystkich wnioskodawców i której znajomość jest ich obowiązkiem, co potwierdzają w ramach stosownego oświadczenia składając wniosek. W niniejszej sprawie weryfikacja dokumentacji przedłożonej przez stronę skarżącą w ramach drugiego uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy, pozwoliła organowi dojść do przekonania, że pomimo dwukrotnego wezwania, zgodnie z § 18 ust. 3 i § 18 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, do usunięcia nieprawidłowości lub braków, ubiegająca się o pomoc spółka nie dostarczyła w zakreślonym terminie (do dnia [...] stycznia 2014 r.) wszystkich wymaganych dokumentów, co uniemożliwiało stwierdzenie, iż w wyniku uzupełnień wniosek stał się kompletny i poprawny. Wyjaśnić należy, że przypadku, gdy pomimo dwukrotnego wezwania do uzupełnienia wniosku, wnioskodawca nie usunął w wyznaczonych terminach wszystkich nieprawidłowości lub braków, Agencja jest zobowiązana do odmowy przyznania pomocy na podstawie § 18 ust. 5 rozporządzenia. Zaznaczyć należy, że Agencja nie ma w tym zakresie luzu decyzyjnego. Z powyższych względów pismem z dnia [...] lutego 2014 r. ([...]) strona skarżąca została poinformowana o odmowie przyznania pomocy z podaniem przyczyn podjęcia przez Agencję takiego rozstrzygnięcia. W wyznaczonym przez Agencję terminie (tj. do dnia [...] stycznia 2014 r.) nie zostały bowiem dostarczone wszystkie dokumenty wyliczone w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]), pomimo dwukrotnego wezwania do ich złożenia. W tym momencie nie było już możliwe wystąpienie do strony skarżącej po raz trzeci z wezwaniem do usunięcia braków. Regulacja § 18 rozporządzenia nie przewiduje bowiem takiej możliwości na etapie weryfikacji kompletności i poprawności wniosku. Przepis § 18 ust. 3 w związku z § 18 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia ogranicza w tym względzie procedurę rozpatrywania wniosku w ten sposób, że możliwe jest co najwyżej dwukrotne wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stwierdzonych braków oraz złożenia wyjaśnień. Mając powyższe na uwadze za bezzasadny należy uznać zarzut wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z naruszeniem § 18 ust. 4 pkt 2 i § 18 ust. 5 rozporządzenia. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, podmiotem odpowiedzialnym za zapewnienie kompletności, poprawności i zgodności z wymogami prawa wniosku i planowanej operacji jest wnioskodawca jako strona postępowania w sprawie przyznania pomocy. Oznacza to, iż ubiegając się o wsparcie finansowe ze środków publicznych, wnioskodawca musi dochować należytej staranności w uzyskaniu i przedłożeniu właściwych dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów przyznania pomocy, ponosząc odpowiedzialność za ich poprawność oraz terminowość, zgodnie z określonymi przez Agencję wymaganiami. Zaznaczyć należy, iż postępowanie w sprawie przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" prowadzone było na wniosek o przyznanie pomocy, w którym strona skarżąca złożyła oświadczenie, że znane są Jej zasady przyznawania pomocy określone w przepisach Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 oraz wymagania uszczegółowione w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, w tym zasady refundacji kosztów kwalifikowalnych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacją operacji oraz zasady udzielania zaliczek. Oznacza to, iż składając wniosek o przyznanie pomocy strona skarżąca potwierdziła, iż posiada wiedzę dotyczącą przepisów prawnych mających zastosowanie do przyznawania pomocy, jak również wymagań opracowania dokumentacji aplikacyjnej, szczegółowo opisanych w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy. Jak to już podkreślono, Agencja dwukrotnie w pisemnych wezwaniach wzywała stronę skarżącą do uzupełnienia braków dotyczących dokumentacji wniosku o przyznanie pomocy, w tym m.in. braku przedłożenia ostatecznego pozwolenia na budowę w zakresie robót, w odniesieniu do których wymagane jest uzyskanie takiego pozwolenia, wskazując przy tym, iż decyzja o pozwoleniu na budowę musi być decyzją ostateczną w dniu jej składania do organu. Pomimo powyższego, w zakreślonym terminie nie przedłożono wymaganej ostatecznej decyzji budowlanej. Natomiast, w dniu [...] stycznia 2014 r. (data nadania – [...] stycznia 2014 r.) do [...] OR ARiMR wpłynęła decyzja nr [...] z dnia [...] września 2013 r., wydana dla M. M. (będącego aktualnie wspólnikiem i członkiem zarządu Skarżącej spółki). Jednocześnie, wpłynęła również decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. przenosząca decyzję nr [...] z dnia [...] września 2013 r. wydaną dla M. M., na rzecz C. Sp. z o.o., która nie była decyzją ostateczną. Ponadto, w dniu [...] stycznia 2014 r. do [...] OR ARiMR wpłynęła prośba o przywrócenie terminu na usunięcie braków we wniosku wraz z uzupełnieniami, w postaci WOPP- poprawione strony, oświadczenia wnioskodawcy o posiadaniu mikroprzedsiębiorcy, EPO, decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. przenoszącej decyzję nr [...] z dnia [...] września 2013 r. zawierającą pieczątkę ostateczności. Ww. dokumenty wpłynęły w dniu [...] stycznia 2014 r., a więc po terminie wymaganym na dokonanie uzupełnień. W prośbie o przywrócenie terminu wskazano, iż uchybienie terminu nastąpiło z uwagi na wystąpienie okoliczności niezawinionych i niezależnych od Wnioskodawcy, tj. śmierć wspólniczki P. M. (w dniu [...] października 2013 r.) oraz konieczność podjęcia przez spółkę wielu czynności związanych z dziedziczeniem udziałów w spółce i dokonaniem zmian w KRS. Mając powyższe na uwadze, Oddział Regionalny pismem [...] z dnia [...] lutego 2014 r., skierował do wnioskodawcy pismo o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności, z uwagi na nieuprawdopodobnienie braku winy wnioskodawcy w niedochowaniu terminu. W związku z nieusunięciem części braków w terminie do dnia [...] stycznia 2014 r., Oddział Regionalny odmówił przyznania pomocy finansowej, o czym poinformował stronę skarżącą pismem [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Polemikę z udzieloną odmową przyznania pomocy strona skarżąca opiera na wadliwym założeniu, jakoby śmierć wspólnika będącego jednocześnie członkiem zarządu Skarżącej spółki spowodowała paraliż decyzyjny spółki i brak możliwości ubiegania się o przeniesienie decyzji nr [...] z dnia [...] września 2013 r. z M. M. na rzecz B. Sp. z o.o. Otóż na uwagę zasługuje fakt, że w dostarczonej do Agencji umowie spółki (k. 3-6 akt administracyjnych) określono w § 14, że w skład zarządu spółki wchodzi od jednego do trzech członków. Natomiast w § 15 umowy spółki wskazane zostało, iż w przypadku zarządu jednoosobowego do składania oświadczeń w imieniu spółki uprawniony jest jedyny członek zarządu samodzielnie. Zatem, z chwilą śmierci P.M. drugi członek zarządu R. L. stała się jedynym członkiem zarządu (co potwierdza zresztą wyraźnie treść protokołu posiedzenia Skarżącej spółki z dnia [...] listopada 2013 r. - k. 293 akt administracyjnych) i z tego względu zyskała uprawnienie do samodzielnego prowadzenia spraw spółki oraz jej samodzielnego reprezentowania. Brak było zatem formalnoprawnych przeszkód dla wnioskowania przez Skarżącą spółkę o przeniesienie na nią decyzji nr [...] z dnia [...] września 2013 r. w listopadzie lub grudniu 2013 r., nie zaś dopiero [...] stycznia 2014 r., a więc przeddzień upływu ostatecznego terminu na uzupełnienie wniosku. Istotne znaczenie ma również charakter wpisu do KRS. Otóż wpis i wykreślenie członka zarządu do KRS ma charakter deklaratoryjny, a zatem jedynie potwierdza istniejący stan rzeczy (śmierć członka zarządu powoduje wygaśnięcie jego mandatu z mocy prawa). Zdaniem Sądu rację należy przyznać organowi, że w niniejszej sprawie nie było racjonalnych powodów nakazujących oczekiwanie z wnioskowaniem o przeniesienie pozwolenia budowlanego do czasu stosownej aktualizacji treści wpisów w KRS. W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca nie dochowała należytej staranności przy kompletowaniu dokumentacji niezbędnej podczas weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 22 rozporządzenia, podkreślić należy, że zgodnie z jego ust. 1 warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy, jest zaistnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienie przez wnioskodawcę prośby o przywrócenie terminu w ciągu 45 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia (ustania przeszkody), dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego (wnioskodawcy). Tym samym z powyższej regulacji wynika, iż w razie uchybienia terminu ciężar uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskodawcy. Uprawdopodobnienie ma na celu stworzenie w świadomości organu orzekającego mniejszego lub większego stopnia przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu. Wyjątkowy charakter tej instytucji przemawia za przyjęciem możliwości przywrócenia terminu jedynie w sytuacji, gdy strona w sposób przekonujący, stosowną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. W niniejszej sprawie we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia uzupełnień do wniosku o przyznanie pomocy, fakt uchybienia terminowi strona skarżąca argumentowała śmiercią wspólnika będącego jednocześnie członkiem zarządu Skarżącej spółki. