V SA/Wa 1422/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Emrush A. na postanowienie Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 18 stycznia 2005 r. (...) w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wydanie wizy pobytowej - uchyla zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 10.12.2004 r. (...); (...). Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2005 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 10 grudnia 2004 r., którym odmówił wyrażenia zgody na wydanie Emrush A. przez Wojewodę W. wizy pobytowej. W uzasadnieniu postanowienia Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców podniósł m.in., że w dniu 4.11.2004 r. Emrush A. wystąpił do Wojewody (...) z wnioskiem o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach z uwagi na zawarcie w dniu 05.10.2004 r. na terytorium Serbii i Czarnogóry związku małżeńskiego z obywatelką polską, Zdzisławą M.-D. Emrush A. wjechał do Polski w dniu 24.10.2004 r. na podstawie wizy pobytowej wydanej w dniu 19.10.2004 r. przez konsula w Skopje z terminem ważności do dnia 15.11.2004 r. na czas pobytu 28 dni. Prezes Urzędu stwierdził, iż z informacji konsula w Skopje wynika, że ubiegając się o wydanie przedmiotowej wizy Emrush A. deklarował jako cel pobytu w Polsce - odwiedziny, natomiast w uzasadnieniu wniosku stwierdził, że "razem z żoną zdecydowaliśmy się zamieszkać w Polsce". Po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego Prezes Urzędu odmówił wyrażenia zgody na wydanie Emrush A. wizy pobytowej stwierdzając, że "fakt, na który powołuje się Emrush A. (...) dotyczący pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską stanowi niewątpliwie istotną okoliczność. Jednak mając na uwadze brzmienie cytowanych przepisów, należy stwierdzić, że wobec Wnioskodawcy nie zachodzi przesłanka o charakterze szczególnym (...) gdyż z okoliczności sprawy nie wynika, aby nie mógł on opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ubiegać się o zalegalizowanie pobytu zgodnie z przepisami ustawy o cudzoziemcach". Od rozstrzygnięcia tego pełnomocnik Emrush A. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzasadniając go m.in. tym, że "Wnioskodawca składając wniosek o wydanie wizy pobytowej na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach miał na celu uzyskanie prawa pobytu na obszarze Polski do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce". Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika, Prezes Urzędu w postanowieniu utrzymującym w mocy postanowienie o odmowie wyrażenia zgody na wydanie Emrush A. wizy pobytowej, powołał się na przesłanki zawarte w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i stwierdził, że przedmiotowa wiza pobytowa nie służy do legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium Polski w sytuacji, gdy nie zachodzą wobec nich żadne szczególne okoliczności uniemożliwiające opuszczenie terytorium oraz wyjaśnił, że także w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Strona może działać przez pełnomocnika. Ponadto, powołując się na przepis art. 50 ust. 1 ww. ustawy o cudzoziemcach Prezes Urzędu zauważył, że Emrush A. nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem ważności wizy pobytowej narażając się tym samym na negatywne skutki swojego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Emrush A. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wyrażenie zgody na wydanie wnioskodawcy wizy pobytowej bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa, tj. art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13.06.2003 r. o cudzoziemcach oraz przepisów Kpa, tj. art. 7 i art. 9 Kpa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniosła m.in., że w dniu 4.11.2004 r. skarżący wraz z synem żony udał się do Urzędu Wojewódzkiego w P., gdzie uzyskał informacje na temat rodzaju czynności niezbędnych dla przedłużenia pobytu w Polsce i uzyskania zezwolenia na zamieszkanie w Polsce. Na podstawie uzyskanych informacji napisał wniosek o wydanie wizy pobytowej i zezwolenie na zamieszkanie w Polsce. Czynności tych dokonał na dwa tygodnie przed upływem ważności wizy pobytowej. Przesłanką ubiegania się o wydanie wizy pobytowej i zezwolenia na zamieszkanie w Polsce był fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską. Wniosek złożony przez skarżącego został potraktowany jako wniosek, którego podstawę prawną stanowi art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Natomiast drugi człon wniosku - zezwolenie na zamieszkanie- organ przekazał do odrębnego postępowania. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła, że w przypadku zaskarżonego postanowienia organ w żaden sposób nie uzasadnił swojej decyzji o odmowie wydania wizy pobytowej, nie wskazał dlaczego sytuacja osobista skarżącego nie jest szczególna ale też i tej sytuacji w żaden sposób nie badał. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zbieżne z argumentami zawartymi w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo Prezes Urzędu zwrócił jednak uwagę, że cudzoziemiec złożył do Wojewody W. formularz wniosku o wydanie wizy pobytowej, a nie o przedłużenie wizy pobytowej oraz że do wniosku załączył podanie, w którym wyraźnie podkreślił, iż prosi o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Zwrócił również uwagę, że podobnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik Strony ponownie określił przedmiotowy wniosek jak wniosek o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy. Ponadto odnośnie przedłużenia wizy Prezes Urzędu podkreślił, że zważywszy na uregulowanie art. 43 ma ono również charakter wyjątkowy a właściwe do dalszego pobytu na terytorium naszego kraju jest ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ oraz art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w toku prowadzonego w obu instancjach postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców zaskarżonego postanowienia, doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również dopuszczono się szeregu naruszeń przepisów postępowania, z których każde mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach "do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej". Oznacza to, że również postępowanie administracyjne prowadzone w zakresie spraw uregulowanych w Rozdziale 3 tej ustawy -"Wizy" podlega ogólnym zasadom i standardom rzetelnej procedury i, poza odstępstwami ściśle określonymi przepisami ustawy o cudzoziemcach, nie ma w tym zakresie wyłączeń co do stosowania zarówno przepisów dotyczących zasad ogólnych, jak i tych szczegółowo regulujących kwestie procedury. W kontekście powołanych wyżej przepisów w szczególności rozważenia wymagają dwie kwestie, mające, zdaniem Sądu, podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. A mianowicie, po pierwsze, jest to kwestia prawidłowości zastosowania wobec złożonego przez skarżącego w dniu 4 listopada 2004 r. wniosku szczególnego trybu udzielania wizy pobytowej przewidzianego w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a po drugie, kwestia ustawowych kompetencji Prezesa Urzędu, rzutujących, według Sądu, na właściwą ocenę charakteru i zakresu udzielanej przez niego "zgody", wymaganej zgodnie z art. 46 ust. 3 tej ustawy, do wydania przez wojewodę wizy w trybie art. 33 ust. 1. Odnosząc się do pierwszej z owych kwestii, tj. prawidłowości zastosowania w przedmiotowej sprawie trybu przewidzianego w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, należy zauważyć, że w zaskarżonym postanowieniu utrzymującym w mocy postanowienie o odmowie wyrażenia zgody na wydanie skarżącemu wizy pobytowej Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, powołując się na przesłanki zawarte w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach uznał, że w przypadku skarżącego nie zachodzi żadna przesłanka o charakterze szczególnym uzasadniająca wydanie mu wnioskowanej wizy. Odwołując się do przepisu art. 33 ust. 1 Prezes Urzędu pominął jednak to, że swego rodzaju "warunkiem wstępnym", pozwalającym na zastosowanie przez organ przewidzianego w tym artykule trybu, jest uprzednie ustalenie, że "zachodzą okoliczności, na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy". Prezes Urzędu w uzasadnieniu ww. postanowień nie wskazał, jakie okoliczności uznał za okoliczności, na podstawie których skarżącemu "należałoby odmówić" wydania wizy, a które warunkowały zastosowanie trybu przewidzianego w art. 33 ust. 1. Przede wszystkim jednak Prezes Urzędu pominął również to, że skarżący wjechał do Polski w dniu 24.10.2004 r. na podstawie wizy pobytowej "C/02", a więc wizy krótkoterminowej /vide par. 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców - Dz.U. nr 150 poz. 1462 ze zm./, wydanej w dniu 19.10.2004 r. przez konsula w Skopje z terminem ważności do dnia 15.11.2004 r. na czas pobytu 28 dni, zaś przedmiotowy wniosek o wydanie wizy złożył w dniu 4 listopada 2004 r., czyli na 11 dni przed upływem jej ważności. Okoliczność ta ma istotne, przesądzające wręcz znaczenie z uwagi na zawarte w ww. ustawie o cudzoziemcach uregulowania dotyczące przedłużania wizy pobytowej, a w szczególności z uwagi na treść art. 44 ust. 1, 2 i 3. Art. 44 w ust. 1 stanowi, że "cudzoziemiec jest obowiązany złożyć wniosek o przedłużenie wizy co najmniej 7 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie krótkoterminowej lub co najmniej 14 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie długoterminowej". Zgodnie z art. 44 ust. 2 "wojewoda wydaje decyzję w sprawie przedłużenia wizy przed upływem okresu pobytu oznaczonego w wizie, jeżeli wniosek o jej przedłużenie został złożony w terminie, o którym mowa w ust. 1". Natomiast art. 44 w ust. 3 stanowi, iż "wojewoda wydaje cudzoziemcowi nową wizę na okres pobytu do zakończenia postępowania w pierwszej instancji w sprawie przedłużenia wizy, w przypadku gdy przedłużenie wizy z zachowaniem warunków, o których mowa w ust. 2, jest niemożliwe". Z przytoczonych uregulowań zawartych w art. 44 ustawy o cudzoziemcach wynika więc jasno, że