V SA/Wa 1442/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010r. sprawy ze skargi G. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz G. T. kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], Wojewoda [...] postanowił wydalić z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej obywatela A. G. T. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r., zgodnie z którym cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium. W uzasadnieniu organ wskazał, iż od 5 sierpnia 2006 r., kiedy upłynął termin ważności wizy pobytowej jednokrotnej, Cudzoziemiec przebywa w Polsce bez zalegalizowania pobytu w jakiejkolwiek formie przewidzianej przepisami. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzając w uzasadnieniu, iż obecny nielegalny pobyt Cudzoziemca na terenie Polski jest bezsporny. Przyjechał on do Polski jako dziecko wpisane do paszportu matki. Po uzyskaniu pełnoletniości nie otrzymał dokumentu podróży [...], ponieważ nie ma uregulowanego stosunku do służby wojskowej w kraju pochodzenia. W okresie od 7 czerwca 2006 r. do 5 sierpnia 2006 r. przebywał w Polsce legalnie na podstawie wizy pobytowej wydanej, w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w celu umożliwienia mu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla uzyskania dokumentu podróży w kraju pochodzenia. Z tej możliwości Cudzoziemiec nie skorzy stał. Zdaniem Organu w sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2009 r. Cudzoziemiec wnosił o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] lipca 2009 r. zarzucając organowi II instancji naruszenie: 1. art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, 2. art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 3. art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 136 oraz art. 80 kpa. W uzasadnieniu skargi Cudzoziemiec odwołał się do swojej szczególnej sytuacji rodzinnej i osobistej. Wskazał, iż do Polski przyjechał wraz z rodzicami jako 10-letnie dziecko. Od tego czasu nigdy nie był w [...], nie zna tamtejszych realiów ani też nie ma bliskich kontaktów z dalszą rodziną tam zamieszkującą. Językiem [...] posługuje się wyłącznie w mowie. W Polsce ukończył szkołę podstawową, gimnazjum, zdał maturę a obecnie studiuje. W Polsce koncentrują się od kilkunastu lat wszystkie jego sprawy życiowe. Obecnie pozostaje w związku z Polką, z którą planuje zawrzeć związek małżeński. Zdaniem Skarżącego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do wnikliwego wyjaśnienia sprawy. W postępowaniu odwoławczym Cudzoziemiec pozbawiony został uprawnień wynikających z art. 10 § 1 kpa. W konsekwencji organ błędnie przyjął, iż wydalenie z terytorium RP nie naruszy prawa Strony do życia rodzinnego – gwarantowanego Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ podkreślił nadto, iż Skarżący jest osobą pełnoletnią, decyduje o sobie i nie jest zależny od pozostałych członków rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosując środki określone w ustawie prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ administracji dopuścił się naruszenia prawa, które skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, pod kątem przesłanek z art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego doprowadziło do nie załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Art. 97 ust 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP stanowi, iż Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Osiągnięcie przez Cudzoziemca pełnoletniości nie może być równoznaczne z przyjęciem, jak to uczynił organ w zaskarżonej decyzji, że Skarżącego nie obejmuje ochrona z art. 8 Konwencji dotycząca życia rodzinnego. Konieczne jest bowiem rozważenie czy w konkretnym przypadku nie występuje dodatkowy element wzajemnej zależności między dorosłym Cudzoziemcem a pozostałymi członkami jego rodziny, który spowodowałby, że wydalenie Cudzoziemca z kraju pobytu nie spełniałoby testu proporcjonalności z art. 8 § 2 Konwencji. Taki kierunek interpretacji postanowień art. 8 Konwencji przyjął Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu w wyroku z dnia 12 stycznia 2010 r. w sprawie A.W. przeciwko [...] uwzględniając długość pobytu Cudzoziemca w [...], jego wiek, w którym został przywieziony do kraju pobytu, zamieszkiwanie tu całej jego rodziny, brak więzi z krajem pochodzenia oraz zachowanie w kraju pobytu. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ winien rozważyć podobne okoliczności dotyczące Skarżącego, a nadto mieć na uwadze, iż w jego przypadku nie występuje przesłanka z art. 97 ust 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Jego pobyt na terytorium RP, w opinii upoważnionych do tej oceny organów, nie stanowi zagrożenia obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku stanowi art. 152 ppsa. O kosztach postępowania Sąd orzekł z mocy art.200 ppsa.