V SA/Wa 1450/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant - specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M.G. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. (dalej jako Strona, Skarżący) jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia (...) czerwca 2017 r. znak (...), wydane w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" - typ operacji "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu (...) kwietnia 2016 r. w M. Oddziale Regionalnym ARiMR został złożony wniosek Skarżącego o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" na realizację operacji typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020, W wyniku weryfikacji złożonego wniosku pod kątem kompletności i zgodności z wymogami prawa stwierdzono, że wniosek wymaga uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień. Agencja pisemnie poinformowana Skarżącego pismem z dnia (...) września 2016 r. o konieczności uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania tego pisma. W przedmiotowym piśmie wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć. Wniosek o przyznanie pomocy wraz ze złożonymi uzupełnieniami i wyjaśnieniami został poddany ponownej weryfikacji. W jej wyniku stwierdzono, iż wniosek ten w dalszym ciągu wymaga uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień. Wobec powyższego pismem z dnia (...) marca 2017 r. Agencja wezwała Skarżącego po raz drugi do uzupełnienia, złożenia poprawnych dokumentów oraz złożenia wyjaśnień do wniosku o przyznanie pomocy w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania tego pisma. W przedmiotowym piśmie wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć. W dniu (...) kwietnia 2017 r. do Agencji wpłynęły dokumenty stanowiące drugie uzupełnienie do złożonego wniosku o przyznanie pomocy. W wyniku analizy dostarczonej dokumentacji Agencja stwierdziła, iż złożony przez Skarżącego wniosek nie został zakwalifikowany do dalszej oceny ze względu na niedostarczenie kompletnych uzupełnień. Pismem z dnia (...) czerwca 2017 r. Agencja w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. 2017 r. poz. 562, z późn. zm.), odmówiła przyznania Skarżącemu pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" - typ operacji "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020, ze względu na niespełnienie warunków określonych w § 15 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1371, z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, iż Skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy na realizację operacji typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 w obszarze związanym z racjonalizacją technologii produkcji, wprowadzeniem innowacji, zmianą profilu produkcji, zwiększeniem skali produkcji, poprawą jakości produkcji lub zwiększeniem wartości dodanej produktu. Z tego względu, że planowana operacja była związana z produkcją zwierzęcą Skarżący miał obowiązek dołączyć do wniosku o przyznanie pomocy Zaświadczenie wystawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt. Z racji tego, że ww. dokumentu Skarżący nie dołączył składając wniosek o przyznanie pomocy w dniu (...) kwietnia 2016 r. został dwukrotnie wezwany do dostarczenia oryginału Zaświadczenia wystawionego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii o spełnieniu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie/spełnianiu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt. Zarówno po pierwszym jak i drugim wezwaniu do usunięcia braków wniosku zostało dostarczone przez Skarżącego Zaświadczenie o spełnianiu wymagań sanitarno-weterynaryjnych, co nie czyniło zadość wezwaniom Agencji (nie odpowiadało prośbie zawartej w ww. pismach Agencji). W dniu (...) maja 2017 r. doręczona została przez Skarżącego do Mazowieckiego OR ARiMR, kopia (potwierdzona za zgodność z oryginałem) Zaświadczenia od Powiatowego Lekarza Weterynarii o spełnianiu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie. Zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego (§ 13 ust. 3 pkt 19) oraz zapisami Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy w ramach ww. typu operacji powyższy dokument winien zostać złożony w oryginale. Niemniej, nawet gdyby przedmiotowy dokument został złożony w oryginale, organ podkreślił, że termin na uzupełnienie braków wniosku upływał 20 kwietnia 2017 r. natomiast ww. Zaświadczenie zostało złożone (...) maja 2017 r., tj. po upływie wyznaczonego terminu. Organ wskazał tym samym, że zgodnie z przepisami § 15 rozporządzenia wykonawczego, tryb postępowania w sprawie został wyczerpany, mając na uwadze wskazane uchybienie istniejące w dokumentacji wniosku po upływie terminu na jego usunięcie, co musiało skutkować odmową przyznania pomocy w oparciu o przepis § 15 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Pismem z dnia (...) lipca 2017 r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zawarte w piśmie z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na realizację operacji typu "Modernizacja gospodarstw rolnych". Strona skarżąca w skardze podniosła, że z pism organu nie wynikało dokładnie, jakie zaświadczenie od lekarza weterynarii miał złożyć do Agencji, nie uzyskał też stosownej informacji, kontaktując się telefonicznie z biurem ARiMR. W momencie, kiedy Skarżący dowiedział się, dokładnie jakie zaświadczenie ma przedłożyć, było już za późno na jego dostarczenie w terminie. Skarżący tym samym uważa, że został skrzywdzony zaskarżonym rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349 z p. zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 562 z p. zm.; dalej jako ustawa o wspieraniu), jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem prawa, a tym samym skarga podlega uwzględnieniu. Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania reguluje wspomniana ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zaś szczegółowe nasady i tryb przyznawania pomocy finansowej na operacje typu "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, reguluje - w stosunku do stanu faktycznego w niniejszej sprawie - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1371, z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie wykonawcze), wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Przepis § 15 rozporządzenia wykonawczego w ust. 1 wskazuje, iż jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w § 14 ust. 1 i 3 wymagań lub został wypełniony nieprawidłowo, Agencja wzywa podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Ust. 1a stanowi, że jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo wezwania nie usunął braków w wyznaczonym terminie, Agencja wzywa ponownie ten podmiot, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl zaś ust. 2 jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo powtórnego wezwania nie usunął wszystkich braków wskazanych przez Agencję, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio. Jednocześnie z ust. 3 wynika, że złożony wniosek o przyznanie pomocy nie może być zmieniany przez podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy w zakresie kwoty wnioskowanej pomocy przez jej zwiększenie lub w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji, z wyłączeniem zmian wynikających z wezwań Agencji. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zasada legalizmu obliguje organy administracji do działania w sposób w pełni zgodny z prawem oraz do eliminowania wszelkich wad prawnych podejmowanych działań. Przy czym, w świetle obowiązujących zasad wytyczne udzielane przez organ powinny być jasne, jednoznaczne i zrozumiałe. Dodatkowo wskazać należy, że postępowanie w sprawie o przyznanie pomocy jest postępowaniem konkursowym. Zatem aplikujące o pomoc finansową podmioty muszą spełnić wszelkie określone przepisami prawa i procedurą wymagania, w tym wymagania formalne, które w równym stopniu obowiązują każdego z aplikujących o pomoc. Z treści § 13 rozporządzenia wykonawczego należy wywieść, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej. Jak już to wyżej wskazano, w myśl przepisów rozporządzenia wykonawczego jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w § 14 ust. 1 i 3 wymagań lub został wypełniony nieprawidłowo, Agencja wzywa podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo wezwania nie usunął braków w wyznaczonym terminie, Agencja wzywa ponownie ten podmiot, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo powtórnego wezwania nie usunął wszystkich braków wskazanych przez Agencję, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio (§ 15 ust.1, 1a, 2). W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny zasadności odmowy przyznania Skarżącemu wnioskowanej pomocy finansowej z uwagi na nieusunięcie przez niego braków wniosku. W przedmiotowej sprawie organ - stosując się do wskazanych uregulowań - zobowiązał Stronę do uzupełnienia wniosku m.in. poprzez dołączenie oryginału zaświadczenia potwierdzającego spełnienie wymagań w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie złożył zaświadczenie z dnia (...) października 2016 r. o spełnianiu wymagań sanitarno-weterynaryjnych, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych oraz rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (sekcja IX). W pozostałej części uzupełnił wskazane przez ARiMR braki. W ocenie organu w wyznaczonym terminie Skarżący nie dostarczył do organu wskazywanego zaświadczenia o spełnianiu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie/spełnieniu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt, a brak dołączenia tego dokumentu miał wpływ na negatywną ocenę wniosku i odmowę przyznania Skarżącemu pomocy finansowej. W ocenie Sądu koniecznym jest zaznaczenie, że organ nie jest wprawdzie zobligowany do aktywnego gromadzenia materiału dowodowego i działania z urzędu w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niemniej spoczywa na nim obowiązek wezwania Skarżącego do uzupełnienia braków wniosku, w sytuacji niedopełnienia obowiązku przedstawienia pełnego materiału dowodowego. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż wezwanie organu powinno być zrozumiałe, jasne, czytelne i odnosić się do wcześniej złożonych dokumentów lub wyjaśnień wskazując, dlaczego nie zostały one uznane za wystarczające. Jest to pochodna wymogu działania zgodnie z zasadą praworządności. W realiach sprawy chociaż organ formalnie dopełnił obowiązku dwukrotnego wezwania Skarżącego do uzupełnienia braków wniosku, uczynił to w sposób nieczytelny, ograniczając się jedynie do przytoczenia ogólnej treści zaświadczenia. Nie wykazał przy tym należycie, jakie konkretnie braki mają zostać uzupełnione. