V SA/Wa 1417/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 26 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi [...] na pismo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 5 lipca 2019 r., nr [...] Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (zwana dalej PARP) poinformował [...] sp. z o.o. (dalej – skarżąca spółka ) o pozostawieniu bez rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 3.3.3 Wparcie MŚP w promocji marek produktowych – [...], tj. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku. Pismem datowanym na 18 lipca 2019 r. skarżąca spółka wezwał PARP do nadania wnioskowi dalszego biegu. Pismem z dnia 23 lipca 2019 r., nr [....] PARP poinformował skarżącą spółkę, że zgodnie za art. 53 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r., poz. 1431), Wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu jedynie w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, tj. oceny dokonywanej w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. Wskazał, że przepisy nie przewidują możliwości wnoszenia środków odwoławczych od pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, które jest czynnością techniczną dokonywana przez instytucję prowadzącą konkurs. Skarżąca spółka w dniu 26 lipca 2019 r. złożyła Protest. Pismem z 1 sierpnia 3029 r. nr [...] PARP w odpowiedzi na wniesiony protest poinformował skarżąca spółkę, że jej stanowisko zawarte piśmie z 23 lipca 2019 r. pozostaje niezmienne. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym pismem i wiosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie art. 61 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r., poz. 1431), dalej ustawa wdrożeniowa oraz art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuję Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z regulacją zawartą w 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i oraz 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 2a cyt. artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 kpa. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest pismo PARP z 1 sierpnia 2019 r. informujące skarżącą spółkę, że jej stanowisko zawarte piśmie z 23 lipca 2019 r. pozostaje niezmienne. W piśmie z 23 lipca 2019 r. poinformowano skarżącą spółkę o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku. Jako podstawę wskazano § 7 ust. 1 Regulaminu konkursu nr 5/2019 tj. wszystkie pola wniosku o dofinasowanie wymagane instrukcją wypełnienia wniosku o dofinasowanie projektu zostały wypełnione. Regulamin ten został wydany na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r., poz. 1431), dalej ustawa wdrożeniowa. Zgodnie z § 11 ust. 3 Regulaminu Informację o negatywnej ocenie projektu zawiera pouczenie o możliwości wniesienia protestu zgodnie z Rozdziałem 15 ustawy wdrożeniowej Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej skarga do sądu administracyjnego przysługuje w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Oznacza to, że możliwe jest jedynie zaskarżenie do sądu informacji wydanych na skutek oceny protestu. Protest zaś może być wniesiony w przypadku negatywnej oceny projektu (art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Wobec powyższego pozostawienie przez PARP wniosku bez rozpatrzenia na skutek nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych, a tym bardziej zaskarżone pismo z 1 sierpnia 2019 r. (będące odpowiedzią PARP na polemikę skarżącej spółki zawartej w piśmie zatytułowanym ,,Protest" z 26 lipca 2019 r.) nie może być uznane za negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, a w konsekwencji od tego rozstrzygnięcia nie przysługiwało prawo do wniesienia protestu na podstawie art. 53 ust. 1 tej ustawy wdrożeniowej. Skoro rozstrzygnięcie to nie może być zaskarżone protestem, to nie może być również przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego pismo z 1 sierpnia 2019 r. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Za dopuszczalnością skargi nie przemawia także brzmienie art. 64 ww. ustawy, który stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Przepis ten określa zasady postępowania przed sądami administracyjnymi w sprawach poddanych kontroli sądu na podstawie art. 61 ustawy, w myśl którego wnioskodawca może w zakresie określonym w tym przepisie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Zaskarżone pismo z 1 sierpnia 2019 r. nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga do sądu administracyjnego przysługuje na inne niż określone w pkt 1-3 (czyli inne niż decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie nie jest czynnością, która dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność zaskarżalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. powinna ustalać, stwierdzać lub potwierdzać uprawnienie lub obowiązek określone przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły oraz bezpośredni związek między ustaleniem, a realizacją uprawnienia lub obowiązku. Pismo z 1 sierpnia 2019 r. nie rozstrzyga w sposób bezpośredni o jakichkolwiek uprawnieniach wynikających z prawa materialnego. Nie dochodzi w tym przypadku do konkretyzacji normy prawa materialnego w sprawie administracyjnej. Normy takiej nie zawierają przepisy ustawy wdrożeniowej. Jest jedynie odpowiedzią na pismo skarżącej spółki nie zadowolonej z faktu, że jej wniosek o dofinasowanie został pozostawiony bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku. Wobec powyższego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który w sprawie ma zastosowanie na podstawie art. 64 ustawy wdrożeniowej, sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.