V SA/Wa 1478/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S.C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ...czerwca 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: ,,Minister’’ lub ,,organ odwoławczy’’) decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ,,Prezes ARiMR’’ lub ,,organ I instancji’’) nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmawiającą S. C. (dalej: ,,Strona’’ lub ,,Skarżący’’) umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał m. in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu [...] listopada 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał decyzję nr [...] o ustaleniu Stronie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w wysokości [...] zł. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił w całości powyższą decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] oraz ustalił Stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w łącznej wysokości [...] zł powiększonej o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczone od dnia następującego po upływie 60 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności. W dniu 9 lutego 2018 r. do [...] OR ARiMR wpłynęło pismo Skarżącego, w którym, powołując się na decyzję nr [...], poinformował o tym, że ze względów zdrowotnych nie zaskarży ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Jednocześnie zwrócił się do Prezesa ARiMR z wnioskiem o umorzenie w całości nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Wskazał, że od czasu przekazania gospodarstwa rolnego córce i zięciowi w 2006 r. jedynym źródłem swojego utrzymania oraz zmarłej w 2015 r. żony była renta oraz renta chorobowa współmałżonki. Oświadczył również, że posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, które załączył do pisma. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. wezwano Stronę do uzupełnienia wniosku o informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej. W dniu 12 marca 2018 r. do [...] OR ARiMR wpłynęło oświadczenie Strony wraz z kompletem załączników potwierdzających sytuację majątkową i zdrowotną. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Prezes ARiMR odmówił umorzenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej ustalonej decyzją Dyrektora [...] OR ARiMR nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Prezes ARiMR stwierdził, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie została spełniona przesłanka dotycząca kwoty należności, która może być przedmiotem umorzenia, a także nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego), w terminie przewidzianym do złożenia odwołania, Strona złożyła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, za pośrednictwem Prezesa ARiMR, odwołanie od decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. W następstwie rozpatrzenia odwołania Minister wskazaną na wstępie uzasadnienia decyzją z [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: ,,k.p.a.’’) w związku z § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. poz. 1687; dalej: ,,rozporządzenie wykonawcze’’) Uznając bezzasadność wniesionego odwołania Minister wskazał, że problematykę umarzania należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Minister wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia Prezes ARiMR może z urzędu umarzać w całości lub w części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek wymienionych w pkt 1 - 6 powołanego przepisu. Uwzględniając stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, iż przesłanki umorzenia należności zawarte w wyżej wskazanym § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nie znajdują zastosowania. Minister podkreślił, opierając się na aktualnej sytuacji majątkowej Strony, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność wynikająca z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego, tj. uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. Wskazał, że źródłem dochodu Strony jest emerytura ZUS w wysokości [...] zł, jak również emerytura wypłacana z Wielkiej Brytanii, od której odprowadzany jest podatek. Strona oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku osobistego, nieruchomości ani gruntów rolnych, ponieważ wszystko zostało przekazane córce Strony, w celu otrzymania renty strukturalnej. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego pojazdu mechanicznego, posiada natomiast zobowiązania pieniężne na utrzymanie domu: drzewo, węgiel na opał na zimę, gaz, energię elektryczną, wywóz śmieci i nieczystości oraz remonty domu w którym zamieszkuje. Skarżący dołączył do akt dokumentację potwierdzającą stan jego zdrowia, w tym m. in. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, oraz pismo zatytułowane jako "Uzupełnienie odwołania" do którego dołączono zaświadczenie lekarskie. Minister zauważył, że skoro Strona posiada stałe źródło dochodu, to zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w przedmiotowej sprawie będzie możliwe wyegzekwowanie od niej należności. Podniósł, że zgodnie z art. 64 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.) koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej (tj. opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne pobierana w wysokości od 4% do 8% w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia) w stosunku do egzekwowanej należności z zastrzeżeniem minimalnej kwoty w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez organ egzekucyjny. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 141 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, z późn. zm.) emerytury i renty są wolne od egzekucji i potrąceń, w części odpowiadającej 75% kwoty najniższej emerytury lub renty pobieranego przez emeryta (rencistę) świadczenia przy potrącaniu sumy egzekwowanej na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Minister podkreślił przy tym, że stosownie do pkt 1 lit. a komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. poz. 216), kwota najniższej emerytury i renty wynosi [...] zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, nie ma więc możliwości zastosowania § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego. W ocenie Ministra w sprawie nie zachodzi również przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia wykonawczego, która daje podstawę do umorzenia należności pieniężnych przypadających agencji płatniczej, w sytuacji gdy postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Wobec powyższego, bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i jednoczesnego potwierdzenia faktu nieskuteczności tego postępowania, Prezes ARiMR nie może umorzyć nienależnie pobranych środków finansowych. Organ odwoławczy odniósł się również do § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym Prezes ARiMR umarza z urzędu należności o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote wg. kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.). Minister przypomniał, że w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości [...] zł została wydana w dniu [...] stycznia 2018 r., tak więc należy zastosować kurs na dzień 29 grudnia 2017 r., który wynosił 4,1770 zł, a więc kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 417,70 zł, podczas gdy zadłużenie Strony z tytułu nienależnie pobranych płatności wynosiło [...] zł. Reasumując powyższe rozważania Minister stwierdził, że w sprawie Skarżącego nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności głównej na podstawie § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Zatem zgodnie z § 6 tego rozporządzenia nie ma również możliwości dokonania umorzenia kwoty należnych odsetek za zwłokę. Możliwość umorzenia odsetek za zwłokę dotyczyć może bowiem tylko sytuacji, w której zachodzą przesłanki do umorzenia należności głównej. Odnosząc się do zarzutów Strony podniesionych w odwołaniu od decyzji Prezesa ARiMR, organ odwoławczy wskazał, że dotyczą one odrębnego postępowania, jakim było ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności, zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] stycznia 2018 r. nie zaskarżoną przez Stronę do WSA w Lublinie. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję organu odwoławczego zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przez ten organ: 1) przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak kompleksowej i właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów obrazujących sytuację materialną i zdrowotną Skarżącego a w konsekwencji tego poprzez nie przeprowadzenie w sposób szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego, b) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu decyzji przez organ a w szczególności nie odniesieniu się do konkretnych okoliczności sprawy wskazywanych przez Skarżącego, które miały zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, w tym brak szczegółowego odniesienia się do zawartych w odwołaniu zarzutów i argumentacji z uzasadnienia odwołania, c) art. 15 k.p.a. polegające na nie rozpoznaniu i nie rozstrzygnięciu przez organ II instancji samodzielnie sprawy a ograniczenie się do powielenia argumentów zawartych w decyzji organu I instancji, co pozbawiało w istocie stronę możliwości weryfikowania tych ustaleń w trybie odwoławczym, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 3 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 1, § 6, § 7 i § 9 ust, 1 pkt 1) rozporządzenia wykonawczego poprzez brak ich zastosowania w stanie sprawy pomimo, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące umorzenie należności objętych wnioskiem. W oparciu o przedstawione zarzuty Skarżący wniósł o zmianę w całości zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku i umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej tą decyzję organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: ,,p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art.134 §1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do art. 209 ust. 1 ustawy z dna 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.) należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Szczegółowe zasady i tryb umarzania tych należności zostały określone w wydanym na podstawie art. 209 ust. 2 ustawy o finansach publicznych rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Przypadki, w których może nastąpić umorzenie należności zostały wymienione w § 3 ust. 1 i w § 4 ust.1 rozporządzenia wykonawczego. Stosownie do § 3 ust.1 rozporządzenia wykonawczego Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwany dalej "Prezesem agencji płatniczej", może z urzędu umarzać w całości lub w części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku z brakiem majątku upadłego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5000 zł; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że Minister prawidłowo przywołał ww. przepisy rozporządzenia wykonawczego oraz rozważył czy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, które umożliwiałyby umorzenie zadłużenia Skarżącego. Organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy w zakresie mającym znaczenie dla rozpoznana wniosku Skarżącego, tj. fakt uzyskiwania przez Skarżącego stałego dochodu w wysokości [...] zł (netto) emerytury ZUS oraz emerytury wypłacanej z Wielkiej Brytanii (od której odprowadzany jest podatek) z którego organ będzie mógł prowadzić egzekucję i uzyskać spłatę należności w wysokości większej niż koszty egzekucyjne wynoszące od 4% do 8% egzekwowanej należności (plus 1% opłaty manipulacyjnej). Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym wysokość wolnej od egzekucji i potrąceń kwoty emerytury (odpowiadającej 75% kwoty najniższej emerytury, która wynosi 772,35 zł) przy potrącaniu sumy egzekwowanej na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne – na podstawie art. 141 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w związku z pkt 1 lit. a komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent. Dodatkowy dochodem Skarżącego (oprócz emerytury ZUS) jest dochód z emerytury z Wielkiej Brytanii w wysokości tygodniowej 23,34 funtów brytyjskich (k. 31 akt administracyjnych), pomniejszony o należny podatek, co stanowi dodatkowy argument przemawiający przeciwko uznaniu, że w sprawie zaistniała przesłanka umorzenia należności przewidziana w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego. Pozostałe przesłanki umorzenia (poza okolicznością wskazaną w § 3 ust. 1 pkt 5) wymienione w § 3 ust.1 rozporządzenia wykonawczego nie mogły mieć w sprawie zastosowania, ponieważ dłużnik będący osobą fizyczną żyje, nie było w stosunku do niego prowadzone postępowanie egzekucyjne, likwidacyjne ani upadłościowe, kwota należności jest w sposób oczywisty większa niż koszty upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.). Organ orzekający prawidłowo ustalił, że w sprawie brak podstaw do umorzenia zadłużenia w oparciu o tę przesłankę, ponieważ kwota przypadająca do zwrotu wielokrotnie przekracza równowartość 100 euro. Odnosząc się do podniesionej przez Skarżącego sytuacji materialnej i zdrowotnej, Sąd dostrzegając tę niewątpliwie trudną sytuację wyjaśnia, że nie może być ona podstawą umorzenia posiadanego przez Skarżącego zadłużenia, ponieważ przepisy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego) takiej możliwości nie przewidują. Przesłanki warunkujące udzielenie ulgi, na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, powinny być interpretowane ściśle jako odstępstwo od dochodzenia od dłużnika przez agencję płatniczą należności przypadającej tej agencji w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Względy społeczne albo gospodarcze czy też możliwości płatnicze dłużnika mogą być tylko, stosownie do § 7 rozporządzenia wykonawczego, podstawą odroczenia terminu spłaty należności lub rozłożenia jej na raty. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wystąpił o umorzenie należności, co determinowało organ do zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do oceny zaistnienia (lub nie) przesłanek umorzenia należności przewidzianych w § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Zebrany materiał dowodowy, w tym potwierdzający trudną sytuację Skarżącego, uwzględniony przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, nie dawał podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego i umorzenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, ustalonych ostateczną decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] stycznia 2018 r. W świetle powyższych rozważań niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności § 3 ust.1 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego. Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący, następnie rozpatrzony i prawidłowo oceniony, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.