V SA/Wa 1455/08

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata W. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2008 r. r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności pieniężnej z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. S. z Kancelarii Prawnej [...], z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy), w tym tytułem 22 % podatku od towarów i usług kwotę 26,40 zł (dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy) Wyrokiem z 10 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2008 r. r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności pieniężnej z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym. Pismem z 5 maja 2009 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu (adwokat W. S.) wniósł o zasądzenie nieopłaconych przez stronę kosztów zastępstwa adwokackiego w związku ze sporządzeniem opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik załączył dowód przesłania ww. opinii do wiadomości skarżącej oraz Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W piśmie z 5 maja 2009 r. zawarte zostało jednocześnie oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. Rozpoznając wniosek należało zauważyć, co następuje: Podstawę prawną orzeczenia o wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu (w tym przypadku adwokatowi) stanowi art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Przepis § 19 cytowanego rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 20 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 75 % tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wynosi 240 zł. W rozpoznawanej sprawie adwokat został z urzędu ustanowiony przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 10 grudnia 2008 r. wyroku, co oznacza tym samym, że pełnomocnik brał udział w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie przyjęto, że charakter nakładu pracy związany ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nakazują uznać, że przyznawana opłata z tytułu udzielonej pomocy prawnej powinna być wyznaczona na poziomie 100 % stawki minimalnej wynikającej z rozdziału 5 rozporządzenia (§ 19 pkt 1 rozporządzenia). Wymóg powiększenia należnej opłaty o kwotę podatku od towarów i usług wynika z § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.