V SA/Wa 1438/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu "Ułatwiania startu młodym rolnikom" oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez S. K. (dalej również: "Skarżący", "Strona", "Beneficjent") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") nr [...] z [...] maja 2017 r., , utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor Oddziału ARiMR", "organ I instancji") z [...] marca 2017 r., nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu "Ułatwiania startu młodym rolnikom". Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] przyznano Skarżącemu w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, pomoc finansową w wysokości 100.000,00 zł z zastrzeżeniem dopełnienia warunków, w tym m.in.: ubezpieczenia się na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników z mocy ustawy w pełnym zakresie jako rolnik i przedłożenia w oddziale Agencji zaświadczenia z właściwego oddziału Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i pełnym zakresie jako rolnik - w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy (pkt 5 lit. a). W dniu 23 października 2015 r. pomoc finansowa została wypłacona na rzecz Skarżącego. Pismem z [...] września 2016 r., doręczonym Skarżącemu w dniu 3 października 2016 r., organ I instancji ponownie poinformował Stronę o konieczności przedłożenia we właściwym Oddziale Regionalnym ARiMR wyszczególnionych w nim dokumentów, w tym w szczególności zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy, tj. do dnia 22 grudnia 2016 r. Organ I instancji dodatkowo wskazał, że za nieprzedłożenie zaświadczenia z KRUS w terminie, zgodnie z § 20 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r. poz. 201 z późn. zm.) - dalej: "rozporządzenie MRiRW", przewidziano sankcję w formie zwrotu 3% kwoty pomocy przyznanej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". W dniu 30 grudnia 2016 r. Skarżący przedłożył w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR zaświadczenie z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w [...] z tego samego dnia, t.j. z [...] grudnia 2016 r., nr [...], z którego wynika, że podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresie "od 24 marca 2014 r. do nadal" z mocy ustawy w zakresie emerytalno-rentowym oraz wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim jako rolnik. Zawiadomieniem z [...] stycznia 2017 r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Jednocześnie na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. poinformował Skarżącego, że przysługuje mu prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ wskazał ponadto, że Strona może złożyć wyjaśnienia w siedzibie Oddziału w terminie 7 dni od doręczenia zawiadomienia. W dniu 19 stycznia 2017 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło stanowisko Skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, w którym wniósł on o umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z uwagi na przedstawione w nim okoliczności. Skarżący wskazał, że opóźnienie w złożeniu zaświadczenia z KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników usprawiedliwione było działaniem siły wyższej, to jest chorobą Strony, która rozpoczęła się 19 grudnia 2016 r. i z powodu której w dniu 1 stycznia 2017 r. znalazł się ostatecznie na pogotowiu w miejscowości [...]. W wyniku interwencji medycznej Skarżący otrzymał pomoc w postaci zastrzyków lekiem o nazwie Lincocin, stosowanym w przypadkach ciężkiego zakażenia m.in. kości i stawów, skóry i tkanek miękkich oraz dróg oddechowych, na co dowód stanowi dokument z pogotowia oraz paragon z listą wykupionych w tym samym dniu leków. Do pisma dołączona została również karta informacyjna izby przyjęć z dnia 23 lipca 2015 r., z której wynika, że Beneficjent cierpi na wrodzoną wadę serca i od 15 roku życia jest pod kontrolą kardiologiczną w Klinice w [...]