V SA/Wa 1421/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Asesor sądowy WSA - Aleksandra Młyńska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę. c.v.s. Przedmiotem skargi jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwanego dalej – "ZUS", "organ") z ... czerwca 2019 r. nr ..., utrzymująca w mocy decyzję z ... grudnia 2018 r., nr ..., którą odmówiono G.K.(dalej – "Skarżący", "Strona", "Zobowiązany") umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. We wniosku z ... września 2018 r. Skarżący zwrócił się do ZUS o umorzenie należności składkowych. Decyzją z ... grudnia 2018 r. ZUS ...Oddział w Ł. na podstawie: 1. art. 83 ust. pkt 3 w związku z art. 28 ust. 3 i art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz.1778), zwanej dalej: "u.s.u.s.", odmówił umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika składek w łącznej kwocie 213 449,16 zł, w tym: a) ubezpieczenia społeczne - za okres: 02/2007 – 12/2009, 12/2011 – 08/2012, 01/2013 – 03/2013, 09/2013, 10/2013, 08/2015, 09/2015, 12/2017-08/2018 w łącznej kwocie 159 196,85 zł, w tym z tytułu: składek – 67 267,85 zł, odsetek liczonych na 13 września 2018 r. – 91 929,00 zł; b) ubezpieczenie zdrowotne - za okres: 02/2007 – 11/2008, 01/2009 – 12/2009, 12/2011 – 08/2012, 01/2013 – 03/2013, 09/2013, 10/2013, 01/2016, 06/2017, 12/2017-08/2018 w łącznej kwocie 38 283,84 zł, w tym z tytułu: składek – 13 472,80 zł, odsetek liczonych na 13 września 2018 r. – 24 503,00 zł, kosztów upomnienia – 308,04 zł; c) Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - za okres: 03/2006, 08/2006 – 12/2009, 12/2011 – 08/2012, 01/2013 – 03/2013, 09/2013, 10/2013, 01/2016, 06/2017, 12/2017-08/2018 w łącznej kwocie 15 968,47 zł, w tym z tytułu: składek – 7 734,51 zł, odsetek liczonych na 13 września 2018 r. – 7 851,00 zł, kosztów upomnienia – 382,96 zł; 2. art. 83 ust. pkt 3 w związku z art. 28 ust. 3a i art. 32 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), zwanego dalej "rozporządzeniem", odmówił umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 82 936,13 zł, w tym: d) ubezpieczenia społeczne - za okres: 02/2007 – 12/2009, 12/2011 – 08/2012, 01/2013 – 03/2013, 09/2013, 10/2013, 08/2015, 09/2015, 12/2017-08/2018 w łącznej kwocie 55 342,27 zł, w tym z tytułu: składek – 32 642,27 zł, odsetek liczonych na 13 września 2018 r. – 22 700,00 zł; e) ubezpieczenie zdrowotne - za okres: 02/2007 – 11/2008, 01/2009 – 12/2009, 12/2011 – 08/2012, 01/2013 – 03/2013, 09/2013, 10/2013, 01/2016, 06/2017, 12/2017-08/2018 w łącznej kwocie 23 083,84 zł, w tym z tytułu: składek – 13 472,80 zł, odsetek liczonych na 13 września 2018 r. – 9 303,00 zł, kosztów upomnienia – 308,04 zł; f) Fundusz Pracy - za okres: 03/2006, 08/2006 – 12/2009, 12/2011 – 08/2012, 01/2013 – 03/2013, 09/2013, 10/2013 w łącznej kwocie 4 510,02 zł, w tym z tytułu: składek – 2 174,06 zł, odsetek liczonych na 13 września 2018 r. – 1 953,00 zł, kosztów upomnienia – 382,96 zł; Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z ... czerwca 2019 r. ZUS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z ... grudnia 2018 r. Uzasadniając decyzję organ przedstawił analizę sytuacji majątkowej i zdrowotnej Skarżącego, ustalonej na postawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. ZUS nie stwierdził zaistnienia przesłanek uzasadniających umorzenie należności z tytułu składek, określonych w art. 28 ust. 3 oraz ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia. Organ wskazał, że Skarżący od 24 sierpnia 2012 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą T. i z tego tytułu osiąga dochody oraz zgłoszony jest do ubezpieczeń. W związku z powyższym dokonano analizy wniosku również pod kątem wystąpienia przestanek wynikających z art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE C 83 z dnia 30 marca 2010 r.), decydujących o uznaniu przedmiotowego wsparcia finansowego za pomoc publiczną. W kontekście powyższego wyjaśniono, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wskazane w ww. przepisie, tj. nie