V SA/Wa 1477/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - asesor WSA - Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 3 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Z. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1477/07 w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne; postanawia: - odrzucić skargę kasacyjną. Pismem z 20 stycznia 2007 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. J. wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2005 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, zawierając w jej treści wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 sierpnia 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 1477/07, odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z 10 września 2007 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 12 września 2007 r.), skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu, które z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia postanowieniem tut. Sądu z 12 października 2007 r. (sygn. j.w.), zostało odrzucone. W dniu 12 listopada 2007 r. Z. J. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Po rozpoznaniu tego wniosku na posiedzeniu niejawnym, Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z 21 listopada 2007 r. przyznał Z. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu, odmówił natomiast przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, uznając w tej części wniosek za bezprzedmiotowy ze względu na treść art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. Następnie, postanowieniem z 23 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę Z. J. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lutego 2005 r., tj. z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Odpis tego postanowienia doręczony został -wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką w W. do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie- adwokatowi S. J. (w dniu 9 maja 2008 r.). Wobec braku w aktach sądowych sprawy pełnomocnictwa dla ww. pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, odpis postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi doręczono także (w dniu 10 maja 2008 r.) skarżącemu - wraz z pouczeniem, iż na powyższe orzeczenie przysługuje mu skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem tutejszego Sądu, która to -pod rygorem odrzucenia- powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. W dniu 9 czerwca 2008 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną na ww. postanowienie Sądu z 23 kwietnia 2008 r., wraz z kolejnym wnioskiem o ustanowienie adwokata. Skarga kasacyjna sporządzona została i podpisana osobiście przez samego skarżącego. Postanowieniem z 13 czerwca 2008 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku o prawo pomocy załączonego do skargi kasacyjnej, odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, albowiem -jak wskazał w uzasadnieniu- przyznane ono już zostało w zakresie częściowym, dotyczącym ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, mocą postanowienia z 21 listopada 2007 r. Orzeczenie to nie zostało uchylone ani zmienione. Wskazał także, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a. skarżący jest zwolniony z ponoszenia kosztów postępowania tak przed sądem administracyjnym I jak i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Natomiast skarżący, dla którego wyznaczono profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, skargę kasacyjną sporządził osobiście. Skarżący mógł zaś domagać się świadczenia pomocy prawnej, w tym sporządzenia skargi kasacyjnej, od adwokata – S. J., wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką w W. do jego reprezentowania w niniejszej sprawie. Wprawdzie Sąd dostrzega, iż skarżący próbował skontaktować się drogą pocztową z ww. adwokatem (jego pisma skierowane do wyznaczonego z urzędu pełnomocnika pozostały bez odpowiedzi), jednakże okoliczność ta nie mogła wpłynąć na stanowisko Sądu w niniejszej sprawie. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Jednocześnie Sąd zauważa, iż z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był uprawniony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej w oparciu o § 2 art. 175 p.p.s.a., w myśl którego przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zważywszy zatem, że skarżący został prawidłowo pouczony o wymogach formalnych skargi kasacyjnej, niezachowanie tych wymogów skutkować musiało odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej. Dlatego też, na podstawie art. 178 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.