. Decyzją nr [...] z [...] marca 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, ustalił Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" w wysokości 3.000,00 zł. Podstawę wydania decyzji stanowił art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1512 ze zm.) - dalej: "ustawa o ARiMR", w zw. z § 20 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. Organ I instancji przytoczył podstawy prawne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazał, że sytuacja prawna Skarżącego oraz okoliczności faktyczne, w jakich się znalazł, nie uzasadniają możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji za nieterminowe złożenie zaświadczenia z KRUS w związku z otrzymaną pomocą. W wyniku rozpoznania odwołania, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2017 r., o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiły przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 549 z późn. zm. - dalej: "rozporządzenie nr 1306/2013", i art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 181, str. 48 z późn. zm.) - dalej: "rozporządzenie nr 640/2014", oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. Organ wskazał, że stan chorobowy może być uznany za siłę wyższą lub wyjątkowe okoliczności, jeśli zostanie potwierdzony w sposób urzędowy, tj. orzeczeniem lekarza rzeczoznawcy Kasy lub orzeczenia komisji lekarskiej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego orzekających o trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym albo orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzekającego o niezdolności do pracy, a powyższa informacja zostanie przedłożona organowi w terminie 15 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Organ wskazał, że Skarżący nie przedstawił dokumentów, które potwierdzałyby, że wrodzona wada serca oraz stan chorobowy z grudnia 2016 r. spowodował długotrwałą niezdolność Beneficjenta do wykonywania zawodu. Podkreślił również, że wada serca u Skarżącego ujawniła się przed przystąpieniem do działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Pomimo to Strona, po zapoznaniu się z przepisami prawa obowiązującymi w ramach powyższego działania, podjęła decyzję o uczestnictwie w nim. Organ odwoławczy wskazał również, że Skarżący, składając wniosek o przyznanie pomocy, potwierdził w nim własnoręcznym podpisem, że znane są mu zasady przyznawania i wypłaty pomocy. Powyższe zdaniem Prezesa ARiMR przesądza o tym, że niezasadny jest zarzut dotyczący braku informowania o obowiązku zgłoszenia wystąpienia siły wyższej w terminie przewidzianym przepisami prawa. Organ podniósł także, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zawierało, wbrew zarzutom odwołania, niezbędne informacje, ze szczególnym uwzględnieniem wskazania na możliwość czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Organ II instancji zakwestionował ponadto słuszność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 6, 8, 10, 75, 78 oraz 80 k.p.a., wskazując, że organ dążył do zebrania pełnego materiału dowodowego oraz przeprowadził postępowanie uwzględniając cały zebrany materiał dowodowy. Ponadto przeprowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i umożliwiając stronie czynny udział w nim. Jednocześnie wyjaśnił, że odstąpił od przesłuchania świadków, ponieważ w sprawie zostały przedstawione wystarczające dowody wskazujące na stan chorobowy Beneficjenta, przy czym choroba strony nie może zostać uznana za siłę wyższą lub nadzwyczajne okoliczności z powodu braku potwierdzenia odpowiednimi dokumentami w przypisanym terminie, że wrodzona wada serca oraz stan chorobowy z grudnia 2016 r. spowodowały długotrwałą niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu. Końcowo organ zwrócił uwagę, że termin do złożenia zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS jest terminem materialnym, a co za tym idzie nieprzekraczalnym i niemożliwym do przywrócenia. W skierowanej do WSA w Warszawie skardze strona sformułowała zarzuty: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. : - błędnej wykładni art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia MRiRW, polegający na przyjęciu, że katalog wymienionych w art. 2 ust. 2 przypadków siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności jest katalogiem zamkniętym, ponieważ zdaniem organu II instancji "uzupełnia go" § 22 MRiRW, a w konsekwencji niezastosowania przez organ art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, podczas gdy użycie w art. 2 ust. 2 określenia "w szczególności" oznacza w każdym przypadku, iż jest to otwarty katalog wymienionych przykładowo sytuacji, które są uznawane za nadzwyczajne okoliczności lub siłę wyższą, zatem również nagłą i ostrą w przebiegu chorobę Skarżącego, trwającą od 19 grudnia 2016 r., w wyniku której znalazł się na pogotowiu 1 stycznia 2017 r., przez co Skarżący nie mógł w terminie przewidzianym prawem dostarczyć wymaganego przez organ zaświadczenia z KRUS o podleganiu obowiązkowemu ubezpieczeniu, - niezastosowania art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 w wyniku błędu w ustaleniach faktycznych organu, który mimo, że uznał, iż skarżący w dniu 1 stycznia 