V SA/Wa 1450/09

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2009r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zgody na pobyt tolerowany i nakazie opuszczenia terytorium RP; postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych K. K. wnosząc skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2009r. wystąpił z wnioskiem na urzędowym formularzu PPF z 24 sierpnia 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Oświadczył, iż nie ma żadnych dochodów, mieszka u różnych krewnych, którzy zapewniają mu również wyżywienie. Wyjaśnił, iż nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ruchomego oraz zasobów pieniężnych. Obecnie nie pracuje i poszukuje pracy. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, iż utrzymuje się z pomocy innych osób, świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.