V SA/Wa 1467/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W.M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego w administracji oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Minister Finansów określił wysokość zobowiązania Województwa [...] z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. za miesiąc grudzień 2013 r, w kwocie 55.112.112,00 zł wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 17 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty. 2. W dniu [...] marca 2014 r. Minister Finansów wystawił tytuł wykonawczy nr [...] związku z niedokonaniem wpłaty przez Województwo [...] należności określonej w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. 3. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Województwo [...] zgłosiło zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do organu egzekucyjnego — Urząd Skarbowy [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] skierował do Ministra Finansów wniosek o zajęcie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. 4. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Minister Finansów uznał zarzuty Województwa [...] za nieuzasadnione. 5. Minister Finansów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], które zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 10 czerwca 2014 r. 6. Na powyższe postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Województwo [...], za pośrednictwem Ministra Finansów, złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: a) art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r, o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r, o dochodach jednostek samorządu terytorialnego; b) art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; c) art. 6, 7, 8 i 12 k.p.a. W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi. 7. W odpowiedzi na skargę żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z treścią wydanych postanowień. 8. Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie – zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że Sąd ocenia prawidłowość ustaleń faktycznych i stosowania prawa na dzień wydania zaskarżonych aktów administracyjnych. Wobec tego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Przede wszystkim należy przywołać wskazany przez Skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. (sygn. akt K 13/11), w którym Trybunał orzekł, że art. 31 oraz art. 25 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim nie gwarantują województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, są niezgodnie z Konstytucją RP. Jednak Trybunał uznał za konieczne odroczenie utraty mocy obowiązującej tych przepisów ze względu na skomplikowaną materię ustrojową jakiej ww. przepisy dotyczą, co nastąpiło z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw (ogłoszenie wyroku nastąpiło w Dzienniku Ustaw z dnia 19 marca 2014 r., poz. 348). Oznacza to, iż w tym okresie powyższe przepisy obowiązują i muszą być wykonywane. Czyli zarówno województwa spełniające dyspozycję art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego zobowiązane są w dalszym ciągu do dokonywania wpłat przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej, jak i budżet państwa nadal przekazuje województwom część regionalną subwencji ogólnej, ustaloną na podstawie art. 25 ww. ustawy. W uzasadnieniu do przywołanego wyroku Trybunał jednoznacznie wskazał na fakt: "Stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji zakwestionowane przepisy przestaną obowiązywać po upływie osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw, chyba że wcześniej zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę. W tym okresie winny więc być stosowane przez wszystkich adresatów. " W kwestii instytucji odroczenia utraty mocy obowiązującej Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r., (sygn. akt P 16/08) wyjaśnił, iż: "odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej przepisów uznanych za niekonstytucyjne oznacza, że do momentu wskazanego w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego przepisy te obowiązują, o ile wcześniej nie zostaną uchylone przez ustawodawcę. Ich obowiązywanie jest równoznaczne z koniecznością ich przestrzegania i stosowania przez wszystkich ich adresatów. Zgodnie bowiem z art. 190 ust. 1 Konstytucji także to rozstrzygnięcie zamieszczone w tekście orzeczenia Trybunału jest nie tylko ostateczne, alei ma moc powszechnie obowiązującą. Zakresem tej mocy objęte są również wszystkie sądy. Konstytucja nie przewiduje bowiem żadnego wyjątku w stosunku do zasady wyrażonej w jej art. 190 ust. 1 (zob. wyroki TK: sygn. K 25/01, sygn. P 1/05). Należy jednocześnie podkreślić, że w polskim systemie prawnym sama pozbawienie przepisu domniemania konstytucyjności nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy jego zastosowania. Dopiero gdy przepis ten zostanie usunięty z systemu prawnego w następstwie wejścia w życie orzeczenia Trybunału o jego niekonstytucyjności lub w następstwie jego uchylenia bądź zmiany przez