2017 r. został zawieziony na pogotowie w miejscowości [...], gdzie zaaplikowano mu zastrzyk leku o nazwie Lincocin, pominął fakt wypływający z przedstawionego przez Skarżącego dowodu w postaci paragonu z apteki, wskazującego, że tenże lek został przepisany i wykupiony przez Skarżącego w pięciu dawkach, które skarżący codziennie miał wstrzykiwany, zatem należy przyjąć, że najwcześniej 7 stycznia 2017 r. Skarżący był w stanie podjąć jakiekolwiek działania w sprawie, od której to daty należy liczyć okres 15 dni roboczych, co uczynił w żądanym przepisami terminie, - naruszenie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2016 r. poz. 277 z późn. zm.) - dalej: "u.s.r.", poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku dostarczenia organowi orzeczenia lekarza rzeczoznawcy Kasy lub komisji lekarskiej KRUS w celu stwierdzenia wystąpienia u Skarżącego siły wyższej wedle definicji siły wyższej skonstruowanej przez organ, - naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 z późn. zm.) - dalej: "u.e.r." poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku dostarczenia organowi orzeczenia lekarza orzecznika ZUS w celu stwierdzenia wystąpienia u Skarżącego siły wyższej wedle definicji siły wyższej skonstruowanej przez organ, 2) błędu w ustaleniach faktycznych organu dotyczących stanu chorobowego Skarżącego, których efektem jest nieuprawnione stworzenie przez organ własnej definicji choroby jako zjawiska siły wyższej oraz kręgu podmiotów, które są wedle organu właściwe do jej legitymizowania, 3) naruszenia przepisów postępowania, tj,: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ na wyraźny wniosek strony czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań wnioskowanych przez Skarżącego świadków, których zeznania miały znaczenie w sprawie, - art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną oceną dowodów zebranych w sprawie przez organ, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób naruszający zaufanie skarżącego do władzy publicznej poprzez brak bezstronności w stosunku do Skarżącego, ponieważ gdyby organ zachował obiektywizm w tej sprawie, przesłuchałby powołanych przez Skarżącego świadków, - art. 9 k.p.a. poprzez nieudzielenie czy też błędne udzielenie Skarżącemu jako osobie zainteresowanej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na jego sytuację finansowoprawną, przez co Skarżący poniósł szkodę. Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie w całości decyzji wydanej przez organ I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi organ odwoławczy przytoczył analogiczną argumentację, co w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod rozwagę przytoczone wyżej podstawowe zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego, a postępowanie przeprowadzone przez organ nie zostało obarczone takimi wadami, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia ustalenia skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w wysokości 3.000,00 zł. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Sąd zauważa, że wypłacone Skarżącemu środki pochodzą z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 - 2 ustawy o ARiMR. Powyższą płatność Skarżący otrzymał na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1856 z późn. zm.), dalej: "ustawa PROW" i wydanego na jej podstawie rozporządzenia MRiRW. Zgodnie z § 20 rozporządzenia MRiRW, pomoc podlega zwrotowi w całości lub części, jeżeli beneficjent nie spełni warunków, o których mowa w § 18 ust. 1, lub nie przedłoży w Agencji dokumentów, o których mowa w § 19. Z kolei § 19 pkt 1 ww. aktu prawnego stanowi, że beneficjent powinien przedłożyć w Agencji zaświadczenie z właściwego oddziału Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik - w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy. W przypadku nieprzedłożenia w terminie dokumentów, o których mowa w § 19, zwrotowi podlega 3% kwoty pomocy za nieprzedłożenie każdego z dokumentów określonych w tym przepisie, przy czym w przypadku nieprzedłożenia w terminie dokumentów, o których mowa w § 19 pkt 2, 6 oraz 7, zwrotowi podlega 3% kwoty pomocy - niezależnie od liczby nieprzedłożonych dokumentów (§ 20 ust. 4 rozporządzenia MRiRW). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w sprawie jest bezsporne, że Skarżącemu doręczono 24 sierpnia 2015 r. decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] sierpnia r. nr [...] o przyznaniu wnioskowanej pomocy finansowej. W decyzji tej Skarżący został pouczony (pkt 5 lit. a) o konieczności przedłożenia w oddziale Agencji zaświadczenia z właściwego oddziału Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i pełnym zakresie jako rolnik - w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy. Ponadto w dniu 3 października 2016 r. Skarżącemu doręczono pismo, w którym organ powtórnie poinformował o tym obowiązku, wskazując jednocześnie sankcję wiążącą się z jego niedopełnieniem. Niekwestionowany jest również fakt, że pomoc finansowa została wypłacona Skarżącemu 23 października 2015 r. Pomimo tych okoliczności Skarżący przedłożył zaświadczenie z KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników dopiero 30 grudnia 2016 r., a zatem po upływie przepisanego terminu (przy czym samo zaświadczenie uzyskał tego samego dnia). Powyższe, z uwagi na treść przytoczonego § 20 ust. 1 rozporządzenia MRiRW, skutkowało koniecznością wszczęcia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Następnie wskazać należy, że przepisy rozporządzenia nr 1306/2016, na które powołuje się Skarżący oraz organ odwoławczy, a także przepisy krajowego rozporządzenia MRiRW, dają podstawę do odstąpienia od żądania zwrotu wypłaconych należności. Przepis art. 2 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013 stanowi bowiem, iż do celów finansowania WPR, zarządzania nią i monitorowania jej "siła wyższa" i "nadzwyczajne okoliczności" mogą zostać uznane w szczególności w następujących przypadkach: a) śmierć beneficjenta; b) długoterminowa niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu; c) poważna klęska żywiołowa powodująca duże szkody w gospodarstwie rolnym; d) zniszczenie w wyniku wypadku budynków inwentarskich w gospodarstwie rolnym; e) choroba epizootyczna lub choroba roślin dotykająca, odpowiednio, cały inwentarz żywy lub uprawy należące do beneficjenta lub część tego inwentarza lub upraw; f) wywłaszczenie całego lub dużej części gospodarstwa rolnego, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu złożenia wniosku. Ponadto § 22 rozporządzenia MRiRW wymienia dodatkowe, inne kategorie siły wyższej lub wyjątkowe okoliczności, w przypadku wystąpienia których zwrot pomocy nie jest wymagany. Są to: 1) uniemożliwiające dalsze prowadzenie gospodarstwa zgodnie z założeniami biznesplanu: a) wywłaszczenie części nieruchomości, jeżeli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu zawarcia umowy, b) katastrofa naturalna powodująca trwałe uszkodzenie nieruchomości lub obiektów, c) wypadek lub awaria skutkująca zniszczeniem budynków, budowli lub innego mienia, d) wystąpienie organizmów kwarantannowych roślin, e) rozwiązanie umowy dzierżawy z przyczyn niezależnych od beneficjenta; 2) niezależne od beneficjenta okoliczności wynikające z cyklu nauczania w danym typie szkoły lub związane z terminem egzaminu zawodowego skutkujące nieuzupełnieniem wykształcenia w terminie, o którym mowa w § 18 ust. 1 pkt 6, jeżeli beneficjent podjął naukę w wybranej szkole, uczelni, placówce kształcenia ustawicznego, placówce kształcenia praktycznego lub ośrodku dokształcania i doskonalenia zawodowego w możliwie najbliższym terminie od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy i kontynuował naukę bez nieusprawiedliwionych przerw i opóźnień, a uzupełnienie wykształcenia nastąpi nie później niż w terminie 9 miesięcy od dnia upływu terminu, o którym mowa w § 18 ust. 1 pkt 6. Sąd podkreśla, że aby można było rozważyć zaistnienie w sprawie wyżej wymienionych kategorii sił wyższych, a także innych nadzwyczajnych okoliczności podnoszonych przez Beneficjenta, przepis art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 wymaga ich zgłoszenia przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 15 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona osoba są w stanie dokonać tej czynności. Jest to warunek konieczny, aby możliwe było badanie przez organ zgłoszonych w sprawie okoliczności. Z analizy treści uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, iż okoliczności związane z chorobą, jaka dotknęła Skarżącego - zgodnie z przytoczonym przez niego stanowiskiem - w okresie od 19 grudnia 2016 r. do 7 stycznia 2017 r., zostały przez organ ocenione z punktu widzenia przesłanki siły wyższej w postaci długotrwałej niezdolności beneficjenta do wykonywania zawodu, co Sąd uznaje co do zasady za słuszne. W ocenie Sądu przyznać jednak należy rację Skarżącemu w zakresie, w jakim kwestionuje on stanowisko organu odwoławczego co do tego, że wystąpienie okoliczności dotyczącej długotrwałej niezdolności beneficjenta