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że Agencja wzywała Skarżącego dwukrotnie do dostarczenia oryginału zaświadczenia od właściwego miejscowo Powiatowego Lekarza Weterynarii. W wezwaniu z dnia (...) września 2016 r. wskazano na zaświadczenie potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt (karta 41 akt admin.). Skarżący złożył zaświadczenie z dnia (...) października 2016 r. o spełnianiu wymagań sanitarno-weterynaryjnych, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych oraz rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (sekcja IX). W wezwaniu z dnia (...) marca 2017 r. Skarżącego wezwano do dostarczenia "potwierdzającego spełnienie wymagań w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt (załączone do wniosku zaświadczenie zostało złożone w kopii oraz nie zostały zawarte wszystkie wymagane elementy)" (karta 106 akt admin.). W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący w dniu (...) kwietnia 2017 r. złożył ponownie zaświadczenie z dnia (...) października 2016 r. (karta 114 akt admin.). W aktach sprawy znajduje się nadto zaświadczenie, wydane na rzecz Skarżącego, o spełnianiu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie/spełnieniu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt (karta 134 akt admin.), które zostało przez Stronę złożone w dniu (...) kwietnia 2017 r. (data nadania przesyłki na Poczcie Polskiej – karta 133 akt admin.). W zaskarżonym rozstrzygnięciu Agencji wskazano, iż Skarżący został dwukrotnie wezwany do dostarczenia oryginału Zaświadczenia wystawionego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii o spełnieniu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie/spełnianiu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt. Organ wskazał również, że zarówno po pierwszym jak i drugim wezwaniu do usunięcia braków wniosku zostało dostarczone przez Skarżącego Zaświadczenie o spełnianiu wymagań sanitarno-weterynaryjnych, co nie czyniło zadość wezwaniom Agencji (nie odpowiadało prośbie zawartej w ww. pismach Agencji). W ocenie Sądu organ w żadnym piśmie nie wyjaśnił, jakiej dokładnie treści zaświadczenie winien przedłożyć Skarżący, wskazując ogólnikowo na zaświadczenie potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt. Tym samym zdaniem Sądu organ naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób praworządny, obligujący do jasnego i precyzyjnego wskazania Stronie ciążących na niej obowiązków, w tym przypadku poinformowania Skarżącego dokładnie jakie zaświadczenie jest wymagane - tak, jak to wskazano w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. W obliczu takiego sposobu procedowania organu stwierdzić należy, że Skarżący nie dysponował odpowiednim wyjaśnieniem, jakiego rodzaju ma być żądane zaświadczenie potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt, które winna dostarczyć Strona. Sposób sformułowania poszczególnych wezwań do usunięcia braków w ocenie Sądu mógł wprowadzić Skarżącego w błąd, z wezwań nie wynika ponadto, że rzeczywiście Skarżący był wzywany dwukrotnie do złożenia zaświadczenia wystawionego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii o spełnieniu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie/spełnianiu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt. Skarżący został wezwany dwukrotnie do przedłożenia zaświadczenia wystawionego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii potwierdzającego spełnienie wymagań w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt, nie zaś do złożenia zaświadczenia o treści wskazanej w piśmie z dnia (...) czerwca 2017 r. tj. zaświadczenia wystawionego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii o spełnieniu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie/spełnianiu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt. Tym samym w ocenie Sądu w sprawie nie nastąpił brak uzupełnienia wniosku na dwukrotne wezwanie organu, co nie może prowadzić do negatywnych skutków w postaci odmowy przyznania pomocy z powodu braku złożenia takiego zaświadczenia. Dzieje się tak tym bardziej, że Skarżący przedstawił i dołączył do akt sprawy Zaświadczenie wystawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. o spełnieniu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie/spełnianiu minimalnych standardów w zakresie higieny i warunków utrzymania zwierząt. Podkreślić zatem należy, iż w ocenie Sądu organ nie przedstawił w sposób jasny i zrozumiały jaki dokument winien zostać dostarczony przez Stronę. Taki sposób procedowania organu nie daje się pogodzić z wymogiem działania zgodnego z zasadą praworządności. Nie można także uznać, że doszło do prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków wniosku o dofinansowanie. W tym stanie rzeczy, kontrolowane rozstrzygnięcie nie zostało wydane z postępowaniu respektującym wymogi prawa i musiało zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W prowadzonym postępowaniu organ winien zatem ponownie rozpatrzyć wniosek Skarżącego, mając na względzie wskazane powyżej rozważania Sądu, przestrzegając przy tym zasad wynikających z cyt. przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.