jeżeli cudzoziemiec złożył wniosek w stosownym terminie określonym w ust. 1, wówczas wojewoda zobowiązany jest wydać /"wydaje"/ decyzję w sprawie przedłużenia wizy przed upływem okresu pobytu /ust. 2/, a w przypadku gdy wydanie decyzji z zachowaniem warunków, o których mowa w ust. 2, jest niemożliwe, wówczas zgodnie z ust. 3 art. 44 wojewoda zobowiązany jest wydać nową wizę /tj. przewidzianą w art. 26 pkt 4 lit. "m" ww. ustawy "wizę pobytową w celu...o którym mowa w art. 44 ust. 3, art. 61 ust. 3 i art. 69 ust. 3"/ na okres pobytu do czasu zakończenia postępowania w pierwszej instancji. Innymi słowy, wykonanie przez cudzoziemca obowiązku wynikającego z art. 44 ust. 1 i złożenie wniosku przed upływem 7 /lub 14/ dniowego terminu, rodzi po stronie organu /wojewody/ określone obowiązki, o których mowa w ust. 2 i 3 art. 44, i powoduje /mówiąc w pewnym uproszczeniu/ zalegalizowanie pobytu cudzoziemca do czasu zakończenia postępowania w pierwszej instancji. Widoczne na tle powołanych wyżej przepisów daleko idące różnice w sytuacji prawnej cudzoziemca i konsekwencje wynikające z zastosowania właściwego trybu rozpatrywania złożonego przez skarżącego w dniu 4 listopada 2004 r. wniosku wizowego Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców dostrzegł, jak się wydaje, dopiero na etapie udzielania odpowiedzi na skargę, szczególnie mocno akcentując w niej fakt, że skarżący złożył do Wojewody W. formularz wniosku o wydanie wizy pobytowej, a nie o przedłużenie wizy pobytowej, że do wniosku załączył podanie, w którym wyraźnie stwierdził, iż prosi o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz że również pełnomocnik Strony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy także określił ów wniosek jako wniosek o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 tej ustawy. Podniesione przez Prezesa Urzędu w odpowiedzi na skargę okoliczności ewentualnie mogłyby mieć jakieś znaczenie, gdyby skarżący wcześniej został pouczony o owych istotnych różnicach wynikających z tego, czy jego wniosek wizowy byłby rozpatrywany w trybie art. 33 ust. 1, czy też jako wniosek o przedłużenie wizy i świadomie zrezygnował z "przywilejów" związanych z terminowym złożeniem wniosku o przedłużenie wizy. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby w toku prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania organ wywiązał się z ustawowego obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o "okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (...)", czuwając, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu "nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa (...)" /jak tego wymaga art. 9 Kpa w zw. z. art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach/, czy też aby dopełnił wynikającą z art. 10 ustawy o cudzoziemcach powinność "pouczenia" cudzoziemca "o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach". Dodatkowo trzeba przy tym nadmienić, że w załączonym do ww. wniosku wizowego podaniu /nb. adresowanym do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców/ Emrush A. wprawdzie zwrócił się do Prezesa Urzędu o "udzielenie zgody na wydanie wizy w trybie art. 33 o cudzoziemcach", jednakże w dalszej części tegoż podania stwierdził, iż ubiegał się o wizę w Skopje i otrzymał informację, że wizę będzie mógł "przedłużyć w Polsce" (...). Już sam ten fakt, niezależnie od wcześniej podniesionych okoliczności, powinien był skłonić Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców do wnikliwego przeanalizowania i wyjaśnienia, czy złożony przez skarżącego wniosek wizowy - mimo że przesłany mu przez Wojewodę W. /wraz z owym pismem/ jako wniosek w trybie art. 33 ust. 1, z powołaniem się na art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach (...) - należało rzeczywiście rozpatrywać jako wniosek złożony w szczególnym trybie z art. 33 ust. 1, czy też jako wniosek o przedłużenie wizy. Zważyć bowiem należy, że Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach "kontroluje wykonywanie przez wojewodów zadań wynikających z ustaw, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie zgodności ich działania z prawem oraz polityką w dziedzinie migracji, uchodźctwa i repatriacji". Na kanwie powyższych rozważań należy też odnieść się do drugiej z podniesionych na wstępie kwestii, tj. kwestii oceny charakteru i zakresu udzielanej przez Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców "zgody", wymaganej stosownie do art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, do wydania przez wojewodę wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1. Art. 46 ust. 3 stanowi, że "wizę, o której mowa w art. 33, wydają lub odmawiają jej wydania konsul albo wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Wydanie wizy wymaga uzyskania zgody Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców". Cytowany przepis art. 46 ust. 3 odwołuje się więc do znanej w prawie administracyjnym instytucji współdziałania organów administracji publicznej w toku załatwiania sprawy /art. 106 Kpa/. Przepis art. 106 Kpa ma zastosowanie wówczas, gdy inny przepis prawa /w tym przypadku art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach/ uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. W sytuacji objętej dyspozycją art. 106 Kpa występuje zatem organ administracji, przed którym toczy się główne postępowanie administracyjne oraz organ zajmujący stanowisko w sprawie będącej przedmiotem postępowania. Stanowisko to może być wyrażone w różnych, mniej lub bardziej stanowczych formach, m.in. takich jak opinia, która, jak się przyjmuje, jest "najluźniejszą", niewiążącą formą, czy też zgoda lub uzgodnienie, które wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym /por. uchwała 5 sędziów NSA z dnia 15 lutego 1999 r. OPK 14/98 - ONSA 1999 Nr 3 poz. 80/. Niezależnie jednak od formy, w jakiej wyrażane jest stanowisko organu współdziałającego, należy przyjąć - mając na względzie konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego /art. 2/ oraz działania organów "na podstawie i w granicach prawa" /art. 7/, że organ współdziałający w postępowaniu administracyjnym na zasadach określonych w art. 106 Kpa musi działać w zakresie własnych kompetencji i nie może zastępować organu właściwego do wydania decyzji w rozpatrywaniu oraz w rozstrzyganiu sprawy ad meritum. Ustawa o cudzoziemcach szeroko określa zakres kompetencji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, czyniąc go właściwym m.in. w sprawach kontroli legalności pobytu cudzoziemców /vide art. 85 ust. 1/, w sprawach prowadzenia określonych rejestrów i wykazu oraz dokonywania w nim wpisów i wykreśleń /por. art. 125 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 129/, w zakresie dokonywania analiz dotyczących sytuacji migracyjnej i uchodźczej i prowadzenia w tym zakresie współpracy międzynarodowej /art. 143 ust. 1 pkt 3 i 4/ oraz w zakresie innych zadań wymienionych w art. 143, jak również we wszystkich sprawach ogólnie wskazanych w art. 141 - "z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów". Z art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach wynika zaś, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie wydania lub odmowy wydania wizy, o której mowa w art. 33, jest wojewoda /albo konsul/, a zatem to do niego należy rozpatrywanie zawartych w art. 33 przesłanek i rozstrzyganie sprawy ad meritum. Natomiast "zgoda" Prezesa Urzędu, tj. jego stanowisko wyartykułowane w postanowieniu o wyrażeniu lub odmowie wyrażenia zgody dotyczy wydania przez wojewodę decyzji i odnosi się przede wszystkim do warunków lub następstw owej decyzji administracyjnej, ogranicza się więc do sfery czynników kształtujących jedynie przesłanki motywacyjne organu, któremu powierzono rozstrzygnięcie sprawy co do istoty /podobnie, aczkolwiek na tle przepisów innej ustawy, wypowiedział się na temat roli organu współdziałającego NSA w wyroku z dnia 18 kwietnia 2000 r. I SA 883/99 - Lex nr 54121/. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców jako organ współdziałający nie może w sposób stanowczy rozstrzygać o spełnieniu bądź niespełnieniu określonych w art. 33 ww. ustawy przesłanek, albowiem zostało to zastrzeżone do właściwości innego organu, tj. wojewody /albo konsula/, natomiast działając w granicach własnych kompetencji i powierzonych mu przez ustawę zadań, ma on przede wszystkim przyczynić się do prawidłowego załatwienia sprawy przez organ właściwy do wydania decyzji, jednakże bez wkraczania we właściwość, zadania i kompetencje tego organu. Powołany na wstępie art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że "sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". Z kolei art. 135 tejże ustawy powiada, że sąd owe przewidziane ustawą środki stosuje "w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia". Badając zaskarżone postanowienie i rozpoznając sprawę we wskazanym wyżej zakresie, Sąd stwierdził, że w toku postępowania w obu instancjach doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów ww. ustawy o cudzoziemcach, a także zasad ogólnych postępowania, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej działać "wnikliwie i szybko" /art. 12 Kpa/, w sposób budzący zaufanie do organów Państwa /art. 8 Kpa/ i uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli /art. 7 Kpa/, jak również innych przepisów postępowania /m.in. powołanych wyżej art. 9 i art. 10 Kpa/ w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji, Sąd uznał, że uchylenie obu postanowień jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy /w rozumieniu cytowanego wyżej art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, albowiem winno to doprowadzić do tego, że złożony przez skarżącego wniosek zostanie rozpatrzony w sposób prawidłowy, przy właściwej interpretacji stosowanych przepisów i z pełnym poszanowaniem dla zasad ogólnych i przepisów postępowania. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a i c", art. 135, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.