V SA/Wa 1445/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009 r. sprawy, w której skarżącym jest A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie: stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania; uchyla zaskarżone postanowienie. Przedmiotem skargi z [...] września 2009 r. wniesionej przez A. B. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2008 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do złożenia odwołania. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym; Decyzją z dnia [...] marca 2009r. nr [...] Starosta P. odmówił A. B. udzielenia pomocy w ramach programu integracyjnego dla cudzoziemców. Orzeczenie doręczono w trybie art.44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm. – dalej "k.p.a."). Pismem złożonym w dniu [...] lipca 2009r. w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie A. B. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Postanowieniem z [...] lipca 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż za dzień skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji (było to doręczenie zastępcze) należy uznać 21 kwietnia 2009r. Odwołujący się wraz ze złożonym odwołaniem nie przedłożył żadnego innego pisma będącego prośbą o przywrócenie terminu wraz z wyjaśnieniami okoliczności, które miałyby wpływ na jego uchybienie. Zdaniem organu odwoławczego kontrola merytoryczna zaskarżonej decyzji organu I instancji stanowiłaby rażące naruszenie prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art.107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie decyzji. W motywach skargi skarżący odniósł się do decyzji wydanej przez organ I instancji o odmowie udzielenia pomocy w ramach programu integracyjnego dla cudzoziemców, zarzucając organowi błędne rozumienie terminów prawa materialnego i procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie należy zwrócić uwagę na to, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Na wstępie podkreślić należy, iż decyzja organu I instancji, od której skarżący wniósł odwołanie, wobec którego organ II instancji stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia, została doręczona w trybie art.44 k.p.a. (doręczenie zastępcze). Organ odwoławczy uznał doręczenie za prawidłowe wskazując jako dzień skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji - 21 kwietnia 2009r. Z takim stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie sposób się zgodzić. Wyjaśnienia wymaga, iż po myśli art.44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zgodnie z § 2 cyt. przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Na podstawie § 4 cyt. przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Pierwszą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 44 k.p.a. jest przechowanie pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub złożenie pisma w urzędzie właściwej gminy miasta na ten okres. Drugą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w tym przepisie jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Powyższy przepis w nowym brzmieniu ustanawia wiążącą doręczającego kolejność miejsc, w których należy umieścić zawiadomienie. Oznacza to, że podmiot doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencję, a gdy umieszczenie zawiadomienia w ten sposób nie jest możliwe, to może to uczynić w ten sposób, że umieści zawiadomienie albo w drzwiach mieszkania adresata, albo w drzwiach pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje obowiązki zawodowe (pracuje), lub w miejscu widocznym na tej nieruchomości, np. na bramie. Umieszczenie zawiadomienia w innym miejscu niż wymienione w tym przepisie jest prawnie bezskuteczne. W tezie postanowienia SN z 9 czerwca 1999r., III RN 17/99 (OSN 2000, Nr 11, poz.379) stwierdzono, że zaniechanie umieszczenia we wskazanych przepisach miejscach zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (lub urzędzie gminy) oznacza, że przesyłka nie została prawidłowo doręczona. Podobnie w wyroku SN z 22 lutego 2001r., III RN 70/00 stwierdzono również, iż skuteczność doręczenia dokonanego w trybie uregulowanym w art.44 zależy od zawiadomienia adresata pisma o jego złożeniu w palcówce pocztowej. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika to z akt administracyjnych, na przesyłce zawierającej decyzję organu I instancji, nie umieszczono żadnej informacji o możliwości odbioru pisma. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień skarżącego złożonych do protokołu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009r. w skrzynce pocztowej w ogóle nie pozostawiono awizo (zawiadomienia o pozostawieniu pisma). A zatem doręczenie należało uznać za nieprawidłowe. Tym samym, zdaniem Sądu, organ przedwcześnie wydał postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe okoliczności na uwadze i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.