V SA/Wa 1452/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę. [...] [...] [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca", złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na zawiadomienie z dnia 20 czerwca 2018 r. znak: [...] Ministra Inwestycji i Rozwoju - działającego jako Instytucja Zarządzająca dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka - o pozostawieniu odwołania od decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: "NCBR") z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] bez rozpoznania. W skardze Spółka zarzuciła naruszenie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie z uwagi na fakt, iż: a) przepis ten w ogóle nie znajduje zastosowania do odwołań od decyzji organu I instancji, zatem i do odwołania skarżącej Spółki; b) odwołanie nie było dotknięte brakami formalnymi wskazanymi w zawiadomieniu z dnia 20 czerwca 2018 r. o pozostawieniu odwołania skarżącej Spółki z dnia 5 marca 2018 r. od decyzji NCBiR z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] bez rozpoznania oraz w wezwaniu z dnia 10 kwietnia 2018 r. do usunięcia braków formalnych odwołania z dnia 5 marca 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Podniósł, że pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. znak: [...] Minister Inwestycji i Rozwoju wezwał skarżąca Spółkę do usunięcia braków formalnych odwołania z dnia 5 marca 2018 r. od decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju nr [...], poprzez złożenie pod odwołaniem podpisu drugiego członka zarządu, zgodnie ze sposobem reprezentacji określonym w Krajowym Rejestrze Sądowym, dalej: "KRS", (złożone odwołanie zostało podpisane wyłącznie przez [...]) lub złożenie egzemplarza odwołania podpisanego przez wszystkie uprawnione do reprezentacji osoby, zgodnie ze sposobem reprezentacji określonym w KRS, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. W piśmie tym organ poinformował skarżącą Spółkę, że: "nieusunięcie tych braków w ciągu 7 dni od dnia otrzymania pisma spowoduje pozostawienie pisma z dnia 10 października 2017 r. bez rozpoznania". Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru Spółka odebrała wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania w dniu 30 kwietnia 2018 r., tym samym uzupełnienie odwołania powinno nastąpić do dnia 7 maja 2018 r. W związku z tym, iż do dnia 7 maja 2018 r. Spółka nie uzupełniła braków formalnych odwołania, zawiadomieniem z dnia 20 czerwca 2018 r., znak [...] Minister Inwestycji i Rozwoju - działając jako Instytucja Zarządzająca dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka - zawiadomił Stronę o pozostawieniu odwołania od decyzji NCBR z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] bez rozpoznania. Organ wskazał, że zgodnie z wydrukiem z KRS z dnia 15 czerwca 2018 r. sposób reprezentacji podmiotu został określony w następujący sposób: "Do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki w przypadku zarządu jednoosobowego upoważniony jest członek zarządu samodzielnie, zaś w przypadku zarządu wieloosobowego do składania oświadczeń w imieniu spółki upoważnionych jest dwóch członków zarządu bądź członek zarządu łącznie z prokurentem". Natomiast osoby wchodzące w skład organu zgodnie z wydrukiem z KRS aktualnym na dzień 15 czerwca 2018 r. to [...] oraz [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a" kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Minister Inwestycji i Rozwoju zastosował przepis art. 64 § 2 k.p.a. wobec braków formalnych odwołania wniesionego przez skarżącą. Powyższy przepis stanowi, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Odnosząc się natomiast do zastosowanej przez organ II instancji formy pozostawienia odwołania bez rozpoznania, wobec bezskuteczności wezwania do jego uzupełnienia, tj. zawiadomienia, wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważa się, że: "w doktrynie również dominują utrwalone poglądy, według których podstawą czynności zmierzających do usunięcia braków co do treści odwołania jest przepis art. 64 k.p.a. Konsekwencją ich nieusunięcia jest pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Następuje to w formie czynności techniczno-procesowej, o podjęciu której - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego odwołanie. Przepis art. 63 § 1 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że odwołanie jest postacią podania, a zatem kwestia pozostawienia odwołania bez rozpoznania podlega wyłącznej regulacji art. 64 k.p.a. (zob. G. Łaszczyca (w:) Łaszczyca, Martysz, Matan: K.p.a. - Komentarz, Wolters Kluwer Polska 2010, t. II, s. 190; B. Adamiak (w:) Adamiak, Borkowski: k.p.a. - Komentarz, CH Beck 2017, wyd. 15, s. 711; K. Glibowski (w:) Hauser, Wierzbowski: Komentarz k.p.a., Warszawa 2015, wyd. 2, s. 659-660; A. Golęba (w:) H. Krysiak-Molczyk: k.p.a. - Komentarz, Wolters Kluwer S.A. 2015, s. 922)" (vide: wyrok NSA z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1245/18 LEX nr 2549539). Natomiast mając na uwadze możliwość zaskarżenia czynności pozostawienia podania (odwołania) bez rozpatrzenia zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w podjętej w dniu 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 w składzie 7 sędziów uchwale wskazał, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Dodatkowo w powyższej uchwale stwierdzono, powołując się przy tym na literaturę przedmiotu, że nie ulega wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie (vide: uchwała NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 LEX nr 1356405). Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej, że zawiadomienie z 20 czerwca 2018 r. jest w istocie postanowieniem o niedopuszczalności odwołania wskazać należy, iż pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania to dwie odrębne instytucje procesowe. Oznacza to, iż nie mogą one być stosowane przemiennie, lecz w ściśle określonych przez ustawodawcę przypadkach. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn o charakterze przedmiotowym obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka albo wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą zdolności do czynności prawnych. Ograniczenie przedmiotowe i podmiotowe regulacji niedopuszczalności odwołania unormowane w art. 134 k.p.a. wynika z odrębności regulacji czynności procesowej wniesienia odwołania. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie zajmował stanowisko w podobnych do rozpoznawanej sprawach przyjmując, że art. 134 k.p.a. nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której odwołanie dotknięte jest nieuzupełnionym brakiem formalnym (np. wyroki NSA z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 978/07; z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1866/10; z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 1878/13; z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1269/13; z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2792/13, z dnia 14 stycznia 2016r., sygn. akt I OSK 1049/14, z dnia 12 lipca 2017r., sygn.akt 1696/17 – dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ trafnie wskazał ponadto w odpowiedzi na skargę, iż bez znaczenia dla niniejszego postępowania są obecne wyjaśnienia skarżącej, iż odwołanie w dacie jego sporządzenia i złożenia było podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji obowiązującymi w Spółce. Należy zauważyć, iż artykuł 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym konstytuuje zasadę domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Jest ona wiążąca zarówno w stosunkach pomiędzy podmiotem podlegającym wpisowi do rejestru a osobami trzecimi, jak i pomiędzy osobami trzecimi dokonującymi między sobą czynności na podstawie danych bez udziału podmiotu podlegającego wpisowi do rejestru (A. Michnik, Komentarz do art. 17 ustawy o KRS, Lex 2013). W konsekwencji zasadnie Minister przyjął, iż dane zawarte w tym rejestrze, zgodnie z zasadą jawności materialnej wpisów oraz zasadą wiarygodności informacji w nim zawartych, zostały przyjęte jako prawdziwe informacje ujawnione w rejestrze. Podkreślenia wymaga również, iż zapewnienie prawidłowej organizacji pracy i organizacji Spółki w zakresie jej reprezentacji jest rzeczą właściwych organów spółki, a ewentualne uchybienia w tym zakresie mogą obciążać tylko tą spółkę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2512/13 – dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z powyżej przedstawionych względów podlega odrzuceniu. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.