V SA/Wa 1427/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w T. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wykorzystania środków finansowych dotacji rozwojowej niezgodnie z przeznaczeniem oraz zobowiązanie do ich zwrotu. Oddala skargę Przedmiotem skargi z 17 sierpnia 2009 r. wniesionej przez F. Sp. z o.o. jest decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w części uznającej, że skarżąca wykorzystała środki otrzymane od samorządu województwa [...] niezgodnie z ich przeznaczeniem i zobowiązująca skarżącą do zwrotu kwoty 55.632 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zobowiązań podatkowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] lipca 2008 roku Urząd Marszałkowski Województwa [...] w T. zawarł z firmą F. Sp. z o.o. (Beneficjentem) umowę o dofinansowanie projektu o nazwie "[...] w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Przekazanie pierwszej transzy, w formie zaliczki, na konto Beneficjenta nastąpiło dnia 7 sierpnia 2008 r., w wysokości 141 760,00 zł. W ramach rozliczenia pierwszej transzy Beneficjent w dniu 16 października 2008 r. złożył wniosek o płatność za okres od 1 sierpnia 2008 r., do 31 sierpnia 2008 r. zawierający między innymi rozliczenie kosztu określonego w Zadaniu nr 2, Harmonogramu i Szczegółowego budżetu projektu, jako "obróbka i wydruk skryptów". Z przedłożonych przez Beneficjenta dokumentów wynikało, że cena jednostkowa skryptu wyniosła 463,60 zł, koszt 120 skryptów wyniósł więc 55.632 zł. W dniu [...] grudnia 2008 r. w siedzibie Beneficjenta przeprowadzono kontrolę doraźną, na potwierdzenie poniesienia kosztu obróbki i wydruku skryptów. Beneficjent przedstawił fakturę VAT [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz "wydruk komputerowy", który nie był jednak skryptem samodzielnie opracowanym przez metodyka - była to kopia książki "[...]" autorstwa P. W.(cena rynkowa ok. 26 zł za sztukę). Podczas wizyty monitorującej dnia [...] grudnia 2008 r. przeprowadzono wśród uczestników szkolenia ankiety, które wykazały, iż podczas zajęć, które odbywały się od 3 listopada 2008 r. do 1 grudnia 2008 r. skrypty nie były tym uczestnikom rozdawane. Z powyższych czynności sporządzono Informację pokontrolną nr [...] i przekazano ją Beneficjentowi. Złożone przez Beneficjenta, w odpowiedzi na tą informację, wyjaśnienia zawierały zobowiązanie "do uzupełnienia skryptów grupom już uruchomionym". Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Marszałek Województwa [...] określił dla F. Sp. z o.o., na dzień wydania decyzji, wysokość środków do zwrotu z tytułu wykorzystania środków finansowych w ramach realizacji projektu "[...]" w kwocie 141.760 zł, wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, naliczanych od dnia 7 sierpnia 2008 r. W podstawie prawnej wskazano art.211 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005 r., nr 249, poz. 2104 ze zm.) oraz §25 Umowy o dofinansowanie projektu "[...]" z dnia [...] lipca 2008 r. w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. W uzasadnieniu organ powołał się na wyniki kontroli z dnia [...] grudnia 2008 r. i wizyty monitorującej z dnia [...] grudnia 2008 r. W jego ocenie podczas tych czynności kontrolnych, przeprowadzonych w momencie, gdy odbyło się już 9 szkoleń dla dwóch grup szkoleniowych, skrypty nie istniały, co według § 23 ust. 1 pkt 1 Umowy potwierdza, że Beneficjent wykorzystał w części przekazane środki na ce! inny niż określony w Projekcie. Organ stwierdził, że zarówno wydruk komputerowy przedstawiony Zespołowi kontrolującemu, jako dowód istnienia skryptów, jak i faktura VAT z dnia [...] sierpnia 2008 r. przedstawiona na dowód poniesienia wydatku są dokumentami stwierdzającymi nieprawdę w celu uzyskania wsparcia finansowego, co stanowi naruszenie § 23 ust. 1 pkt 2 Umowy. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez F. Sp. z o.o., Minister Rozwoju Regionalnego uchylił w całości decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2009 r. Organ odwoławczy orzekł również o naruszeniu przez F. Sp. z o.o. przepisów art. 211 ust.1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych i w związku z tym zobowiązał Spółkę do zwrotu na rachunek Ministerstwa Rozwoju Regionalnego kwoty 55.632 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi od dnia 7 sierpnia 2008 r. do dnia zwrotu środków. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister Rozwoju Regionalnego zauważył, że Samorząd Województwa [...] nie był upoważniony do wydawania decyzji na podstawie art. 211 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że F. Sp. z o.o. wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem część środków dotacji rozwojowej przyznanej na podstawie umowy z dnia [...] lipca 2008 r. na realizację projektu "[...]". Beneficjent otrzymał na realizację projektu "[...]" dofinansowanie w łącznej kwocie 472 536,88 PLN, z czego w ramach pierwszej transzy w dniu 7 sierpnia 2008 r., przekazano kwotę 141 760 PLN. Zgodnie z harmonogramem realizacji projektu Beneficjent zaplanował przygotowanie skryptów w pierwszym miesiącu realizacji projektu, tj. w sierpniu 2008 r., Natomiast obróbka i wydruk materiałów (skryptu) zaplanowane zostały jako zadanie zlecone, którego realizacja miała odbywać się w procesie ciągłym w okresie wrzesień 2008 - lipiec 2009. Zgodnie z § 2 umowy zlecenia zawartej pomiędzy F. Sp. z o.o. a F. Sp. z o.o., za wykonane prace (zakres zlecenia został określony w załączniku nr 1 do umowy), po ich przyjęciu przez Zleceniodawcę, Zleceniobiorcy zostanie wypłacone wynagrodzenie w wysokości 463,60 zł brutto za jeden komplet skryptów, tj. 55 632,00 PLN brutto za całość zlecenia na podstawie faktury VAT. Na podstawie przeprowadzonej kontroli doraźnej na miejscu realizacji projektu instytucja pośrednicząca dokonała ustalenia, iż skrypt opracowany na potrzeby szkolenia jest kopią książki "[...]" Wydanie VI, autorstwa P. P. W., którego cena rynkowa wynosi 26 zł za sztukę. Uczestnicy szkoleń jako materiały szkoleniowe otrzymali jedynie kopię ww. książki. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że Beneficjent nie miał podstaw do rozliczenia w ramach przedmiotowego projektu faktury VAT dotyczącej obróbki i wydruku skryptów w ramach Zadania 2 Szkolenie, ponieważ nie były one wykorzystywane przez uczestników projektu. Nie można zatem uznać przedmiotowego wydatku za kwalifikowalny zgodnie z zasadami przyjętymi w programie, tj. Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Beneficjent wykorzystał więc środki niezgodnie z przeznaczeniem, a zatem wystąpiły przesłanki opisane w art. 211 ust 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. Sp. z o.o. zarzuciła ww. decyzji naruszenie: a) zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, b) art. 156 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa [...], c) art. 211 ust, 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych przez przyjęcie, że wydatki uczynione przez skarżącą na materiały szkoleniowe w ramach projektu szkoleniowego stanowią wykorzystanie części dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem, d) art. 211 ust. 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z: art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez stwierdzenie okoliczności wykorzystania środków unijnych niezgodnie z przeznaczeniem bez zbadania całości materiału zebranego w sprawie, e) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie braku ustosunkowania się do twierdzeń Skarżącej i braku podania przyczyn, z powodu których Minister Rozwoju Regionalnego odmówił argumentom skarżącej racji, wiarygodności i mocy dowodowej, f) zasad kontroli w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 - 2013 z sierpnia 2008 r. poprzez nie wydanie zaleceń pokontrolnych skarżącej, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 211 ust. 1 pkt. 1 ustawy o finansach publicznych, g) art. 10 k.p.a. w zakresie uniemożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do materiałów i dowodów zebranych przez Ministra Rozwoju Regionalnego, h) art. 40 § 2 k.p.a., poprzez nie doręczenie decyzji organu administracji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Z uwagi na ww. uchybienia skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego w części uznającej, że skarżąca wykorzystała środki otrzymane od samorządu województwa [...] niezgodnie z ich przeznaczeniem zobowiązującej skarżącą do zwrotu kwoty 55.632 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi od dnia 07.08.2008 r. do dnia zapłaty i umorzenie postępowania oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...], albo też, jeżeli Wysoki Sąd uzna, że nie ma przesłanek do umorzenia postępowania, o 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w części zobowiązującej skarżącą do zwrotu kwoty 55.632 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi od dnia 07.08.2008r. do dnia zapłaty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ze wskazaniem w uzasadnieniu wyroku naruszeń opisanych w tej skardze, 3) wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego w części zobowiązującej skarżącą do zwrotu kwoty 55.632 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi od dnia 07.08.2008 r. do dnia zapłaty. 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przed sadem administracyjnym, przy czym niżej podpisany wnosi o zasądzenie kwoty 10.800 zł, to jest trzykrotności stawki minimalnej kosztów zastępstwa procesowego, w związku ze skomplikowanym materiałem prawnym, dużym nakładem pracy pełnomocnika, jak również precedensowym charakterem tej sprawy, oraz 17 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa. Uzasadniając zasadność postawionych zaskarżonej decyzji zarzutów skarżąca podniosła, że Minister Rozwoju Regionalnego wydał decyzję mającą wszystkie cechy decyzji i instancji, którą z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego uznał za ostateczną. Tymczasem w sytuacji, gdy decyzję wydał w I instancji naczelny organ administracji publicznej, prawidłowym środkiem zaskarżenia powinien stać się wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W ocenie skarżącej z argumentacji podanej w zaskarżonej decyzji dla uchylenia decyzji Marszałka Województwa [...] wynika, że organ ten działał bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. Spełniony został wymóg uzasadniający zastosowanie art. 156 §1 pkt 1 k.p.a. Pomimo tego, Minister Rozwoju Regionalnego w ogóle nie odniósł się do wniosku skarżącej, w którym domagała się ona stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka. Następnie skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła sytuacja wskazana w art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, zakwestionowana część dotacji rozwojowej w wysokości 55,632 zł została bowiem wydana na materiały szkoleniowe, zgodnie z przeznaczeniem tej dotacji i realizacją projektu. Skarżąca stwierdziła zatem, że wydatki przez nią poczynione były - wbrew stanowisku organu - kwalifikowane w rozumieniu Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Skoro jednak organ stanął na stanowisku, że wydatki poczynione przez skarżącą na materiały szkoleniowe nie mogły być uznane za kwalifikowalne, to powinien wysunąć wobec skarżącej zarzut naruszenia innego przepisu - art. 211 ust. 1 pkt. 2 ustawy o finansach publicznych, który dotyczy wykorzystania dotacji z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 tej ustawy. Uzasadniając zarzut naruszenia przez Ministra Rozwoju Regionalnego art. 211 ust. 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z: art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., skarżąca podniosła w szczególności, iż stwierdzenie wykorzystania dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem powinno być wynikiem ustaleń poczynionych w toku procedury administracyjnej, czyli wymagało dokładnego, kompletnego i uważnego rozpatrzenia całej sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, iż organ w żaden sposób nie ustosunkował się i nie wziął pod uwagę treści pism skarżącej wniesionych do Urzędu Marszałkowskiego, co stanowi również o naruszeniu przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Następnie skarżąca podniosła, że jednostka kontrolująca nie wydała w przedmiotowej sprawie zaleceń pokontrolnych zawierających uwagi i wnioski zmierzające do usunięcia stwierdzonych uchybień lub nieprawidłowości. Wskazując na naruszenie przez Ministra Rozwoju Regionalnego art. 10 i art. 40 § 2 k.p.a. skarżąca podniosła natomiast że organ ten prowadząc postępowanie nie tylko nie umożliwił jej zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ale nawet nie doręczył decyzji ustanowionemu przez skarżącą pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Regionalnego negatywnie odniósł się do stawianych przez skarżącą zarzutów i wniósł o oddalenie skargi. Pismem złożonym na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącej powtórzył zarzuty przedstawione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 §1 i §2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 211 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, w przypadku gdy środki pochodzące z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Rybołówstwa, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202 UFP, są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Zgodnie natomiast z Systemem realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (PO KL), beneficjent realizujący projekt w ramach PO KL ponosi wydatki na jego realizację zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu stanowiącym załącznik do umowy o dofinansowanie projektu. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] lipca 2008 roku Urząd Marszałkowski Województwa [...] w T. zawarł z firmą F. Sp. z o.o. (Beneficjentem) umowę o dofinansowanie projektu o nazwie "[...]" w ramach PO KL. Zgodnie z zatwierdzonym budżetem wniosku o dofinansowanie tego projektu skarżąca otrzymała środki m.in. na opracowanie skryptów dla uczestników szkolenia, a następnie ich obróbkę i wydruk w ramach zadania 2 Szkolenie w łącznej wysokości 50 752,00 PLN. W trakcie kontroli doraźnej przeprowadzonej przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] w dniu [...] grudnia 2008 r. ustalono, że skarżąca nie wykorzystała ww. środków na opracowanie nowego skryptu przez metodyka, wykorzystała je natomiast na powielenie książki "[...]" Wydanie VI, autorstwa P. W.. Beneficjent przedstawił fakturę VAT [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. dotyczącą obróbki i wydruku skryptów. Zgodnie natomiast z umową zlecenia zawartą pomiędzy Beneficjentem, a F. Sp. z o.o. Zleceniobiorca zobowiązał się do przygotowania i wydrukowania 120 kompletów skryptów do szkolenia "[...]", wg treści określonej przez strony w załączniku do ww. umowy. Za wykonane prace - po ich przyjęciu przez Zleceniodawcę - Zleceniobiorcy zostało wypłacone wynagrodzenie w wysokości 463,60 zł brutto za jeden komplet skryptów, tj. 55 632,00 zł brutto za całość zlecenia na podstawie ww. faktury VAT. W związku z powyższym skarżąca - jak zasadnie wskazał Minister Rozwoju Regionalnego - wykorzystała przyznane jej środki niezgodnie z przeznaczeniem, wystąpiły zatem okoliczności, o których mowa w art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. Zauważyć należy, iż System realizacji PO KL przewidywał, że w szczególnych przypadkach beneficjent ma prawo ponosić wydatki inne niż bezpośrednio wskazane w budżecie zatwierdzonego projektu, o ile wydatek ten jest ekonomicznie uzasadniony i przyczynia się do realizacji celu projektu. Skarżąca mogła więc dokonać zakupu ww., książki, jednakże w takiej sytuacji powinna dokonać rozliczenia takiego wydatku składając fakturę na zakup książek. W ocenie Sądu za chybione należało uznać zarzuty naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 211 ust 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 7 k.p.a, i art. 77 § 1 k.p.a. Minister Rozwoju Regionalnego orzekał w przedmiotowej sprawie w oparciu o kompletny materiał dowodowy przedstawiający zarówno stanowisko Marszałka Województwa [...], jak i skarżącej. W oparciu o ten materiał Minister wydał decyzję, w której przychylił się w części do stanowiska skarżącej, m.in. obniżając kwotę należnej do zwrotu dotacji. Zauważyć również należy, że stawiając powyższy zarzut skarżąca nie wskazała, jakie konkretnie dowody lub okoliczności pominął w swoim postępowaniu organ odwoławczy. Przewołała jedynie liczne orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. Skarżąca podniosła również, że obowiązek zwrotu części dotacji jest działaniem wbrew interesowi społecznemu. W ocenie Sądu w świetle niewątpliwego wykorzystania przyznanych skarżącej środków niezgodnie z przeznaczeniem, należy uznać ten zarzut za bezzasadny. Skarżąca twierdząc, iż rozwiązanie umowy o dofinansowanie i zobowiązanie do zwrotu kwoty 55.632 zł oddziaływać będzie na beneficjentów ostatecznych, tj. uczestników szkolenia, nie powinna zapominać, że do takiej sytuacji doprowadziło wystąpienie przesłanek z art. 211 ust, 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, za co żaden z organów orzekających w niniejszej sprawie nie ponosi odpowiedzialności. W związku z powyższym za niezasadny należało uznać również zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego zawiera wystarczające odniesienie do stanu faktycznego sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ wskazał na dowody, w oparciu o które wydał zaskarżoną decyzję, w szczególności wymienił umowę zlecenie zawartą pomiędzy skarżącą, a F. Sp. z o.o. Wskazał również podstawę prawną wydania decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji pomimo pewnej lakoniczności nie narusza zatem art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Z art. 211 ust. 4 ustawy o finansach publicznych wynika, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 211 ust. 1, instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Zgodnie natomiast z art. 211 ust. 4b ustawy o finansach publicznych od tej decyzji beneficjent może złożyć odwołanie do właściwej instytucji zarządzającej; w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez instytucję zarządzającą, beneficjent może zwrócić się do tej instytucji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowej sprawie instytucją pośredniczącą był reprezentowany przez Marszałka Urząd Marszałkowski Województwa [...], instytucją zarządzającą był natomiast Minister Rozwoju Regionalnego. Decyzja w pierwszej instancji została wydana przez Marszałka Województwa, właściwym środkiem zaskarżenia od tej decyzji było więc odwołanie do instytucji zarządzającej - Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W wyniku rozpoznania tegoż odwołania instytucja zarządzająca czyli Minister Rozwoju Regionalnego wydał decyzję o uchyleniu decyzji instytucji