V SA/Wa 1431/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. o numerze [...] w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych ze środków unijnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. o numerze [...]. S. O. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. o numerze [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom. Pismem procesowym z dnia 15 października 2014 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej o numerze [...]. W uzasadnieniu przedstawiła zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji podnosząc, iż w sposób rażący narusza ona prawo materialne, kodeks postępowania administracyjnego, nie zawiera także prawidłowego pouczenia. Wskazała nadto, iż w chwili obecnej egzekucja doprowadzi do nieodwracalnych strat, bowiem zgłoszone przez nią zarzuty do tytułu wykonawczego zostały przez organ oddalone, co czyni wniosek zasadnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r., natomiast wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji organu I instancji, tj. decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2014 r.. Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie dotyczy zaskarżonej decyzji, wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. Ponadto, nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać także należy, iż orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Mając na uwadze powyższe podnieść trzeba, iż zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Skarżąca stwierdziła jedynie, iż prowadzona egzekucja doprowadzi do nieodwracalnych strat. Twierdzenia tego jednakże w żaden sposób nie uprawdopodobniła, nie zobrazowała stanu swego majątkowego posiadania, nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających, iż podnoszone przez nią niebezpieczeństwo realnie zachodzi, nie poparła ewentualnych twierdzeń w tym zakresie żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Dopiero natomiast porównanie podnoszonych argumentów z aktualną sytuacją majątkową wnioskodawczyni może doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym miejscu zauważyć dodatkowo należy, iż wykonanie decyzji pociągającej za sobą konieczność uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniająca uwzględnienie jej wniosku. Odnosząc się zatem do podniesionej przez stronę egzekucji administracyjnej oraz nieuwzględnienia zgłoszonych przez nią zarzutów do tytułu wykonawczego wskazać należy, iż nie jest wystarczające dla skorzystania z ochrony tymczasowej, jaką daje wstrzymanie wykonania aktu, sam fakt prowadzenia wobec wnioskodawczyni postępowania egzekucyjnego. W takim przypadku konieczne jest natomiast przedstawienie takich okoliczności, które uprawdopodobniałyby twierdzenie, że egzekucja należności pieniężnych doprowadzi w indywidualnej sytuacji skarżącej do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. Ustosunkowując się natomiast do podniesionych przez wnioskodawczynię zarzutów wobec zaskarżonej decyzji wyjaśnić trzeba, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania autora skargi o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Skoro zatem wnioskodawczyni nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w sentencji postanowienia.