spełniono przesłanki nr 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Organ ustalił, że zakres prowadzonej przez Skarżącego działalności oraz fakt, że jest on mikro-przedsiębiorcą przemawiają za tym, że jego udział w rynku jest minimalny, a usługi świadczone są na rynku lokalnym. Zatem ewentualnie udzielone wsparcie nie zagroziłoby zakłóceniem konkurencji oraz nie wpłynęłoby na wymianę handlową wewnątrzwspólnotową. Dalej ustalono, że zadłużenie nie powstało na skutek nadzwyczajnych zdarzeń losowych lecz jest wynikiem nieopłacania składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Organ wyjaśnił, że brak możliwości zapłaty składek nie może być argumentem przemawiającym za ich umorzeniem. W oparciu o analizę zgromadzonych materiałów organ uznał, że sytuacja Skarżącego nie jest trudna i nie nosi znamion ubóstwa. Skarżący osiąga dochody z tytułu prowadzonej działalności, które wystarczają na pokrycie podstawowych wydatków, a w przypadku ratalnej spłaty zadłużenia Strona nie będzie pozbawiona środków finansowych potrzebnych do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Ustalono też, że Skarżący nie korzysta z pomocy społecznej, ma natomiast inne zobowiązania pieniężne, które sukcesywnie spłaca. Oceniając sytuację zdrowotną Skarżącego podniesiono, że jest on ciągle aktywnym przedsiębiorcą, wobec czego nie sposób uznać, że stan zdrowia w znaczący sposób wpływa na osiągane dochody. Zwrócono uwagę, że wobec Strony wszczęte jest postępowanie egzekucyjne, które nie zostało zakończone, zatem nie wyczerpano możliwości przymusowego dochodzenia zaległości z tytułu składek. Odnosząc się do zarzutów dotyczących rozbieżności w saldzie między danymi wykazanymi w pismach z 12 lipca 2013 r. i 27 listopada 2014 r., ZUS wyjaśnił, że w piśmie z 12 lipca 2013 r. (nr ...), stanowiącym odpowiedź na wniosek o rozliczenie konta z 25 kwietnia 2013 r., poinformowano o rozliczeniu konta "za okres 06/2001 r. - 04/2013 r." i na dzień 12 lipca 2013 r. zadłużenie wynosi łącznie 7 937,96 zł. Zaległości za okres od 03/2006 r. do 07/2014 r. wykazane w piśmie z 27 listopada 2014 r. (znak: ...), stanowiącym odpowiedź na wniosek o rozliczenie konta z dnia 17 października 2014 r., odpowiadały rzeczywistemu zadłużeniu wg stanu konta na 26 listopada 2014 r. - konto zostało rozliczone za okres od 01/1999 r. do 10/2014 r. Ponadto organ wskazał, że Skarżący był świadomy niedopełnienia ustawowych obowiązków osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, związanych z opłacaniem składek za siebie i za zatrudnianych pracowników. Strona była wielokrotnie informowana o saldzie, m.in. w pismach z ZUS ...Oddział w W. Inspektoratu w L. z 25 lipca 2016 r. (znak: ...), piśmie Oddziału ZUS w W. Inspektorat W. W. z 6 marca 2018 r. oraz z 29 października 2017 r. (znak: ...), piśmie Oddziału ZUS w W. Inspektorat W. W. z 6 marca 2018 r. (znak: ...), piśmie Oddziału ZUS w W. Inspektorat W. W. z 6 marca 2018 r., piśmie Oddziału ZUS w W. Inspektorat W. W. z 6 marca 2018 r. i z 13 grudnia 2018 r. (znak: ...). W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję ZUS z ... czerwca 2019 r. Skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 28 ust. 2 i 3a u.s.u.s. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy brak jest podstaw do uznania, że Skarżący może i jest w stanie dokonać spłaty zadłużenia, istnieje możliwość ściągalności długu lub nie nastąpiła całkowita nieściągalność długu, obecnie wynoszącego blisko ćwierć miliona złotych, nie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności przemawiające za podjęciem decyzji o umorzeniu zadłużenia, czemu ewidentnie przeczy stan faktyczny sprawy i zgromadzony przez organ materiał dowodowy; 2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia przed wydaniem decyzji z ... czerwca 2019 r. czy istnieje możliwość ściągnięcia długu, przeprowadzenia skutecznej egzekucji należności wobec Skarżącego (a taka nie istnieje z przyczyn oczywistych); 3) sprzeczność zaskarżonej decyzji z zasadami współżycia społecznego w okoliczności wskazującej na fakt, iż brak udzielenia pomocy Skarżącemu, brak umorzenia zadłużenia, którego nie sposób wyegzekwować, ani w części ani w całości i jest on całkowicie nieściągalny, krzywdzi Skarżącego, kwalifikującego się do umorzenia zadłużenia w całości, tym bardziej, że wynosi on obecnie blisko ćwierć miliona złotych i nie sposób ani go spłacić dobrowolnie, ani ściągnąć w drodze egzekucji, a samo postępowanie egzekucyjne okaże się niecelowe i całkowicie bezskuteczne oraz pociągać będzie za sobą kolejne koszty dla Skarbu Państwa. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, jakoby nie istniała przesłanka braku nieściągalności zadłużenia. Wskazał na trudną sytuację materialną, uniemożliwiająca spłatę należności. Zaznaczył, że jest osobą schorowaną, posiada orzeczony stopień niepełnosprawności (obecnie odbywa rehabilitację) i zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, która nie przynosiła dochodów i której obecnie, z uwagi na ciągle pogarszający się stan zdrowia nie jest w stanie dalej prowadzić. Wyjaśnił, że obecnie przeszedł na emeryturę, która nie pokrywa wszystkich potrzeb życiowych, a dodatkowo posiada zadłużenie alimentacyjne. Zaznaczył, że łączna wysokość długów wynosi blisko milion złotych zaś postępowania komornicze zostały umorzone wobec ich bezskuteczności. W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności (zgodności z prawem) zaskarżonego rozstrzygnięcia, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu ZUS z ... czerwca 2019 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 28 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W myśl art. 28 ust. 2 u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Całkowita nieściągalność, o której mowa w art. 28 ust. 2 u.s.u.s., zachodzi w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. tj.: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 2344, z późn. zm.); 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Ponadto w myśl art. 28 ust. 3a u.s.u.s., należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe warunki umorzenia należności z tytułu składek zostały określone w wydanym na podstawie art. 28 ust. 3b u.s.u.s. rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. Stosownie do § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, ZUS może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że użycie w art. 28 ust. 1, 2 i 3a u.s.u.s zwrotu, że należności z tytułu składek mogą być umarzane, wskazuje na to, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Zatem nawet w przypadku, gdy zaistnieje któraś z sytuacji określonych w art. 28 ust. 3 i 3a u.s.u.s., organ nie ma obowiązku wydania decyzji o umorzeniu należności. Ponadto kryteria umorzenia należności, określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i w § 3 ust. 1 rozporządzenia (tj. stan majątkowy i sytuacja rodzinna zobowiązanego wskazująca na to, że nie jest on w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny), sformułowane zostały w sposób niedookreślony i w związku z tym dokonywana przez organ ocena, czy w konkretnym przypadku zaistniały przesłanki do umorzenia należności, oparta jest w znacznej mierze na elementach natury słusznościowej. Z tych względów decyzje w przedmiocie umorzenia należności podlegają ograniczonej kontroli sądowej. Kontroli podlega poprawność przeprowadzonego postępowania, w tym kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, czy dokonano niezbędnych ustaleń faktycznych co do sytuacji strony oraz wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, czy decyzję wydano w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy oraz czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Należy przy tym mieć na uwadze, że umorzenie należności z tytułu składek jest instytucją o charakterze wyjątkowym, zaś zasadą jest płacenie tych należności. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że w odniesieniu do Skarżącego nie zachodzi żaden z przypadków całkowitej nieściągalności, określonych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Badając, czy zaistniały pozostałe przesłanki umorzenia należności określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i w § 3 ust. 1 rozporządzenia, organ dokonał wyczerpującego ustalenia sytuacji materialnej i rodzinnej Skarżącego, w oparciu o dane oraz materiały przedstawione przez Skarżącego. Organ dokonał rzetelnej i wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, na podstawie którego ocenił sytuację Skarżącego, pod kątem możliwości i przewidywanych skutków uiszczenia przez niego należności z tytułu zaległych składek. Organ przedstawił logiczną i spójną argumentację wniosku, wyprowadzonego z analizy stanu faktycznego sprawy, co do nieistnienia przesłanek do wydania decyzji o umorzeniu należności w całości lub w części. Sąd podziela ustalenia faktyczne organu, że Skarżący w dacie wydania zaskarżonej decyzji osiągał dochody z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 2 278,87 zł miesięcznie. Z akt sprawy administracyjnej wynika ponadto, że Skarżący ma przyznane prawo do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności w wysokości 215,84 zł miesięcznie. Wysokość kosztów miesięcznych utrzymania i leczenia Skarżący określił na 1 900 zł. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dorosłą córką. Sąd podziela konstatację organu, że z osiąganych przez Skarżącego miesięcznych dochodów może być prowadzona egzekucja zaległości składkowych, bez pogorszenia zaspokojenia potrzeb bytowych skarżącego i jego rodziny, w tym także kosztów leczenia. Okoliczność, że Skarżący w dacie wydania zaskarżonej decyzji prowadził działalność gospodarczą świadczy o tym, że przewlekłe choroby Skarżącego i stwierdzony u niego znaczny stopień niepełnosprawności nie uniemożliwiały mu działalności zarobkowej. Umorzenie prowadzonych wcześniej w stosunku do Skarżącego egzekucji komorniczych, wobec stwierdzenia bezskuteczności tych egzekucji jak też znaczna wysokość obciążających Skarżącego zobowiązań cywilnoprawnych, nie przesądza automatycznie o braku możliwości egzekucji administracyjnej należności składkowych w sytuacji gdy Skarżący w dacie wydania zaskarżonej decyzji osiągał dochody, z których mogły być dokonywane sukcesywnie potrącenia egzekucyjne zaległości składkowych. Sąd podziela również ustalenie organu, że do powstania zaległości składkowych Skarżącego nie doszło na skutek nadzwyczajnych zdarzeń losowych, lecz było wynikiem niewywiązywania się przez niego z ustawowego obowiązku opłacania tych składek. Należy mieć na uwadze, że przy ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i stan prawny istniejące w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia. Tym samym na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogły wywrzeć wpływu podnoszone przez Skarżącego okoliczności zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji, a w szczególności uzyskanie przez Skarżącego prawa do emerytury, zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej i stwierdzony przez ZUS brak możliwości dokonywania potrąceń zaległości składkowych z uwagi na okoliczność, że po potrąceniu podatku i składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz potrąceń alimentacyjnych w maksymalnej wysokości, wysokość świadczenia emerytalnego Skarżącego nie jest wyższa od kwoty wolnej od potrąceń. Te nowe okoliczności mogą ewentualnie stanowić podstawę do złożenia przez Skarżącego kolejnego wniosku o umorzenie należności. Brak jest podstawy prawnej do kwestionowania przez Skarżącego w postępowaniu z wniosku o umorzenie należności z tytułu składek ustalonej przez organ, na podstawie deklaracji rozliczeniowych i ewidencji wpłat, wysokości zaległości składkowych. Skarżący może podnosić okoliczność wykonania lub nieistnienia obowiązku z tytułu składek w zarzutach przeciwegzekucyjnych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ stosownie do art. 7, art. 8 § 2 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonej decyzji, a jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.