prawodawcę, organy państwowe, w tym Sądy, będą zwolnione z obowiązku jego stosowania. Pogląd o konieczności stosowania w okresie odroczenia przepisów, które utraciły domniemanie konstytucyjności, jest utrwalony w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (zob. wyroki TK: sygn. SK 1/04, sygn. K 14/03, sygn. P 1/05, sygn. K 30/06, sygn. P 10/07, sygn. SK 49/05, sygn. U 5/06 oraz wyrok z 1 lipca 2008 r., sygn. K 23/07, OTK ZU nr 6/A/2008, poz. 100)". Pogląd ten również odzwierciedla orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 25 czerwca 2012 r. wydanym w składzie siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "organy podatkowe nie mogą odmówić również zastosowania przepisu, którego niezgodność z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny, jednocześnie odraczając utratę mocy obowiązującej przepisu. Kompetencja taka nie może też być im przyznana w drodze wyroku sądu administracyjnego. Dopóki więc przepis prawa podatkowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy podatkowe " (sygn. akt. I FPS 4/12). Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut Skarżącego, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] nie istnieje. Warto zaznaczyć, że wskazane w skardze orzeczenia nie mają zastosowania w odniesieniu do ww. tytułu wykonawczego, ponieważ kończą one indywidualne sprawy i nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu do wyroku z 4 marca 2014 r. dla przedmiotowej sprawy jest decydujące i najważniejsze. Bezpodstawny jest również zarzut Skarżącego naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący wskazał na uchybienie tytułu wykonawczego nr [...] wskazując na sprzeczność w oznaczeniu wierzyciela pomiędzy poz. 4, gdzie widnieje Ministerstwo Finansów Departament Finansów Samorządu Terytorialnego, a poz. 45, gdzie została odciśnięta pieczęć urzędowa Ministra Finansów. Na wstępie warto zaznaczyć, iż pieczęć Ministerstwo Finansów Departament Finansów Samorządu Terytorialnego nie została odciśnięta w poz. 4 (Status), jak to określiła w skardze Strona, gdyż jest to pozycja tytułu wykonawczego przeznaczona dla organu egzekucyjnego, natomiast widnieje ona w nagłówku tytułu wykonawczego w miejscu oznaczenie wierzyciela (pieczęć). Zgodnie z art. 1 a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, za wierzyciela uważa się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Zatem nie budzi wątpliwości fakt, iż Minister Finansów jest wierzycielem w zakresie wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, bowiem to Minister Finansów, jako organ administracji, wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania Województwa [...] z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc grudzień 2013 r., a następnie wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. W poz. 45 tytułu wykonawczego widnieje odciśnięta pieczęć urzędowa, która odpowiada wymogom pieczęci urzędowej określonym w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 235 poz. 2000 z późn. zm.). Zgodnie z art. 16 c ust.1 ww. ustawy urzędową pieczęcią jest metalowa, tłoczona pieczęć okrągła zawierająca pośrodku wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, a w otoku napis odpowiadający nazwie podmiotu uprawnionego do używania urzędowej pieczęci. Napis w otoku odciśniętej pieczęci urzędowej Minister Finansów określa podmiot uprawniony do jej stosowania, tj. Ministra Finansów, tym samym wskazując Zobowiązanemu kto jest wierzycielem należności określonych w tytule wykonawczym oraz od kogo on pochodzi. Ponadto na tytule widnieje podpis ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby upoważnionej do wydania przedmiotowego tytułu — Dyrektora Departamentu Finansów Samorządu Terytorialnego działającego z upoważnienia Ministra Finansów. Z kolei odciśnięcie pieczęci Ministerstwo Finansów Departament Finansów Samorządu Terytorialnego w miejscu "oznaczenie wierzyciela (pieczęć)" tytułu wykonawczego nie stanowi naruszenia art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem "jednym z istotnych wymogów prawidłowego rozstrzygnięcia jest to, że powinno ono pochodzić ad właściwego organu, co oznacza, że musi przede wszystkim zawierać podpis z podaniem imienia i nazwisko oraz stanowiska osoby upoważnionej do jej wydania. W przypadku rozbieżności pomiędzy podpisem osoby uprawnionej do występowania w imieniu organu a oznaczeniem tegoż organu o prawidłowości rozstrzygnięcia decyduje przede wszystkim podpis osoby upoważnionej (... ). Ponadto również oznaczenia wierzyciela nie jest jednoznacznie błędne, gdyż co prawda na pierwszej stronie tytułu wykonawczego w miejscu oznaczonym jako wierzyciel zaznaczono Urząd Wojewódzki niemniej jednak w innym miejscu tytułu przeznaczonym na pieczęć urzędowa również wierzyciela widnieje odcisk okrągłej pieczęci Wojewody " - (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 13 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 1601/06). Ponadto żaden przepis nie wskazuje na to jaka ma to być pieczęć. To miejsce wskazuje jedynie na