do wykonywania zawodu musi być potwierdzone orzeczeniem lekarza rzeczoznawcy Kasy lub orzeczenia komisji lekarskiej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego dotyczącego trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, zgodnie z art. 46 ust. 2 u.s.r. albo orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezdolności do pracy, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.e.r. Zdaniem Sądu ocena wystąpienia długotrwałej niezdolności rolnika do wykonywania zawodu, o której mowa w rozporządzeniu nr 1306/2013, nie może być dokonywana w oparciu o przepisy wskazanych wyżej ustaw. Sposobu dokumentowania przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności dotyczy bowiem art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Wynika z niego tyle, że przypadki siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności wraz z odpowiednimi dowodami zgodnymi z wymogami właściwego organu podlegają zgłoszeniu temu organowi w terminie 15 dni roboczych od daty ustania tych okoliczności. W przepisie mowa o "odpowiednich dowodach" bez bliższego sprecyzowania ich charakteru. W ocenie Sądu powinno się wykluczyć sytuację, w której określenie sposobu dowodzenia przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności zostanie pozostawione decyzji właściwego organu. W polskim systemie prawnym organy administracji publicznej działają bowiem na podstawie i w granicach prawa zgodnie z zasadą wymienioną w art. 7 Konstytucji RP. Z przepisów k.p.a. również wynika, że nie jest dopuszczalne ograniczanie sposobu dowodzenia okoliczności faktycznych przez wskazywanie określonych środków dowodowych, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Art. 46 ust. 2 u.s.r. bądź art. 14 ust. 1 u.e.r. nie są natomiast w ocenie Sądu takimi przepisami szczególnymi. Samo ustalenie, że doszło do naruszania prawa materialnego nie jest jednak jeszcze wystarczające dla uchylenia decyzji, gdyż musi zostać spełniony również drugi z warunków przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a mianowicie stwierdzone naruszenie prawa materialnego musi mieć również istotny wpływ na wynik sprawy, z czym - w ocenie Sądu- nie mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Stwierdzone naruszenie nie zmienia bowiem faktu, iż stanowisko organu II instancji co do tego, że po stronie Skarżącego nie zaszła długotrwała niezdolność do wykonywania zawodu, jest słuszne. Po pierwsze, Skarżący utrzymuje, że jego stan chorobowy trwał od 19 grudnia 2016 r. do 6 stycznia 2017 r., a zatem przez 19 dni. Jakkolwiek prawodawca nie zdefiniował pojęcia "długotrwałości" odnoszącego się do niezdolności do wykonywania zawodu, to przyjąć należy, iż stan ten powinien być raczej wiązany z okresem kilkumiesięcznym, a nie kilkunastodniowym. Ponadto, w ocenie Sądu, stan długotrwałej niezdolności do wykonywania zawodu winien charakteryzować się ciągłością jego trwania, natomiast z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że stan zdrowia Skarżącego w dniu 30 grudnia 2016 r. był na tyle zadawalający, że umożliwił mu zgłoszenie się Placówki Terenowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w [...] w celu uzyskania zaświadczenia o podleganiu ubezpieczeniu społecznego rolników i następnie jego złożenie w [...] Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach. Należy również zwrócić uwagę na fakt, iż Skarżący nie tylko nie udowodnił, ale również chociażby nie powołał okoliczności świadczących o tym, że choroba, jaką przeszedł we wskazanym przez niego okresie, wyłączyła go z możliwości wykonywania zawodu rolnika. Do odmiennego wniosku nie mogą prowadzić twierdzenia Skarżącego o tym, że cierpi on na wrodzoną wadę serca, tj. zwężenie zastawki aortalnego i od 15 roku życia pozostaje pod stałą kontrolą kardiologiczną w Klinice w [...], ani treść przedłożonej przez niego karty informacyjnej z Izby Przyjęć z Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] z 23 lipca 2015 r., z której wynika, że u Beneficjenta rozpoznano bóle w klatce piersiowej. Z powyższego wnioskować należy bowiem, iż z problemami zdrowotnymi Skarżący zmaga się od kilkunastu lat, natomiast nie stanowiło to dla niego przeszkody dla poczynienia planów co do rozwoju gospodarstwa rolnego, złożenia w tym zakresie wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" i wdrożenia swojej koncepcji w życie. Tym samym uznać należy, iż skoro schorzenie natury kardiologicznej nie wykluczało Skarżącego z prowadzenia działalności rolniczej i użytkowania