V SA/Wa 1411/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.B. na rozstrzygniecie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odrzucić skargę. Opisanym w komparycji postanowienia rozstrzygnięciem organ poinformował stronę o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Rozstrzygniecie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] listopada 2014 r. W piśmie z [...] listopada 2014 r. strona wezwała Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z [...] stycznia 2015 r., nr [...], znak: [...] organ odpowiedział negatywnie na to wezwanie. Strona złożyła skargę na ww. rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Kontrowersje w orzecznictwie dotyczące terminu wnoszenia takiej skargi zostały wyjaśnione w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/2007, ONSAiWSA 2007/3 poz. 60. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w niej, że z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynikają dwa terminy wniesienia skargi związane z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Po pierwsze, jest to termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Doręczenie odpowiedzi na wezwanie jest zdarzeniem, które jest początkiem terminu oznaczonego w dniach, co oznacza, że przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego w związku z art. 83 § 2 p.p.s.a.). Należy przy tym zwrócić uwagę, że przedmiotem zaskarżenia jest akt, a nie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po drugie, jest to termin sześćdziesięciu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Z relacji obu terminów wskazanych w art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Jeżeli w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższej uchwały wynika, że skarga wniesiona jest w terminie zarówno wtedy gdy złożono ją w terminie 30 dni od udzielenia negatywnej odpowiedzi na wezwanie jak i wówczas, gdy wniesiono ją w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, a przed upływem terminu do załatwienia wezwania, jeśli organ nie uwzględnił wezwania. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy niesporne jest, że strona w dniu [...] grudnia 2014 r. (data nadania) wystąpiła do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Bezsporny jest również fakt, iż organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jego wniesienia, którego ostatni dzień przypadał na [...] stycznia 2015 r. Sąd stwierdza zatem, iż w realiach rozpoznawanej sprawy ustawowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia stronie skarżącej pisma Prezesa ARiMR z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], znak: [...], stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i obejmował trzydzieści dni. Istotna jest zatem data odbioru przez skarżącego tego pisma. W treści skargi strona oświadczyła, że pismo to zostało odebrane w dniu [...] stycznia 2015 r. Oświadczenie to jest jednak sprzeczne ze znajdującym się w aktach administracyjnych zwrotnym potwierdzeniem odbioru powyższego pisma, z którego jednoznacznie wynika, że zostało ono doręczone w dniu [...] stycznia 2015 r., co skarżący własnoręcznie potwierdził. Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu [...] stycznia 2015 r., a ostatnim dniem na dokonanie tej czynności procesowej był [...] lutego 2015 r. Skarga została wniesiona do Sądu w dniu [...] lutego 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora publicznego), a zatem z uchybieniem ww. terminu. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.