V SA/Wa 1416/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona Skarżąca zakwestionowała opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca wskazała, iż gotowa jest udzielić stosownego zabezpieczenia wykonania decyzji, o którym mowa w art. 33d § 2 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), po uzyskaniu stosownej zgody Organu na jego ustanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle tych uregulowań instytucja wstrzymania wykonania ma niewątpliwie charakter wyjątkowy. Dodatkowo podkreślić należy, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Tymczasem Skarżąca w ogóle nie uzasadniła swojego żądania, nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie przedstawiła żadnych dokumentów przemawiających na rzecz jej wniosku. Trudno uznać bowiem za rzeczowy argument swoistą deklarację o gotowości udzielenia Organowi zabezpieczenia na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Sąd zwraca uwagę, iż ochrona tymczasowa, udzielana na mocy p.p.s.a., jest integralną i kompleksową instytucją prawną, której nie można utożsamiać z zabezpieczeniem w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Powyższa deklaracja Strony jest zatem bezprzedmiotowa na gruncie wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zupełny brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04). Mając wskazane okoliczności na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.