oznaczenie wierzyciela (pieczęć), a nie na pieczęć urzędową, która winna być w polu D tytułu wykonawczego poz. 45. Dlatego też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazanego przez Skarżącego nie ma zastosowania w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...], bowiem nawet brak pieczęci wierzyciela w nagłówku tytułu wykonawczego przy równoczesnym odciśnięciu pieczęci urzędowej w części D tytułu nie może być uznane za niespełnienie wymogu art. 27 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2005 r., I SA/Wa 1580/04). W związku z powyższym należy uznać, iż w tytule wykonawczym nr [...] prawidłowo oznaczono wierzyciela zgodnie z art. 27 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego podania nieprawdziwych danych adresowych w poz. 21 i 22 tytułu wykonawczego przez wierzyciela, należy zaznaczyć, iż dane adresowe Województwa [...] zostały wpisane zgodne z danymi umieszczonymi na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Warto podkreślić, iż witryna internetowa Biuletynu Informacji Publicznej udostępnia informacje publiczne w postaci elektronicznej dotyczące władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym również udostępnia ich podstawowe dane adresowe. Należy zauważyć, iż mimo podania niewłaściwych danych w poz. 21 i 22 tytułu wykonawczego przez wierzyciela, jak to podkreśla Skarżący, tytuł ten został skutecznie doręczony Województwu [...] w dniu 2 kwietnia 2014 r. Dlatego też zarzut ten jest niezasadny na co wskazuje również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2005 r., w którym czytamy: także błąd co do adresu nie uzasadnia zarzutu w sytuacji, gdy tytuł ten został zobowiązanemu skutecznie doręczony (sygn. akt. I SA/Wa 1580/04). Nieuzasadniony jest również zarzut powołania przez wierzyciela w poz. 29 tytułu wykonawczego przepisu art. 31 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, który został uznany za niekonstytucyjny wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. (sygn. akt. K13/11). Odnośnie powyższego należy przyjąć wyjaśnienia dotyczące zarzutu mówiącego o nieistnieniu obowiązku objętego przedmiotowym tytułem. Nietrafnym należy uznać kolejny zarzut istnienia sprzeczności pomiędzy oznaczeniem rodzaju należności w poz. 31 a rodzajem dochodzonej należności określonej w orzeczeniu, które stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Orzeczeniem tym jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], która w rozstrzygnięciu wskazuje rodzaj należności jako "wpłata z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. - za miesiąc grudzień 2013 r. " Należy zauważyć, iż treść podlegającego egzekucji obowiązku została rozbita w formularzu tytułu wykonawczego na dwie pozycje, które odzwierciedlają rodzaj należności wskazanej w orzeczeniu, tj. w pozycji 31 tytułu wykonawczego ujęto rodzaj należności jako "wpłata z przeznaczeniem na część regionalna subwencji ogólnej ", a następnie w poz. 32 zaznaczono okres, którego dochodzona należność dotyczy, tj. grudzień 2013 roku. W związku z tym, powyższy zarzut Skarżącego należy uznać za nieuzasadniony. W odniesieniu do kolejnego zarzutu dotyczącego przywołania w poz. 50 tytułu wykonawczego niepełnej podstawy prawnej w zakresie braku obowiązku doręczenia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (brak oznaczenia punktu paragrafu) należy uznać go za nieuzasadniony. Przepis stanowiący o braku obowiązku kierowania do zobowiązanego upomnienia, obowiązujący w czasie wystawienia tytułu wykonawczego nr [...], został przez wierzyciela wskazany, tj. § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541). Ponadto brak obowiązku doręczenia upomnienia wynika z faktu, że dochodzona należność została określona w orzeczeniu (decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] wskazana w poz. 30 tytułu wykonawczego). Niesłuszny jest także zarzut Skarżącego dotyczący poz. 52 tytułu wykonawczego. Należy podkreślić, iż przepisy z zakresu postępowania egzekucyjnego w administracji nie wskazują na konieczność załączania do tytułu wykonawczego upoważnień, czy też pełnomocnictw osób działających w imieniu wierzyciela. Jedynie § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obowiązujący w czasie wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego, wskazywał konieczność przesłania do organu egzekucyjnego tytułów wykonawczych lub ich odpisów załączając ewidencje tytułów wykonawczych. Warto zaznaczyć, że w aktach sprawy znajduje się upoważnienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], na podstawie którego Minister Finansów udzielił upoważnienia Dyrektorowi Departamentu Finansów Samorządu Terytorialnego do podpisywania tytułów wykonawczych oraz upomnień, o których mowa w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym, tytuł wykonawczy nr [...] podpisany przez osobę działającą z upoważnienia organu administracji publicznej jest skuteczny, co potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 13 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że "Osoba działająca z upoważnienia Wojewody wykonuje kompetencje organu na rachunek i w imieniu organu, do którego kompetencje należą. W wyniku upoważnienia podmiot upoważniony uzyskuje prawo do wykonywania czynności ze skutkiem prawnym dla organu upoważniającego. W związku z powyższym wydanie aktu prawnego przez osobę działająca w imieniu Wojewody ma laki sam skutek jak wydanie aktu przez samego Wojewodę. " (sygn. akt 1 SA/Kr 1601/06). Wobec powyższego bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez Ministra Finansów zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 6 Kpa - zasada praworządności, art. 7 Kpa - zasada prawdy obiektywnej, art. 8 Kpa - zasada pogłębiania zaufania do organu administracyjnego i art. 12 Kpa — zasada szybkości postępowania, przy rozpatrzeniu sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Przepis art. 6 Kpa określa zasadę praworządności, w myśl której organy administracji publicznej stosują prawo z zachowaniem zgodności norm obowiązującego prawa. To normy prawa materialnego stosowane przez organ (podstawa normatywna postanowienia) oraz normy proceduralne porządkujące poszczególne fazy postępowania (podstawa proceduralna postanowienia) regulują procedurę rozstrzygania sprawy w formie postanowienia administracyjnego. Wobec powyższego należy zauważyć, iż Minister Finansów wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. działał w granicach i na podstawie prawa zarówno w zakresie podstawy normatywnej jak i w zakresie procedury odnoszącej się do wydawania przedmiotowego postanowienia. Ponadto nie można zgodzić się z zarzutem Skarżącego, iż Minister Finansów naruszył zasadę określoną w art. 7 Kpa, która wskazuje, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy zauważyć, iż Minister Finansów, jako organ administracji publicznej stojący na straży praworządności ponownie rozpatrzył sprawę badając stan faktyczny sprawy, odnosząc się do zarzutów określonych przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podając przepisy prawa materialnego, na podstawie których utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Bezzasadny jest również zarzut Skarżącego naruszenia przez Ministra Finansów art. 8 Kpa. Przepis ten, określający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z powyższej treści art. 8 Kpa wynika przede wszystkim wymóg praworządnego (zgodnie z zasadą praworządności), a tym samym sprawiedliwego, prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji publicznej, bowiem jedynie prowadzenie postępowania zgodnie z określonymi prawem wymogami, a w efekcie wydanie postanowienia lub decyzji w wyniku tak określonego postępowania może wzbudzić zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy gdy nie uwzględniają one ich żądań. Dlatego nie można zgodzić się z zarzutem, że Minister Finansów wydając zaskarżone postanowienie zgodnie z przepisami prawa materialnego w ściśle określonym prawem postępowaniu naruszył zasadę określoną w art. 8 Kpa. Również nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia przez Ministra Finansów art. 12 Kpa przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 12 § 1 Kpa organy administracji publicznej powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzonymi do jej załatwienia. Jednak należy przy tym mieć na uwadze, że zasada szybkości i prostoty postępowania jest związana z zasadą prawdy obiektywnej. Dlatego też organ nie tylko powinien działać szybko ale i wnikliwie przy powtórnym przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzuty podniesione przez Województwo [...] odnośnie prowadzonej przez Urząd Skarbowy [...] egzekucji administracyjnej, w zakresie nieistnienia obowiązku, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]), zostały uznane postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] za nieuzasadnione. Na marginesie należy wskazać, iż w skardze Skarżący dodatkowo podnosi sprzeczność z przepisami dotyczącymi tytułów wykonawczych odnosząca się do poz. 68 (brak wpisanej daty nadania klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji). Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji termin do wniesienia zarzutów wynosi 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Termin ten ma charakter materialny i nie podlega przywróceniu. Wobec powyższego, "zobowiązany nie może w dowolnym czasie (tj. po upływie ustawowego terminu 7 dni do wniesienia zarzutów) wnosić nowych zarzutów lub uzupełniające a nowe podstawy prawne lub faktyczne, bowiem to wierzyciel i organy egzekucyjne obu instancji muszą znać te zarzuty i rozpoznać je, a do Sądu należy kontrola legalności tych rozstrzygnięć" vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 216/10). Podobnie sądy administracyjne nie są uprawnione do rozpatrzenia zarzutów, które zostały po raz pierwszy zgłoszone przez zobowiązanego w postępowaniu przed tymi sądami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 1997 r. sygn. akt I SA/Lu 1246/96). Mając na uwadze treść – stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji.