V SA/Wa 1467/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi J. P. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 20 lutego 2015 r. J. P. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla niego i jego rodziny. Skarżący wskazał, że ma utrzymaniu rodzinę wraz ze schorowanym ojcem w starszym wieku. Obecnie jest zarejestrowany jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Podkreślił, że aktywnie poszukuje pracy, uczestniczy w kursach i szkoleniach. Skarżący wskazał, że egzekucja zaskarżonej decyzji pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z aktywnym poszukiwaniem pracy, a także niezbędnych środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r, poz. 270 z późn. zm.), dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04). Przede wszystkim należy podnieść, że przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi i wiąże się to z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. W niniejszej sprawie niewątpliwie należy przyjąć, że ewentualne wykonanie decyzji spowodowałoby dla skarżącego zaistnienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody majątkowej. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję z dnia [...] października 2014 r. zobowiązującą skarżącego do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami z tytułu otrzymanego dofinansowania ze środków unijnych niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego trudna sytuacja majątkowa potwierdzona w postanowieniu z dnia 7 lipca 2015 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uzasadnia obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak też trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie grożąca skarżącemu egzekucja kwoty dofinansowania będzie stanowiła dla niego bardzo dużą dolegliwość w postaci pozbawienia środków finansowych potrzebnych do egzystencji na minimalnym poziomie. W konsekwencji wniosek skarżącego należało uznać za uzasadniony. Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia