V SA/Wa 1447/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany skargę oddala Przedmiotem skargi z dnia 10 czerwca 2010 r., wniesionej przez S. A. M. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] marca 2010 r. nr [...] o odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Skarżona decyzja została wydana w następująco ustalonym stanie faktycznym. S. A. M., obywatel [...], deklarujący narodowość [...], wjechał na terytorium Polski w 1987 r. w celu odbycia studiów. W 1990 r. Cudzoziemiec złożył wniosek do Przedstawiciela Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej. Po przeprowadzeniu postępowania Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. postanowił odmówić Stronie statusu uchodźcy oraz nakazał opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 27 stycznia 2005 r. wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgodny na pobyt tolerowany. Od powyższego rozstrzygnięcia Cudzoziemiec nie wniósł odwołania. Decyzja stała się ostateczną w dniu 7 lutego 2005 r. i podlega wykonaniu. Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Karny postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] zastosował wobec S. A. M. areszt w celu wydalenia. Postanowieniem z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt [...] Sąd przedłużył wobec Cudzoziemca okres pobytu w Areszcie w Celu Wydalenia przy [...] Oddziale Straży Granicznej na dalszy czas oznaczony, tj. do dnia 17 kwietnia 2010 r. W dniu 3 listopada 2009 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie wydalenia Cudzoziemca. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. umorzył wszczęte w dniu 21 października 2009 r. na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] postępowanie w sprawie wydalenia Cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w dniu 13 listopada 2009 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo Cudzoziemca z prośbą o udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekazane pismem z dnia 9 listopada 2009 r. przez [...] Urząd Wojewódzki w [...]. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. stwierdził swoją niewłaściwość do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie udzielenia S. A. M. zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i na podstawie art. 65 § 1 kpa postanowił przekazać pismo Cudzoziemca wraz z załącznikami do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu 16 listopada 2009 r. do Szefa Urzędu wpłynął wniosek S. A. M. z dnia 3 listopada 2009 r, o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nakazującej Cudzoziemcowi opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej W dniu 3 lutego 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wszczął z urzędu postępowanie o udzielenie S. A. M. zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r., nr 189, poz. 1472). Organ rozstrzygający w sprawie stwierdził, iż wydalenie cudzoziemca nie naruszyłoby prawa do życia rodzinnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Konwencji o prawach dziecka. Ww. organ wskazał, że cudzoziemiec wniosek o udzielenie zgody na pobyt tolerowany uzasadnił faktem, iż pozostawał w związku z I. O., z którą ma dwoje dzieci (dorosłego syna – D. W. i 15-letnią – M. W.) oraz tym, że obecnie zamierza z nią ponownie stworzyć związek. W ocenie organu powyższe twierdzenia pozbawione są wiarygodności ponieważ ww. obywatelka polska jest jest w chwili obecnej żoną innego mężczyzny, natomiast Cudzoziemiec nie przedstawił żadnego dowodu na to, iż w jej sprawie toczy się obecnie postępowanie rozwodowe. Organ wskazał, iż cudzoziemiec nie utrzymuje bliski kontaktów z I. O.. Swoje wnioski organ oparł na podstawie informacji od Służby Więziennej. Cudzoziemiec przebywając w Zakładach Karnych od lutego 2004 do października 2009 r. został odwiedzony przez ww. zaledwie jeden raz we wrześniu 2006 r. Również nie zostal odwiedzony przez ww. w Areszcie w Celu Wydalenia przy [...] Oddziale Straży Granicznej w [...] w którym przebywa od października 2009 r. Organ swierdził, iż o istnieniu wiezi emocjonalnej nie mogą świadczyć sporadyczne kontakty telefoniczne i listowne Zdaniem organu ww. fakt przeczą twierdzeniom cudzoziemca o zamiarze ponownego stworzenia związku z w/w obywatelką polską. Organ nie dal wiary twierdzeniom cudzoziemca o więziach łączących go z ww. dziecmi. Swoje twierdzenia organ oparł rownież na informacjach od Służby Więziennej, iż w trakcie 6-letniego pozbawienia wolności nigdy nie był przez nie odwiedzany, brak jest również dowodów na to, iż utrzymywał z nimi jakikolwiek kontakt choćby telefoniczny lub listowny. Zdaniem organu cudzoziemiec stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego w Rzeczypospolitej Polskiej ponieważ cudzoziemiec przebywając w Polsce wielokrotnie dopuszczał się poważnych przestępstw umyślnych (kradzieże z włamaniem oraz posiadanie narkotyków) w tym także działając w warunkach recydywy. Na popracie tego wskzano, iż cudzoziemiec został skazany prawmocnymi wyrokami (podano pieć sygnatur spraw karnych). Organ podniósł, iż jest niezwykle prawdopodobnym, że w przypadku dalszego pozostawania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca w dalszym ciągu nie będzie przestrzegał polskiego porządku prawnego. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zlożył S. A. M.