gruntów rolnych, to tym bardziej nie mogło uniemożliwiać wywiązania się z zobowiązania wynikającego z decyzji nr [...] w postaci dostarczenia zaświadczenia z KRUS o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu jako rolnik. Z powyższych przyczyn Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak zostało wyżej zaznaczone, podziela pogląd wyrażony w decyzji organu odwoławczego wykluczający możliwość odstąpienia od żądania przez organ zwrotu wypłaconych należności z uwagi na zaistnienie siły wyższej w postaci długotrwałej niezdolności do wykonywania zawodu. Zresztą Sąd zauważa, że Skarżący w ogóle nie identyfikuje swojego stanu chorobowego, trwającego od 19 grudnia 2016 r. do 6 stycznia 2017 r., z długotrwałą niezdolnością do wykonywania zawodu, wiążąc go raczej z odrębną kategorią siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, niewymienioną w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, o czym mowa niżej. Z tego też względu wywiedziony przez Skarżącego zarzut naruszenia art. 46 ust. 2 u.s.r. i art. 14 ust. 1 u.e.r. nie mógł doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Nie sposób również zgodzić się ze Skarżącym, że organ II instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, którego efektem jest stworzenie przez organ własnej definicji choroby jako zjawiska siły wyższej oraz kręgu podmiotów, które są wedle organu właściwe do jej legitymizowania, co miało wyrażać się w następującym stwierdzeniu organu: "Za wystąpienie siły wyższej można uznać długotrwałą niezdolność strony do wykonywania zawodu, stwierdzoną przez właściwe podmioty uprawnionych organów: lekarza rzeczoznawcy Kasy lub orzeczenia komisji lekarskiej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego orzekających o trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnych albo orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzekającego o niezdolności do pracy". Abstrahując od tego, iż w przypadku kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji orzekające w sprawie, Skarżący winien wskazać odpowiednie w tej kwestii przepisy procedury administracyjnej, to konstrukcja zarzutu w istocie prowadzi do wniosku, że Skarżący neguje nie ustalenia faktyczne, ale wykładnię przepisów odnoszących się do dowodów, których przedłożenia organ wymaga w celu wykazania zajścia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Do powyższego zakresu skargi Sąd odniósł się natomiast we wcześniejszej części uzasadnienia. W dalszej kolejności Sąd wskazuje, że nieuzasadniony okazał się także zarzut błędnej wykładni art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. Sąd zauważa, że w treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie posłużył się wprost stwierdzeniem, jakie przywołuje Skarżący, że katalog wymienionych w art. 2 ust. 2 przypadków siły wyższej oraz nadzwyczajnych okoliczności jest katalogiem zamkniętym, ponieważ "uzupełnia go" § 22 rozporządzenia MRiRW. Takie stanowisko zostało sformułowane przez organ I instancji. Tym niemniej, nie oceniając jego słuszności, nie miało ono wpływu na wynik postępowania, bowiem organ finalnie dokonał analizy sprawy pod kątem tego, czy w przypadku Skarżącego wystąpił przypadek siły wyżej w postaci choroby o nagłym i zmiennym przebiegu, dochodząc do przekonania o braku takiej możliwości z przyczyn merytorycznych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd. Zasadniczym tego powodem jest fakt, iż z twierdzeń Skarżącego nie można wyprowadzić wniosku, aby stan jego choroby, mający trwać m. in. w dniu 22 grudnia 2016 r., tj. ostatnim dniu terminu przewidzianego do złożenia zaświadczenia z KRUS o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu jako rolnik, mógł być zaliczony kategorii nadzwyczajnych okoliczności lub siły wyższej innych niż wymienione w katalogu zawartym w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013. Z dowodów przedłożonych przez Skarżącego w postaci dokumentu przeprowadzonego zabiegu (zastrzyk o nazwie Lincocin) w [...] Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego Oddział [...] oraz paragonu z listą wykupionych środków farmaceutycznych wynika, że dopiero 1 stycznia 2017 r. Skarżący korzystał z pomocy ambulatoryjnej. W poprzedzającym okresie, tj. od 19 grudnia 2016 r., Skarżący leczył się w warunkach domowych. Przebieg choroby stwierdzonej u Strony nie był zatem na tyle ciężki, aby wymagał hospitalizacji, i to również po dacie zgłoszenia się przez niego na pogotowie. Ponadto bezsporny jest fakt, że 30 grudnia 2016 r. Skarżący wywiązał się z zobowiązania dostarczenia zaświadczenia z KRUS. Powyższe stwierdzenie, wsparte brakiem przedstawienia historii choroby sprzed dnia 1 stycznia 2017 r., prowadzą do wniosku, że dolegliwości zdrowotne u Beneficjenta pojawiły się lub zintensyfikowały się w stopniu, który ewentualnie mógłby usprawiedliwiać niemożność stawiennictwa w oddziale ARiMR, dopiero 1 stycznia 2017 r. Twierdzenia Skarżącego nie wytrzymują zatem konfrontacji z treścią dokumentacji zgromadzonej w aktach organu administracyjnego. W tym zakresie zarzuty skargi, uznać należy jedynie za dowolną polemikę z rzeczowymi ustaleniami organu. Z tych przyczyn Sąd nie uznał zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. wskazać należy, że w postępowaniu dotyczącym pomocy organ na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, obowiązują zasady postępowania nieco odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. Ustawa o PROW zawiera szczególną, w stosunku do k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą obowiązki organu w tym zakresie. Przepis art. 21 ust. 1 ustawy PROW stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy PROW w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Poza tym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu o przyznanie pomocy są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 o PROW). W świetle powyższej regulacji na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W postępowaniu w przedmiocie przyznania pomocy ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W tym postępowaniu nie stosuje się również art. 81 k.p.a., co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała. Oznacza to, że organ nie jest zobowiązany do zapewnienia z urzędu stronie czynnego udziału w postępowaniu ani udzielania jej z urzędu pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. Z akt organu administracyjnego nie wynika natomiast, aby Skarżący występował o udzielenie jakichkolwiek informacji dotyczących jego praw i obowiązków wynikających z decyzji przyznającej płatność. Ponadto w dniu 3 października 2016 r. Skarżący otrzymał od organu I instancji pismo, przypominające o konieczności złożenia do dnia 22 grudnia 2016 r. zaświadczenia z KRUS o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu jako rolnik oraz informujące konsekwencjach w wypadku niewywiązania się z tegoż obowiązku. Z powyższych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Skarżącego, iż organ naruszył wskazane przez niego przepisy postępowania administracyjnego. Należy również stwierdzić, iż dowód ze wskazywanych przez Stronę świadków był nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji co do zasady nie kwestionował bowiem tego, że w grudniu 2016 r. Strona znajdowała się w stanie chorobowym. Zanegował jednakże możliwość przypisania tego stanu do kategorii nadzwyczajnych okoliczności lub siły wyższej. Sąd podziela to stanowisko. Jakkolwiek brak jest definicji pojęcia "siła wyższa", to przyjąć należy, że określenie to odnosi się przyczyny sprawczej zdarzenia o charakterze przypadkowym lub naturalnym, nie do uniknięcia, takiego, nad którym człowiek nie panuje. Trudno przyjąć, aby do tej kategorii można było zaliczyć chorobę niewymagającą specjalistycznego leczenia czy hospitalizacji, ograniczającą się do kuracji w warunkach domowych (co przynajmniej miało miejsce w przypadku Skarżącego do dnia 1 stycznia 2017 r.). Powyższe stoi w sprzeczności z twierdzeniami Skarżącego o nagłym i ostrym przebiegu choroby, nawet w przypadku uznania ich za wiarygodne w pełni. Finalnie, w kontekście zarzutu niezastosowania art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 w wyniku popełnionego przez organ błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd wskazuje, iż zarzut ten ma niejako charakter wtórny dla rozstrzygnięcia sprawy. Możliwość odstąpienia od zastosowania sankcji za nieterminowe złożenie zaświadczenia z KRUS w związku z otrzymaną pomocą z tytułu działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" została bowiem wykluczona w przypadku Skarżącego z uwagi na brak podstaw merytorycznych, a nie z przyczyn formalnych w postaci niezachowania terminu, o którym mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Niezależnie od powyższego, ustosunkowując się do postawionego przez Skarżącego zarzutu, Sąd wskazuje, iż w judykaturze prezentowany jest pogląd, iż w art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 368, str. 15 z późn. zm.) - dalej: "rozporządzenie nr 