pośredniczącej w całości oraz orzekł co do istoty sprawy. Nie ulega więc wątpliwości, że decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego była w niniejszej sprawie wydana jako decyzja drugiej instancji. Z kolei na rozstrzygnięcie wydane przez instytucję zarządzającą w drugiej instancji przysługiwała beneficjentowi skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Niezasadny jest również zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa [...], W odwołaniu od decyzji tegoż organu skarżąca wniosła alternatywnie o stwierdzenie ww. decyzji Marszałka w całości albo o uchylenie tejże decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podkreślić należy, że oba tryby postępowania zaproponowane przez skarżącą - tryb nadzwyczajny prowadzący stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 k.p.a. oraz tryb tak zwanego "zwykłego" postępowania odwoławczego kończący się wydaniem jednej z decyzji, o której mowa w art. 138 k.p.a. - nie mogą być stosowane przez organ odwoławczy łącznie. Wybór w tym zakresie należał do skarżącej, która mogła dążyć do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji poprzez złożenie od niej odwołania albo wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Zauważyć należy, że z tytułu i treści pisma skarżącej z dnia [...] czerwca 2009 r. wynika, iż jest to odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...], a nie wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 k.p.a. W tej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był do rozpatrzenia tego odwołania i do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 k.p.a., przepis ten natomiast nie przewiduje stwierdzenia nieważności decyzji. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 40 §2 k.p.a. poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji stronie, a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Wskazać należy, że takie działanie organu niewątpliwie stanowi naruszenie ww. przepisu i nie może zasługiwać na aprobatę, jednakże w ocenie Sądu, w przedmiotowym stanie faktycznym powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W niniejszej sprawie bowiem fakt doręczenia decyzji na adres skarżącej, a nie na adres ustanowionego przez nią pełnomocnika, nie pociągnął za sobą negatywnych dla skarżącej skutków - pełnomocnik z zachowaniem stosownego terminu wniósł skargę na tą decyzję. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. zauważyć należy, że skarżąca powołując ten zarzut nie wskazała jednocześnie na czynność procesową (np. przedstawienie dowodu, powołanie nowego zarzutu), której dokonanie zostało uniemożliwione na skutek naruszenia przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca nie wskazała również, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć takie uchybienie. Wskazać zatem trzeba, że nie powiadomienie skarżącej o możliwości wypowiedzenia się na temat zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ma w przedmiotowej sprawie charakteru uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zasad kontroli w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 2013 z sierpnia 2008 r. poprzez nie wydanie zaleceń pokontrolnych skarżącej wskazać należy, iż jest to zarzut nieuzasadniony. Zgodnie z Zasadami kontroli w ramach PO KL w wyniku stwierdzenia podczas przeprowadzanej kontroli uchybień lub nieprawidłowości w uzasadnionych przypadkach jednostka kontrolująca powinna wydać zalecenia pokontrolne zawierające uwagi i wnioski zmierzające do usunięcia stwierdzonych uchybień lub nieprawidłowości. Sporządzenie zaleceń pokontrolnych nie było więc obligatoryjne, lecz ograniczone do "uzasadnionych przypadków". Decyzja w zakresie kwalifikacji stwierdzonych podczas kontroli uchybień jako "uzasadniony przypadek" należała do instytucji kontrolującej, która mogła stwierdzić, że charakter wykrytej nieprawidłowości uzasadnia wydanie zaleceń i umożliwienie beneficjentowi wszczęcia procesu naprawczego. Zauważyć również należy, że § 23 ust. 1 umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu wskazuje na sytuacje determinujące rozwiązanie umowy w trybie natychmiastowym. W przedmiotowe] sprawie wystąpiły dwie przesłanki wskazane w powyżej wskazanym paragrafie umowy, doszło bowiem do - wykorzystania przekazanych beneficjentowi środków na cel inny niż określony w projekcie lub niezgodnie z umową oraz do przedłożenia stwierdzających nieprawdę dokumentów w celu uzyskania wsparcia finansowego w ramach umowy. Ciężar stwierdzonych nieprawidłowości był więc tak znaczny, że ich usunięcie poprzez zastosowanie się przez beneficjenta do zaleceń pokontrolnych nie było by możliwe. Podsumowując stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.