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ powtórzył ustalenia faktyczne i prawne dokonane w I instancji. Organ wskazał, że cudzoziemiec zarzucił organowi, iż ten powołał się na okoliczność nieprawdziwą, a mianowicie, że w czasie odbywania kar pozbawienia wolności nie spotkał się on ze swoimi dziećmi. Cudzoziemiec podniósł, że dwukrotnie spotkał się z córką, w dniu 23 września 2006 r. oraz w dniu 30 września 2006 r., a oba spotkania miały mieć miejsce w czasie widzeń w Zakładzie Karnym w [...]. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż celu wyjaśnienia kwestii kontaktów cudzoziemca z rodziną (w postępowaniu I instancyjnym) zwrócił się w dniu 5 lutego 2010 r. do tej jednostki penitencjarnej, ale ta przekazała w dniu 17 lutego 2010 r. pismo według właściwości do Zakładu Karnego w [...], zaś ta jednostka w oparciu o dostępną sobie dokumentację powiadomiła organ o tym, że S. A. M. został tylko jeden raz, w dniu 3 września 2006 r., odwiedzony przez I. O., z którą utrzymywał sporadyczny kontakt telefoniczny i listowny, zaś jego dzieci nie odwiedzały go wcale. W związku z powyższym zdaniem organu, nie było w I instancji podstaw do kwestionowania takiej informacji, zaś postępowanie wyjaśniające w zakresie odnoszącym się do kontaktów między Cudzoziemcem a w/w osobami należy uznać za wystarczające i - mimo przedłożenia organowi materiałów rzeczowych dla sporządzenia kopii do akt, z których wynika, że kontakty te były bardziej ożywione niż w stopniu przyjętym przez organ I instancji - to i tak prowadzą one do jednoznacznego wniosku, że nie można mówić w tym wypadku o autentycznych kontaktach między poszczególnymi członkami rodziny, którzy starają się je utrzymywać mimo wiadomych utrudnień faktycznych spowodowanych osadzeniem w zakładzie karnym. Organ podkreślił, iż nie kwestionuje, że cudzoziemca z I. O. i ich wspólnymi dziećmi łączą relacje faktyczne, jednak nikły stopień intensywności w kontaktach między nimi w okresie osadzenia go wskazuje, że nie można w tym przypadku mówić o silnych powiązaniach emocjonalnych, które wymagałyby z pewnością ochrony silniejszej niż tylko więzy biologiczne i deklarowane chęci dalszego prowadzenia życia rodzinnego. Organ stwierdził, iż ingerencja w te relacje faktyczne jest zaś możliwa z uwagi na konieczność ochrony innych dóbr prawnych, jakie muszą być wzięte pod uwagę przez niego, a mianowicie przez bezpieczeństwo i porządek publiczny, który z dużym prawdopodobieństwem może być zagrożony z uwagi na wielokrotne popełnianie przez Cudzoziemca przestępstw umyślnych, głównie przeciwko mieniu. Organ wskazał, iż z materiału dowodowego zawartego w sprawie wynika że wielokrotność zachowań przestępczych, jakie przejawił Cudzoziemiec oraz okoliczność popełnienia niektórych w warunkach art. 64 § 1 (recydywa) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553) (wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt VK 868/04, akta sprawy, k. 86) jest wystarczającą podstawą do twierdzenia o wysokim prawdopodobieństwie ponownego naruszenia polskiego porządku prawnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odnosząc się do zarzutu Cudzoziemca, iż w sposób jednostronny ocenił dowody w tym zakresie oraz że nie wziął pod uwagę okoliczności - prawidłowego jego zdaniem - zachowania w czasie odbywania kar pozbawienia wolności, stwierdził iż stanowią tylko nieuzasadnioną wystarczająco polemikę. Organ wskazał, że Cudzoziemiec powołał się na priorytetowy charakter funkcji resocjalizacyjnej w prawie karnym jako na czynnik, który ma wskazywać kierunek oceny czy stanowi on zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, przywołując w tym miejscu pogląd, że należałoby działania resocjalizacyjne względem niego uznać za bezskuteczne, jeżeli uznano by, że taka okoliczność zachodzi. Organ nie zgodził się z tym twierdzeniem i podniósł, że w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...] został skazany za czyn określony w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. z 2005 r. Nr 179 poz. 1485 ze zm.), tj. posiadanie środka odurzającego w postaci ziela konopi. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że mimo odbycia wszystkich orzeczonych wobec cudzoziemca kar pozbawienia wolności, wciąż istnieje duże prawdopodobieństwo, że naruszy on polski porządek prawny, wobec czego jego dalszy pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy uznać za zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skargę na powyższą decyzje wniósł S. A. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 8 oraz art. 7 w związku z art. 77 i art. 107§3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niedopełnienie nałożonego na organy administracji publicznej obowiązku wyczerpującego i dokładnego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie organ swoje rozstrzygnięcie oprał na przepisie art. 97 ust. 1 pkt 1a i ust 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r., nr 189, poz. 1472). Zgodnie z ust. 1 pkt 1a ww. artykułu cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120. poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Natomiast zgodnie z ust 1a ww. artykułu przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności miał zastosowanie art. 97 ust. 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa porządku publicznego. Za tą tezą przemawia fakt, iż cudzoziemiec wielokrotnie był skazywany prawomocnymi wyrokami za przestępstwa umyślne – wyrok Sądu Rejonowego [...]Wydział Karny z dnia [...] lipca 2001 r., sygn. akt [...]; wyrok Sądu Rejonowego [...][...] Wydział Karny z dnia [...] maja 2004 r., sygn. akt [...]; wyrok Sądu Rejonowego [...][...] Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2003 r., sygn. akt [...]; wyrok Sądu Rejonowego [...][...] Wydział Karny z dnia [...] września 2004 r., sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział Kamy z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...]. Należy również zauważyć, iż twierdzenia cudzoziemca, że w stosunku do jego pobyt w zakładzie karnym spełnił funkcje resocjalizacyjne mija się z prawdą ponieważ w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...] został skazany za czyn określony w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. z 2005 r. Nr 179 poz. 1485 ze zm.), tj. posiadanie środka odurzającego w postaci ziela konopi (wyrok Sądu Rejonowego w [...],[...] Wydział Karny, z dnia [...] kwietnia 2009 r.). W związku z powyższym należy się zgodzić z organem, iż istnieje duże prawdopodobieństwo że mimo odbytych wszystkich orzeczonych kary pozbawienia wolności cudzoziemiec kolejny raz naruszy polski porządek prawny, wobec czego jego dalszy pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy uznać za zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do kwestii wynikającej z treści art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy stwierdzić, iż nie ma podstaw by twierdzić, że wydalenie cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogłoby naruszać prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Konwencji o prawach dziecka. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego łączące cudzoziemca relacje z I. O. i ich wspólnymi dziećmi nie są relacjami, które w skutego wydalenia cudzoziemca zostaną nagle zerwane. Nikły charakter ww. relacji został przez organ udowodniony. Należy zauważyć, iż w okresie pobytu cudzoziemca w zakładzie karnym jego kontakty z rodziną nie miały charakteru, o którym można by stwierdzić, iż są one bliskie i pozwalają na stwierdzenie, że ,,zaciskają" więzi rodzinne. Nawet przy założeniu, iż miały one ograniczony charakter wynikając z faktu pobytu w zakładzie karnym, nie można powiedzieć, że miały trwały charakter. Sporadyczne wizyty I. O. oraz córki (dwie) oraz kontakt telefoniczny i listowny nie może świadczyć o ścisłych i trwałych więziach jakie łącza skarżącego z rodziną. Podnoszona przez skarżącego kwestia większej ilości spotkań i kontaktów z rodziną nie ma wpływu na ww. stwierdzenie co do więzi łączącej go z rodziną. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, należy stwierdzić, iż ocena Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców co do nierozłączność elementów, które zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji w I i II instancji, tj. stopnia wiarygodności Cudzoziemca w zakresie jego twierdzeń o prowadzeniu przez niego życia rodzinnego z I. O. oraz ich wspólnymi dziećmi, jak również oceny zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 97 ust. 1a in fine ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) jest prawidłowa Sąd stwierdza, iż nie ulega wątpliwości, że istnieje ścisła zależność miedzy możliwością ingerencji w relacje rodzinne cudzoziemca o walorze związków faktycznych, a koniecznością ochrony innych dóbr prawnych, do czego zobowiązane są organy władzy publicznej. Natomiast ingerencja ta jest zaś możliwa tylko w sytuacji ingerencji proporcjonalnej do okoliczności danej sprawy, nie może zaś stanowić wyniku zastosowania abstrakcyjnego wzorca działania. W ocenie Sądu odmowa udzielenia zgody na pobyt tolerowany S. A. M. przy jednoczesnym obowiązywaniu w obrocie prawnym decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2004 r., w którym zawarto rozstrzygnięcie o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozostaje działaniem proporcjonalnym w przypadku ewentualnej ingerencji w prawo podmiotowe, o którym mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie stanowi ingerencji w życie rodzinne cudzoziemca w stopniu naruszającym przepis art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Odnosząc się do zarzutów skarżącego do zarzutów podniesionych w skardze tj. naruszenia art. 8 oraz art. 7 w związku z art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się ich w postępowaniu organu. Jak wynika z akt sądowych organ podjął szereg czynności dowodowych z urzędu, jak chociażby zwrócił się do administracji zakładów karnych, w których skarżący odbywał kary pozbawienia wolności w celu uzyskania informacji o ewentualnych kontaktach jakie ww. utrzymywał z konkubiną oraz swymi dziećmi. Organ umożliwił również stronie czynny udział w postępowaniu administracyjnym, dopełnił wszelkich starań gromadząc materiał dowodowy, a wydaną decyzję uzasadnił wskazując dowody, na których się oparł oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ spełnił również przesłankę wynikającą z art. 77 Kpa tj. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Swoje rozstrzygniecie organ oparł na informacjach przekazanych przez samego skarżącego jak również, na materiałach dowodowych przekazanych przez różne organy państwowe, które były w ich posiadaniu. (np. informacje o odwiedzinach w zakładach karnych.). Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 Kpa. Reasumując należy stwierdzić, iż organ administracji rozpatrujący sprawę w obu instancjach, wbrew zarzutom skargi, w zgodzie z zasadą praworządności, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, a wydane na jego podstawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.