1974/2006"; jest mowa o pojęciu "być w stanie", a nie "ustanie okoliczności". Nie sposób przyjąć, że pojęcia te są tożsame. Różnica w użytej przez prawodawcę terminologii nie powinna prowadzić do tych samych skutków prawnych, skoro chodzi o okoliczność wewnętrzną dotyczącą samego beneficjenta lub upoważnione przez niego osoby. W rozumieniu omawianego przepisu, chodzi niewątpliwie o sytuacje zindywidualizowane poparte odpowiednimi dowodami, o których mowa w przepisie i ocenionymi przez organ jako wystarczające do zgłoszenia w przypadku siły wyższej. Ciężar dowodowy został przerzucony na stronę, gdyż z faktu tego wywodzi skutki prawne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r., II GSK 158/13, dostępny na stronie internetowe Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd zachowuje aktualność na gruncie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, który posługuje się tożsamym sformułowaniem co art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006, różniąc się jedynie terminem do zgłoszenia na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami faktu zaistnienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Argumentacja Skarżącego w istocie zmierza do wykazania, że termin do dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, winien liczyć się od ustania choroby skarżącego, tj. od dnia 7 stycznia 2017 r. W przedmiotowej sprawie trudno jednak przyjąć, na co wskazuje skarga, że stan zdrowia Skarżącego nie pozwalał mu przed dniem 7 stycznia 2017 r. na zgłoszenie organowi zaistnienia siły wyższej lub innych nadzwyczajnych okoliczności, skoro w dniu 30 grudnia 2016 r. strona zgłosiła się Placówki Terenowej KRUS w [...] w celu uzyskania zaświadczenia o podleganiu ubezpieczeniu społecznego rolników i również w tym samym dniu złożyła je w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR w [...]. Nie ma zatem znaczenia to, czy 30 grudnia 2016 r. i w dniach następnych Skarżący cierpiał na dolegliwości zdrowotne, wskazane w treści skargi. Istotne jest bowiem to, czy przedmiotowe dolegliwości były tego rodzaju, że Beneficjent nie był w stanie dokonać zgłoszenia, o którym mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Z powyższego względu Sąd nie podzielił argumentów przytoczonych przez skarżącego w omawianym zarzucie. Na marginesie Sąd wskazuje, że rozporządzenie nr 1974/2006 utraciło moc na podstawie art. 19 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 227, str. 1 z późn. zm.) dalej: "rozporządzenie nr 807/2014"; które weszło w życie z dniem 31 lipca 2014 r. Przepis art. 19 rozporządzenia nr 807/2014 stanowi jednak, że rozporządzenie nr 1974/2006 nadal stosuje się do operacji wdrożonych na podstawie zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 1698/2005. Zatem art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006, który stanowi, że przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności winny być zgłoszone na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności, powinien - zdaniem Sądu - znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie (zamiast art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 i art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306.2013). Oznacza to, że Skarżący, dokonując zgłoszenia na piśmie organowi I instancji o wystąpieniu siły wyższej w dniu 19 stycznia 2017 r., przekroczył powyższy termin. Powyższe rozważania Sąd poczynił jednakże wyłącznie na marginesie sprawy. Organ II instancji w treści uzasadnienia decyzji przywołał bowiem art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, który przewiduje korzystniejszy dla Skarżącego termin do zgłoszenia zaistnienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. W pozostałym zakresie regulacja art. 47 rozporządzenia nr 1974/2006 i art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 jest natomiast tożsama. Z powyższych przyczyn, przy uwzględnieniu faktu, że o wykluczeniu możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji za nieterminowe złożenie zaświadczenia z KRUS nie zadecydowały przyczyny formalne w postaci niezachowania terminu, powyższe stanowisko nie ma najmniejszego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, natomiast dla porządku Sąd uznał o konieczności jego przedstawienia. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł powodów do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zarzuty skargi nie wskazują na konieczność wydania orzeczenia kasatoryjnego. Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.