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że okoliczności te nie stanowiły niemożliwej do przezwyciężenia przeszkody do złożenia w terminie ostatecznego pozwolenia na budowę wystawionego na wnioskodawcę. Dochowując należytej staranności strona skarżąca mogła bowiem działać przez jedynego wówczas członka zarządu (R. L.), który mógł już w listopadzie 2013 r. wystąpić o przeniesienie na Skarżącą spółkę decyzji nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Z powyższych względów uzasadnione jest stanowisko organu, iż zwracając się z prośbą o przywrócenie terminu strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez z jej winy. Zauważyć należy, iż śmierć wspólnika spółki wystąpiła w dniu [...] października 2013 r. (w tym samym dniu co uzyskanie ostateczności przez decyzję nr [...] z dnia [...] września 2013 r. wydaną dla M.M.), natomiast ostateczny termin na uzupełnienie wniosku mijał w dniu [...] stycznia 2014 r., zatem strona skarżąca miała prawie 2,5 miesiąca na dokonanie stosownych czynności, w odpowiedzi na otrzymane wezwanie do usunięcia braków i nieprawidłowości we wniosku. Reasumując, za słuszne należy uznać stanowisko organu w zakresie odmowy przywrócenia terminu uzupełnienia wniosku, gdyż strona skarżąca nie spełniła łącznie trzech warunków, o których mowa w § 22 ust. 1 rozporządzenia. W konsekwencji, zarzut naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcie rzeczonego przepisu należy ocenić jako całkowicie bezpodstawny. Ponadto należy zauważyć, że z akt administracyjnych wynika, że strona skarżąca [...] stycznia 2014 r. a zatem po upływie terminu do uzupełnienia wniosku, złożyła też inne uzupełnienia. Brak ostatecznego pozwolenia na budowę to nie jedyny zatem brak, którego strona nie uzupełniła w terminie do [...] stycznia 2014 r. We wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca nie wskazała żądnych powodów dla których uzupełnienie pozostałych, poza pozwoleniem na budowę, braków nie było możliwe w terminie do [...] stycznia 2014 r. W świetle ww. okoliczności, należy stwierdzić, iż odmawiając stronie skarżącej przywrócenia terminu do złożenia uzupełnień (czego konsekwencją była odmowa przyznania pomocy w niniejszej sprawie) Agencja nie uchybiła - wbrew zarzutom skargi - obowiązkowi stania na straży praworządności oraz obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Nie ma również racji strona skarżąca, stawiając zaskarżonemu aktowi zarzuty naruszenia § 17 ust. 2 pkt 23 rozporządzenia, § 18 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia oraz art. 22 ust. 3 ustawy, skoro oczywistym faktem jest, że nie dostarczyła Ona wszystkich wymaganych dokumentów w terminie wynikającym z drugiego wezwania do usunięcia braków (przedłużonego dodatkowo o 30 dni) i na tej podstawie Agencja była zobligowana odmówić Jej przyznania pomocy, co też zrobiła pismem [...] z dnia [...] lutego 2014 r., zawierającym jednoznaczne wyjaśnienie motywów wydanego rozstrzygnięcia. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 9 k.p.a., ponieważ zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy, do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Bezzasadny pozostaje również zarzut, jakoby Agencja nie wywiązała się względem strony skarżącej z obowiązku udzielania niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy). Podkreślić należy, że w udostępnionej wnioskodawcom Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy Agencja w sposób jasny i klarowny przedstawiła wymagania, jakie winien spełniać wniosek i dołączane do niego dokumenty, jak również wskazała sankcje, z jakimi wiążą się określone błędy formalne. Konsekwencje ewentualnych uchybień w obszarze kompletowania dokumentacji wniosku obciążają zaś wnioskodawcę, który winien dochować należytej staranności przy opracowywaniu i składaniu wniosku, zwłaszcza gdy - tak jak strona skarżąca - jest profesjonalnym podmiotem gospodarczym. Analizując przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe okoliczności na uwadze WSA uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008 r., rozstrzygnięcie w sprawie było trafne wobec czego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.