V SA/Wa 1473/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. P.(P.) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] M. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy powołał następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu [...] kwietnia 2009 r. M. P. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowy wniosek uzasadniła pozostawaniem od dnia [...] grudnia 2008 r. w związku małżeńskim z obywatelem polskim T. P. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Stwierdził, iż Zainteresowana spełnia obligatoryjną przesłankę do odmowy określoną w art. 57 ust 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż zataiła w przedmiotowym wniosku oraz w trakcie postępowania faktyczny okres dotychczasowego pobytu w Polsce oraz prowadzone wobec niej postępowania dotyczącego zobowiązania do opuszczenia terytorium kraju oraz wydalenia. Organ odwoławczy podzielając stanowisko Wojewody [...] wskazał, że w dniu 21 maja 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 13 powyższej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przypomniał, że M. P. podała w przedmiotowym wniosku, iż celem jej pobytu w Polsce jest pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim T. P. (związek małżeński został zawarty w dniu [...] grudnia 2008 r.). Powyższa okoliczność stanowi przesłankę do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określoną w art. 53 ust 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Organ II instancji podniósł jednak, że z analizy akt przedmiotowej sprawy i wniosku wynika, że w rubryce dot. poprzednich pobytów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Cudzoziemka wpisała: "2008 – 12 dni na podstawie wizy". Ponadto w trakcie postępowania zeznała do protokołu odnośnie pierwszego przyjazdu do Polski że "pierwszy raz przyjechała w lipcu 2008 r. do K., turystycznie na około 12 dni i że to była wycieczka ... . Potem wróciła na [...]. Drugi raz przyjechała do Polski z mężem w marcu 2009 r. ... . Od tego czasu nie wyjeżdżała z Polski". Zapytana o zatrzymania przez Straż Graniczną lub Policję zeznała że nie była zatrzymywana. Nie przesłuchiwano jej nie pobierano odcisków palców i nie robiono fotografii". Cudzoziemka zaprzeczyła także temu aby była wydalana czy zobowiązana do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasem, jak wynika z dokonanych ustaleń posiadając jeszcze nazwisko panieńskie M. L. w dniu [...] kwietnia 2008 r. została zatrzymana podczas kontroli legalności pobytu dokonanej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w miejscowości W., kiedy to okazała wizę Schengen wydaną przez polskiego konsula w C. w dniu [...] lutego 2008 r., z terminem ważności od dnia [...] marca 2008 r. do dnia [...] marca 2008 r., na czas pobytu 15 dni. Strona przesłuchana do protokołu potwierdziła powyższy fakt i zeznała, iż przyjechała do Polski w celach turystycznych, a także zaznaczyła, iż nie była świadoma przekroczenia terminu ważności posiadanej wizy. W dniu [...] kwietnia 2008 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. wydał wobec Cudzoziemki decyzję nr [...] o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium kraju w terminie do dnia [...] kwietnia 2008 r. W dniu [...] grudnia 2008 r. do odprawy paszportowej w drogowym przejściu granicznym w D. na kierunku wyjazdowym z Polski zgłosiła się i została przesłuchana do protokołu. Stwierdziła, iż jej przyjazd w połowie marca 2008 r. do Polski nastąpił w celu odwiedzin narzeczonego G. R., u którego przebywała w miejscowości O. Stwierdziła, iż po otrzymaniu decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Polski chciała wyjechać, ale narzeczony namówił ją do pozostania w Polsce i obiecywał, iż się z nią ożeni, potem jednak zmienił zdanie. Cudzoziemka zeznała, iż zdawała sobie sprawę z ciążącego obowiązku opuszczenia Polski w wyznaczonym terminie i wiedziała, iż przebywa w Polsce nielegalnie. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] została wydalona z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzję wykonano w dniu [...] grudnia 2008 r. Z powyższych względów organ II instancji stwierdził, iż wobec M. P. zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określona w art. 57 ust 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, stosownie do którego cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Organ podniósł również, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie w żaden sposób nie ingeruje w życie rodzinne Strony, gdyż nie nakazuje jej opuszczenia terytorium naszego kraju, a traktuje jedynie o tym, iż w tym konkretnym postępowaniu nie może otrzymać wnioskowanego zezwolenia ze względu na zatajenie prawdy przed organami administracyjnymi. Cudzoziemka jako żona obywatela polskiego ma prawo wystąpienia z kolejnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tym samym przedmiotowa decyzja nie narusza ani ustawy zasadniczej, ani żadnego z aktów międzynarodowych nakazujących poszanowanie życia rodzinnego. Podkreślono, że wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego w związku z sytuacją wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określonej w art. 57 ust 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, rozpatrywanie powyższej kwestii nie jest zasadne. Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosła M. P. domagając się: 1. uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, 2. zasądzenia kosztów postępowania, Kwestionowanej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 7, 77, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez ustalenie przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: a) art. 8 Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka i Podstawowych Wolności podpisanej w Rzymie 7 listopada 1950 r. b) art. 47 Konstytucji, co stanowiło konsekwencję błędnie ustalonego stanu faktycznego i doprowadziło do odmowy udzielenia zezwolenia za zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony, W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła m.in., że w niniejszej sprawie naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. nastąpiło poprzez brak należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia jej sytuacji osobistej i rodzinnej. Wydając decyzję organy nie odniosły się w sposób wyczerpujący do podnoszonych okoliczności. Artykuł 7 k.p.a., nakazuje organowi aby w toku postępowania miały na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania kwestia jej słusznego interesu w ogóle nie była rozważana. Brak jakichkolwiek rozważań, które dotyczyłyby zindywidualizowanej oceny jej "słusznego interesu" nie tylko narusza wspomnianą wyżej zasadę postępowania wynikającą z art. 7 k.p.a., lecz także godzi w ustanowioną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę ochrony rodziny i rodzicielstwa. Prawo do prywatności sformułowane w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obejmuje bowiem prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, a także rodzinnego, do ochrony czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Zabrania integracji państwa w ustalony prawnie zakres życia człowieka, zaś w przypadku naruszenia tej sfery nakazuje państwu zapewnić ochronę. Skarżąca odwołała się także do treści art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. 1993 r. Nr 61 poz. 284 i 285 ze zm.). Podkreśliła, że pojęcie "życie prywatne" w rozumieniu art. 8 ust 1 jest szerokie i nie daje się wyczerpująco zdefiniować. Obejmuje integralność fizyczną i psychiczną osoby ludzkiej. Oznacza nie tylko prawo do życia w sposób zgodny z własnym życzeniem i bez kontroli innych, ale również w pewnym stopniu prawo do nawiązywania i utrzymywania stosunków z innymi – zwłaszcza w sferze uczuciowej. Artykuł 8 gwarantuje także prawo do poszanowania życia rodzinnego. "Życie rodzinne" zakłada bliskie więzi osobiste poza samym tylko rodzicielstwem, nie wymaga natomiast aby członkowie rodziny żyli razem. Wystarczą regularne kontakty i pewien stopień zależności. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista skarżącej. Chce ona nadal przebywać razem z mężem obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium Polski, planuje mieć potomstwo jest w trakcie poszukiwania pracy oraz zamierza zakupić mieszkanie. Ponadto aktualnie załatwia formalności związane za sprzedażą mieszkania na [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka została oddalona. Artykuł 53 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi który jest małżonkiem obywatela polskiego. Stwierdzenie faktu pozostawania cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie uzasadnia jednak konieczności udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w każdej sytuacji. Obowiązkiem organu jest bowiem ustalenie czy w przypadku cudzoziemca ubiegającego się o takie zezwolenie nie zachodzą niektóre z okoliczności wymienionych w art. 57 ust 1 ustawy. Z uwagi na okoliczności sprawy niniejszej podkreślenia wymaga, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia o którym mowa m.in. wtedy kiedy w postępowaniu dotyczącym tegoż zezwolenia: - złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, - zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo w celu użycia za autentyczny podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał (art. 57 ust 1 pkt 6 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach). Z akt sprawy niniejszej wynika, iż postępowanie w niej prowadzone wykazało, że skarżąca zataiła przed organem fakt nielegalnego przebywania w Polsce oraz wydalenia jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Mało tego przyznała ona, iż zdawała sobie sprawę z ciążącego na niej obowiązku opuszczenia Polski oraz z faktu, iż przebywa na jej terenie nielegalnie. Bezsporne jest również to, że decyzja o jej wydaleniu została wykonana w dniu [...] grudnia 2008 r. Nie budzi wiec jakichkolwiek wątpliwości, że w przypadku skarżącej zaistniała sytuacja przewidziana w art. 57 ust 1 pkt 6 ustawy skutkująca koniecznością odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zdaniem sądu zarzuty sformułowane w skardze są bezpodstawne, uznać bowiem należy że sprawa została wyjaśniona przez organy w sposób należyty i przemawiający za jej ostatecznym rozstrzygnięciem. Jeśli chodzi o argumentację którą przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji to należy ją podzielić wskazując jednocześnie, iż organ w sposób przekonujący umotywował wyrażone w sprawie stanowisko. Z tych też powodów twierdzenie skarżącej jakoby w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. należało odrzucić. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 47 Konstytucji. Przepis ten stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. W ocenie sądu powyższy przepis nie rodzi dla skarżącej żadnych szczególnych praw które należałoby rozpatrywać z pominięciem zastosowanych przez organy przepisów ustawy o cudzoziemcach. Podobnie jest w przypadku art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950 r. Otóż tenże przepis nie tworzy po stronie cudzoziemca co do zasady prawa wyboru państwa w którym ma on zamiar mieszkać i realizować swoje prawo do życia rodzinnego i prywatnego. Takiej wykładni w/w przepisu dokonywał wielokrotnie Trybunał Praw Człowieka stwierdzając, iż nie może być on interpretowany w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania i to w każdej sytuacji. Poza tym podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia życia prywatnego i rodzinnego skarżącej, albowiem kwestionowana decyzja nie zawiera nakazu opuszczenia terytorium Polski. Niezależnie od tego art. 8 przywoływanej wcześniej konsekwencji chroni przed wydaleniem cudzoziemca, nie stanowi natomiast samoistnej podstawy dotyczącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. W tym miejscu godzi się przypomnieć, iż organ odwoławczy jednoznacznie wskazał, że cudzoziemka jako żona obywatela polskiego ma prawo do wystąpienia z kolejnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tym bardziej więc kwestionowana decyzja nie narusza ani Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ani żadnego z aktów międzynarodowych odnoszących się do obowiązku poszanowania życia rodzinnego. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa czego konsekwencją było oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.