V SA/Wa 1472/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Asesor WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wizy pobytowej - uchyla zaskarżoną decyzję - Wnioskiem z [...] listopada 2007 r. C. P. – obywatel U. – (zwany dalej: "Skarżącym"), wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wizy pobytowej na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.) na czas pobytu 90 dni. Powyższy wniosek uzasadnił chorobą [...] matki (G.R.), która wymaga jego pilnej opieki, tak psychicznej i finansowej. W trakcie postępowania zostały zgromadzone zaświadczenia lekarskie oraz szpitalna karta informacyjna matki Skarżącego potwierdzającą chorobę [...]. Decyzją z [...] stycznia 2008 r. o nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, w zw. z art. 41 pkt 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej (Dz. U. Nr 165, poz. 1170) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") odmówił Skarżącemu wydania wnioskowanej wizy pobytowej. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że ustawa o cudzoziemcach przewiduje możliwość wydania wizy pobytowej krajowej (o jakiej mowa w art. 33 ust. 1) tylko w przypadku wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski, a także w przypadku konieczności wyjazdu cudzoziemca na terytorium naszego kraju, gdy wydania wizy pobytowej w zwykłym trybie jest niemożliwe. Wiza pobytowa krajowa wydawana na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach służy – co do zasady – legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych, niezależnych od nich sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi. W opinii organu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż z akt sprawy wynika, że wnioskowana wiza pobytowa krajowa ma umożliwić Skarżącemu pozostanie na terytorium Polski w dłuższej perspektywie czasowej, z uwagi na zamiar sprawowania opieki nad chorą matką. Powyższy cel nie mógłby być jednak zrealizowany poprzez zastosowanie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, gdyż wiza pobytowa w tym trybie jest wydawana maksymalnie na okres 3 miesięcy. Wydanie Skarżącemu wizy pobytowej krajowej w trybie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, byłoby zatem sprzeczne z istotą tej regulacji, której celem jest legalizowanie wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców. W skardze z [...] marca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uzupełnionej pismem procesowym z [...] czerwca 2008 r. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił istotne naruszenie art. 33 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego błędną wykładnię i nie wydanie Skarżącemu wizy pobytowej krajowej, mimo spełnienia wszelkich przesłanek do jej wydania. W jej uzasadnieniu podniósł, że nie jest kwestionowanym fakt, iż wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Polski. Choroba [...] matki Skarżącego jest chorobą, która powoduje konieczność opieki i wsparcia ze strony osoby drugiej. Wydanie wizy pobytowej, nawet na okres nieprzekraczający 3 miesięcy pozwoli na realizację celu dla którego została udzielona, a to zapewnienia opieki najbliższej, ciężko chorej osobie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej; "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. W powyższym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi może być wydana wiza pobytowa krajowa, choćby zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 42, jeżeli wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z ust. 2 cytowanego przepisu – wizę, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, wydaje się na okres pobytu niezbędny do realizacji celu, w którym została udzielona, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące. W niniejszej sprawie poza sporem stron postępowania pozostaje okoliczność, iż Skarżący znalazł się w wyjątkowej sytuacji osobistej wymagającej jego obecności na terytorium Polski, którą jest sprawowanie opieki nad chorą [...] matką (art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach). Mimo to w zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż wiza pobytowa krajowa w tym trybie nie może zostać udzielona, ponieważ wnioskowana wiza ma umożliwić Skarżącemu pozostanie w dłuższej perspektywie czasowej, niż przewidziane maksymalne 3 miesiące, a to byłoby sprzeczne z istotą tej regulacji, której celem jest legalizowanie wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców. Zgadzając się z powyższą argumentacją zaskarżonej decyzji, że istotnie wiza pobytowa krajowa z art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych, niezależnych od nich sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi. Wskazać należy, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił dlaczego uznał, iż opieka Skarżącego nad chorą matką miała trwać w dłuższej perspektywie czasowej. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż sytuacja w jakiej znalazł się Skarżący była dynamiczna. Rozpoznania choroby matki 11 września 2007 r. ([...]), a następnie pobyt matki Skarżącego od 1 października 2007 r. (do 4 grudnia 2007 r.) w szpitalu i podjęcie intensywnego leczenia – [...] (k. 12 i 27 akt adm.), wreszcie konieczność sprawowania całodobowej intensywnej opieki nad ciężko chorą matką (zaświadczenie lekarskie z 20 grudnia 2007 r. - k. 25 akt adm.). Skarżący wniosek złożył 13 listopada 2007 r., a więc w chwili w której matka Skarżącego przebywała w szpitalu, gdzie przechodziła szereg ciężkich zabiegów leczniczych i brak było wiadomości, co do dalszego przebiegu choroby. Biorąc pod uwagę rodzaj choroby, wiek oraz stwierdzony [...] matki Skarżącego, organ mógł równie dobrze przyjąć, iż opieka Skarżącego nad matką może trwać krócej, niż przewidziane dla wizy pobytowej krajowej 3 miesiące. Podkreślić przy tym należy, iż inna byłaby sytuacja, w której Skarżący występowałby z kolejnym wnioskiem, z tej samej przyczyny, o wydanie wizy w trybie art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Wtedy ewentualnie organ mógłby się posłużyć argumentem, iż pobyt Skarżącego będzie trwał w dłuższej perspektywie czasowej niż 3 miesiące . Zatem w sytuacji, w której organ – na dzień wydania decyzji – nie miał wystarczającej wiedzy, jak długo będzie zachodziła konieczność opieki Skarżącego nad ciężko chorą matką (czy będzie to pobyt krótkotrwały czy też nie), nie powinien wydać decyzji na niekorzyść Skarżącego. Takie działanie organu narusza bowiem art. 7 k.p.a., zobowiązujący organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien rozważyć, czy wobec Skarżącego zachodzi przesłanka z art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego i mając na uwadze wyżej poczynione wytyczne Sądu. W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § l pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.