V SA/Wa 1448/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty spłaty zadłużenia należności agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: odrzucić skargę M. D. wniósł w dniu 25 kwietnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty spłaty zadłużenia należności agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm.) zwana dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przedmiotowej sprawie M. D. zaskarżył decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], która jest decyzją I instancyjną. Jak wynika z akt sprawy ww. decyzja nie została zaskarżona do organu II instancji. Należy wyjaśnić, że decyzja wydana przez organ I instancji, na które stronie służy odwołanie do organu II instancji nie należy do kategorii decyzji, na które służy skarga do sądu administracyjnego. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuacje, iż stronie nie przysługuje, żaden środek zaskarżenia, który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie skarżącemu od ww. decyzji przysługiwało odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, o czym skarżący został prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, co powoduje jej niedopuszczalność i dlatego też należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.