V SA/Wa 1451/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Barbara Wasilewska (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2007r. sprawy ze skargi V. P. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Skarbu Państwa ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata E. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy świadczonej z urzędu kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 ( dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22 % podatku od towarów i usług kwotę 52,80 ( pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych Przedmiotem skargi z 28 lutego 2007 r. wniesionej przez V. P. jest decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z [...] stycznia 2007 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2006 r. orzekająca o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz określająca termin opuszczenia przez cudzoziemca terytorium RP - niezwłocznie po zakończeniu procedur umożliwiających wykonanie decyzji. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 22 maja 2006r. Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w L. zwrócił się do Wojewody L. o wydalenie cudzoziemca P. V., który aktualnie odbywa karę 5 lat pozbawienia wolności, z przewidywanym terminem opuszczenia Zakładu Karnego w dniu [...] czerwca 2008r. Pismem z dnia 31 maja 2006r. Wojewoda L. wszczął postępowanie w sprawie wydalenia. W odpowiedzi na powyższe, cudzoziemiec pismem z dnia 14 czerwca 2007r. złożył wyjaśnienia i wskazał, iż posiada dziecko z obywatelką polski. Stwierdził, iż przed zatrzymaniem był jedynym żywicielem swojej rodziny, obecnie konkubina pobiera alimenty. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r. Wojewoda L. przekazał sprawę zgodnie z właściwością Wojewodzie M. Decyzją z dnia [....] września 2006r. Wojewoda M. orzekł o wydaleniu cudzoziemca i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, iż cudzoziemiec przed zatrzymaniem podjął pracę bez stosownego zezwolenia. Powyższe, zdaniem organu wyczerpuje dyspozycję art. 88 ust 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto stwierdził, iż fakt skazania cudzoziemca przez Sąd na karę bezwzględnego pozbawienia wolności i rozmiar kary, tj. 5 lat izolacji od społeczeństwa wskazują, że dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes RP. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt, iż cudzoziemiec jest ojcem dziecka (obywatela polskiego). Pismem z dnia 10 października 2006r. skarżący odwołał się od ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 18 Konstytucji RP i art. 8 ust 2 Konwencji Rzymskiej. Rozpatrując powyższe odwołanie Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2007r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję oraz określił termin opuszczenia przez cudzoziemca terytorium RP - niezwłocznie po zakończeniu procedur umożliwiających wykonanie decyzji. Podejmując takie rozstrzygnięcie, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż cudzoziemiec spełnia przesłanki do wydalenia z terytorium RP określone w art. 88 ust. 1 pkt 2, 5 i 10 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania, by w stosunku do cudzoziemca zachodziły przeszkody do jego wydalenia określone w art. 89 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o cudzoziemcach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2007 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu nie zgodził się z argumentami organu, iż dalszy jego pobyt w Polsce zagraża dobru społecznemu, albowiem sam fakt odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, nie może być uznany za zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa kraju. Ponadto wskazał, iż obecnie wszczęto wobec skarżącego postępowanie kasacyjne w stosunku do wyroku skazującego. Podniósł, iż zaskarżona decyzja nadużywa istniejące możliwości ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne, pozbawiając małoletnie dziecko możliwości kontaktu z ojcem, jaki obecnie, pomimo izolacji w warunkach zakładu karnego jest możliwy do realizacji. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw uznał, że zaskarżona decyzja winna być uchylona, jednak z przyczyn innych niż podniesione w skardze. Sąd zauważa, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2007 r. została wydana na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2, 5, 10 oraz art. 90 ust 1 pkt 1 i art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.), zwanej dalej: ustawa o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.(Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej: k.p.a. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2, 5 i 10 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli między innymi: 2) wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. 5) jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej; 10) został skazany w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym orzeczeniem na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu i istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania o przekazanie go za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary. Natomiast zgodnie z przepisem art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w decyzji o wydaleniu: 1) określa się termin opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie dłuższy niż 14 dni; 2) można określić trasę przejazdu do granicy i miejsce przekroczenia granicy; 3) można wyznaczyć cudzoziemcowi miejsce zamieszkania do czasu wykonania decyzji i zobowiązać go do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w decyzji. Decyzji o wydaleniu można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wymagają tego względy, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5 (art. 90 ust. 2), a także decyzja o wydaleniu powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy, cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę (art. 90 ust. 3). Należy zauważyć, iż regulacja prawna zawarta w art. 90 ust. 1 - 3 ustawy o cudzoziemcach dotyczy zagadnień procesowych oraz materialnoprawnych skutków decyzji o wydaleniu cudzoziemca. Przepisy te określają zarówno uprawnienia organu wydającego decyzję, jak też jego obowiązki procesowe, a ponadto stanowią o takich skutkach decyzji administracyjnej, które powstają z mocy samego prawa, co wymaga określenia terminu, w jakim one będą występowały. Sąd zauważa, że obligatoryjne składniki decyzji administracyjnej są wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. i regulacja zawarta w ustawie o cudzoziemcach nie znosi obowiązku ich zamieszczania w decyzji. Natomiast przepis art. 107 § 2 k.p.a. odsyła do przepisów odrębnych odnośnie do innych składników decyzji niż wymienione w § 1 powyższego artykułu i właśnie art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wprowadza taki dodatkowy, obowiązkowy składnik decyzji o wydaleniu cudzoziemca, jakim jest określenie terminu opuszczenia terytorium kraju liczonego w dniach i nieprzekraczającego terminu maksymalnego ustalonego w ustawie (nie więcej niż 14 dni). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, iż Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w decyzji z dnia [...] stycznia 2007r. nieprawidłowo określił nowy termin do opuszczenia przez cudzoziemca terytorium RP wskazując, że ma to nastąpić cyt. "niezwłocznie po zakończeniu procedur umożliwiających wykonanie decyzji". Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie takie jest niezgodne z art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż przepis ten, jak już wyżej wskazano, nakazuje określić konkretny termin opuszczenia terytorium RP nie dłuższy niż 14 dni. Natomiast określenie terminu opuszczenia terytorium RP przez organ odwoławczy pod warunkiem ziszczenia się jakiegoś zdarzenia (zakończenia procedur umożliwiających wykonanie decyzji), czyni zaskarżoną decyzję w zasadzie niewykonalną. Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja nie spełnia wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa materialnego i procesowego dla decyzji o wydaleniu cudzoziemca, niezbędne okazało się jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.