V SA/Wa 143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 8 lutego 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 8 akt sądowych). W dniu 16 lutego 2016 r. skarżący wniósł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. W niniejszej sprawie odpis zarządzenia w sprawie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono skarżącemu w dniu 8 lutego 2016 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 15 lutego 2016 r. W zakreślonym terminie wpis nie został jednak uiszczony wobec czego skarga podlega odrzuceniu. Podkreślić należy, że na treść rozstrzygnięcia nie mógł wpłynąć wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, ponieważ został złożony w dniu 16 lutego 2016 r., zatem po upływie terminu do uiszczenia wpisu. Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może bowiem konwalidować braku polegającego na nieuiszczeniu w terminie ustawowym wpisu sądowego. Dodać jednak należy, iż wniesiony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy, zostanie rozpoznany w odrębnym postępowaniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.