V SA/Wa 147/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2009r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008r., [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga H. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2008r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2008r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny. Wnioskiem z 23 listopada 2006 r., obywatelka A.i wystąpiła w imieniu własnym, o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku Zainteresowana stwierdziła, iż celem Jej pobytu w Polsce jest wspólne zamieszkiwanie z rodziną. Następnie [...] sierpnia 2007 r., na wniosek Skarżącej, Wojewoda [...] zawiesił postępowanie do czasu uzyskania dokumentów niezbędnych do podjęcia decyzji. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte ponownie [...] stycznia 2008 r., wraz z przedstawieniem przez Cudzoziemkę aktu notarialnego zawiązania umowy spółki komandytowej "T. [...]" z siedzibą w T., w której Wnioskodawczyni jest komplementariuszem oraz aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, stwierdzającego dokonanie wpisu ww. Spółki w dniu 30 listopada 2007 r. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówił udzielenia Cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż ww. Spółka, w której Skarżąca jest wspólnikiem, faktycznie nie rozpoczęła jeszcze działalności, przez co nie spełnia kryteriów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, decyzją z [...] listopada 2008r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2008r. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał w całości argumentację organu I instancji i wskazał, że negatywne rozstrzygnięcie nie pozbawia Skarżącej możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP na podstawie wizy pobytowej. Pismem z 8 grudnia 2008 r. (data nadania) Cudzoziemka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła wydanie dwóch skrajnie różnych decyzji w odniesieniu do skarżącej i jej byłego męża, którzy znajdowali się w identycznej sytuacji. Organ także, nie ustosunkował się do argumentu Skarżącej wskazującego chęć wspólnego zamieszkiwania z rodziną, tj. z synami przebywającymi w Polsce na podstawie stosownych zezwoleń. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o uchylenie swojej decyzji z [...] listopada 2008r. i decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2008r. Wskazał, iż zasadny jest, podniesiony w skardze, zarzut Cudzoziemki polegający na nieuwzględnieniu faktu wspólnego zamieszkiwania z rodziną Wnioskodawczyni, przebywającą w Polsce legalnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sąd administracyjny powołany jest do kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem jego legalności. Ocenia zatem, czy decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie przesłankami udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na które Skarżąca powoływała się we wniosku i dalszych pismach, była chęć wspólnego zamieszkiwania z rodziną legalnie przebywającą w Polsce oraz rozpoczęcie przez Wnioskodawczynię prowadzenia działalności gospodarczej. Organy rozpoznające przedmiotową sprawę swoje negatywne dla Skarżącej rozstrzygnięcie oparły wyłącznie na nie spełnieniu przez Wnioskodawczynię przesłanki wynikającej z przepisu art. 54 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. W tym miejscu zgodzić się należy ze Skarżącą, jak również ze stanowiskiem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawartym w odpowiedzi na skargę, że pominięcie przy rozpoznawaniu przez organy obydwu instancji, faktu posiadania w Polsce przez Skarżącą [...] dzieci, które mają legalny pobyt z uwagi na związki małżeńskie z obywatelami polskimi a także pochodzące z tych małżeństw wnuki, stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Ponadto Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, przy analogicznej sytuacji faktycznej, odmiennie orzekł. Mianowicie decyzję dotyczącą Skarżącej utrzymał w mocy, a dotyczącą jej byłego męża (obecnie konkubenta) uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia z uzasadnieniem, że organ I instancji nie odniósł się do okoliczności wskazanych we wniosku a dotyczących pobytu członków rodziny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na marginesie należy zauważyć, iż Wojewoda [...] ponownie rozpatrując sprawę decyzją z [...] kwietnia 2009r. udzielił byłemu mężowi Skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do [...] marca 2010 roku. Reasumując organ II instancji w przypadku postępowania prowadzonego z odwołania Cudzoziemki nie odniósł się do okoliczności dotyczących członków rodziny i nie prowadził w tym zakresie postępowania. Z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania w znacznym zakresie organ winien był uchylić decyzję Wojewody [...] i podobnie jak w sprawie męża skarżącej przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że decyzje w takim samym stanie prawnym i faktycznym winny być zbieżne, co w niniejszej sytuacji nie ma miejsca. Z kolei rozmiar uchybień uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] listopada 2008r., jak i decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2008r. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien przeprowadzić postępowanie na okoliczność wspólnego zamieszkiwania Skarżącej z rodziną, tj. czy Wnioskodawczyni spełnia przesłanki wskazane w art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą inne, niż określone w pkt 1, 1a i ust. 1, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, w szczególności ze względu na więzi o charakterze rodzinnym łączące go z zamieszkującym na tym terytorium obywatelem polskim lub obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do Unii Europejskiej lub państwa niebędącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez to państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi. Wbrew twierdzeniom Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zawartym w odpowiedzi na skargę, organ I instancji winien przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do wniosku Skarżącej stosować m.in. art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach obowiązującej w dacie wszczętego i niezakończonego postępowania administracyjnego, a nie przepis art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 120, poz. 818) do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1 (ustawa o cudzoziemcach-dopisek Sądu) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z powyższego wynika, iż organ administracji dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Ponadto organ naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów w rozumieniu przepisu art. 80 k.p.a., która polega na tym, że organ analizuje cały materiał dowodowy i na podstawie rozpatrywania wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu formułuje ocenę danego konkretnego dowodu, na przykład zeznania świadka (wyrok NSA OZ w Poznaniu z 30 marca 1988 r., SA/Po 1495/87). Należało zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzec jak w sentencji wyroku.