V SA/Wa 148/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. w P. jest decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego (obecnie Ministra Infrastruktury i Rozwoju ) z dnia [...] listopada 2013r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (MJWPU) nr [...] z dnia [...] września 2013 r. zobowiązującą beneficjenta do zwrotu części przyznanego dofinansowania w ramach umowy nr [...], wykorzystanego z naruszeniem procedur w wysokości w wysokości [...] zł. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od kwot: - [...] zł od [...] stycznia 2011r. do dnia zwrotu - [...] zł od [...] stycznia 2011r. do dnia zwrotu -[...] zł od [...] grudnia 2011r. do dnia zwrotu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. S. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą M. w P. (zwany dalej także "Beneficjent" lub "Skarżący",) na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu nr [...], zawartej z MJWPU w dniu [...] października 2010r. (zwanej dalej "umową"), otrzymał dofinansowanie w wysokości [...] zł, do projektu pt. "[...]", w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet: VIII Regionalne Kadry Gospodarki, Działanie: 8.1 Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, o okresie realizacji od dnia 3 stycznia 2011 r. do dnia 30 grudnia 2011 r. Dofinansowanie przekazano beneficjentowi w dniach: [...] stycznia 2011r., [...] stycznia 2011r. oraz [...] grudnia 2011r. Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie stanowiącym załącznik do umowy o dofinansowanie celem projektu było dostosowanie umiejętności dorosłych osób pracujących z terenu województwa [...] do potrzeb regionalnej gospodarki. W ramach projektu zaplanowano przeszkolenie 60 osób dorosłych z zakresu aplikowania o środki unijne. Grupę docelową stanowiły osoby dorosłe, zatrudnione w działach finansów, inwestycji, sprzedaży rozwojowo-badawczych lub jako personel biurowy, na terenie województwa [...]. Wśród nich minimum 30 osób miało być powyżej 45 roku życia. Wydatki związane z zakwaterowaniem wszystkich 60 uczestników projektu oraz trenerów zostały założone we wniosku o dofinansowanie. Zgodnie z umową szkoleniową, którą beneficjent zawarł z każdym uczestnikiem projektu, na czas zjazdów szkoleniowych mieli oni zapewnione zakwaterowanie w miejscu szkolenia. Takie zapewnienie nie zostało powzięte w umowie o dzieło zawartej z trenerem zamieszkującym w mieście, w którym realizowano szkolenie. Podczas czynności kontrolnych prowadzonych w dniach [...] kwietnia 2013 r. przez MJWPU na zakończenie projektu w siedzibie beneficjenta ustalono, iż w szkoleniach udział wzięło łącznie 60 uczestników. Dwudziestu trzech z nich oraz jeden trener skorzystało z noclegów, pomimo iż miejscem ich zamieszkania, jakie zostało wskazane w umowie z beneficjentem, było miasto, w którym odbywało się szkolenie, tj. [...]. Na podstawie powyższych ustaleń w dniu [...] lipca 2013 r. do beneficjenta przekazane zostały Zalecenia pokontrolne z [...] lipca 2013 r. wzywające do zwrotu stwierdzonych wydatków niekwalifikowalnych w kwocie [...] zł, na którą złożyły się: • koszt noclegu 23 osób zamieszkałych w [...], które skorzystały łącznie z 66 noclegów po [...] zł (kwota łączna [...] zł), • koszt noclegu 1 trenera, który skorzystał z 4 noclegów po [...] zł (kwota łączna [...] zł), wraz z odsetkami liczonymi, jak dla zaległości podatkowych, od dnia przekazania transz dofinansowania do dnia zwrotu. W związku z bezskutecznym upływem terminu zwrotu ww. wydatków niekwalifikowalnych Instytucja Pośrednicząca w dniu [...]sierpnia 2013 r. wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne. W dniu [...]września 2013 r. Dyrektor MJWPU wydał decyzję nr [...] zobowiązującą S. M. do zwrotu ww. kwoty środków niekwalifikowalnych. Beneficjent odwołał się od powyższej decyzji kwestionując stanowisko MJWPU w zakresie niekwalifikowalności wydatków dotyczących zakwaterowania uczestników zamieszkałych w [...] i wniósł o ich uznanie za kwalifikowalne. Odwołujący nie zgodził się z oceną, iż wydatki przeznaczone na zapewnienie noclegu uczestnikom projektu i trenerowi, których miejscem zamieszkania jest miasto [...], były nieracjonalne i niecelowe. Wskazał, iż w projekcie zapewniono noclegi dla wszystkich uczestników szkoleń, również dla trenerów (bez względu na miejsce zamieszkania). Podkreślił, że na etapie aplikowania wniosek oceniany był przez dwóch ekspertów i żaden z nich nie zgłosił zastrzeżeń do wydatków zaplanowanych na noclegi. Co więcej, w dniach [...] i [...] sierpnia 2011 r. zespół kontrolujący MJWPU przeprowadził kontrolę doraźną w projekcie. Skontrolowano całą dokumentację dot. wydatków rozliczonych we wnioskach o płatność za okres [...], w tym dokumentację księgową dokumentację dot. postępowań o wyłonienie wykonawców oraz dokumentację "merytoryczną" projektu. W informacji pokontrolnej nie stwierdzono wydatków niekwalifikowalnych. Zatem, w opinii odwołującego, MJWPU dokonała daleko idącej nadinterpretacji zapisu Wytycznych dot. racjonalności i efektywności wykorzystania funduszy unijnych, swobodnej wykładni oderwanej od konkretnych zapisów Wytycznych. Zdaniem odwołującego jest to niesłuszne, gdyż projekt zrealizował zgodnie z harmonogramem i budżetem, osiągnięto wszystkie zakładane rezultaty, zaś w toku realizacji projektu przestrzegano obowiązujących zasad i procedur. W wyniku rozpoznania odwołania Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia [...] listopada 2013r. działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 207 ust 1 pkt 2 i ust 9 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz szczegółowo przytoczył argumentację strony odwołującej się. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Minister w pierwszej kolejności wyjaśnił, iż zgodnie z Wytycznymi kwalifikowania wydatków PO KL wydatki są kwailfikowalne, o ile są niezbędne dla realizacji projektu, a wiec mają bezpośredni związek z celami projektu (rozdz. 3.1 pkt. 1 a Wytycznych). W przypadku projektu, którego dotyczy niniejsza decyzja, jego celem było dostosowanie umiejętności dorosłych osób pracujących z terenu województwa [...] do potrzeb regionalnej gospodarki. W ocenie organu odwoławczego dla osiągnięcia tego celu zorganizowanie, w tym sfinansowanie noclegu dla wszystkich uczestników projektu nie było wymagane. Potwierdzeniem jest fakt, iż docelowo podczas kolejnych zjazdów szkoleniowych, nie wszyscy uczestnicy skorzystali z noclegów, co dokumentują protokoły odbioru i nie wpłynęło to na osiągnięcie założonych wskaźników projektu. Minister podkreślił, iż miejsce, w którym zorganizowano noclegi dla uczestników projektu, tj. [....], jest bardzo dobrze skomunikowane. W bezpośrednim sąsiedztwie hotelu jest możliwość skorzystania z usług miejskich linii autobusowych i tramwajowych, w tym linii nocnych. Zatem zdaniem organu odwoławczego poniesienie dodatkowych kosztów związanych z noclegiem osób zamieszkujących w miejscowości, w której realizowano szkolenie, nie przełożyło się na osiągnięcie wyższych rezultatów. Oznacza to, iż wydatki te nie spełniały wymogu efektywnego zarządzania finansami w relacji nakład/rezultat, do czego beneficjenta zobowiązywały zapisy Wytycznych rozdz. 3.1 pkt.1 b i w tym zakresie nastąpiło naruszenie obowiązujących Odwołującego procedur. Minister wyjaśnił, iż pozytywna opinia ekspertów oceniających projekt w zakresie niezbędności wydatków do realizacji projektu i osiągnięcia celów, przeprowadzona na etapie aplikowania, nie może przesądzać o racjonalności i efektywności poniesionych wydatków bowiem dopiero po przeprowadzeniu rekrutacji do projektu i wyborze uczestników projektu wnioskodawca miał wiedzę co do miejsca ich zamieszkania. Podobnie, wybór miejsca zakwaterowania uczestników projektu dokonany został w toku realizacji projektu, a nie wynikał z zapisów wniosku o dofinansowanie. Organ II instancji zauważył, iż zgodnie z art. 44 ust. 3 ufp "wydatki publiczne powinny być dokonywane: w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów i optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, w sposób umożliwiający terminową realizację zadań oraz wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań". Ponadto w opinii organu odwoławczego ustalenia, iż w toku działań kontroli doraźnej przeprowadzonej w projekcie w sierpniu 2011 r. przez zespół MJWPU, nie stwierdzono wydatków niekwalifikowanych, nie przesądzają o tym, iż wszystkie wydatki w projekcie zostały poniesione zgodnie z obowiązującymi procedurami. W oparciu o powyższe Instytucja Zarządzająca PO Kl podtrzymała stanowisko MJWPU co do naruszenia przez beneficjenta zapisów Wytycznych rozdz. 3 podrozdz. 1 pkt 1 lit. a i b, co jak wskazała stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 pkt 1 ufp i tym samym naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Pismem z 6 grudnia 2013r. S. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję z [...] listopada 2013r. zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 ze zm.;) poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy i nie zweryfikowanie adresów zamieszkania uczestników szkoleń organizowanych przez skarżącego; b) art. 8 k.p.a. poprzez zmianę stosowanej przez organ w trakcie postępowania wykładni przepisów prawa, w szczególności wykładni Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (dalej: Wytyczne); 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (u.f.p.) w zw. z rozdziałem 3 podrozdziałem 1 pkt 1 lit. a) i b) Wytycznych poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu części wydatków poniesionych przez Skarżącego jako niespełniających warunków uznania ich za kwalifikowalne. W motywach skargi jej autor relacjonując przebieg postępowania rozwinął i szeroko uzasadnił przedstawione wyżej zarzuty w znacznej części zbieżne z podniesionymi uprzednio w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia Minister Infrastruktury i Rozwoju przedstawił argumenty zgodne z motywami wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Pismem procesowym z dnia 4 listopada 2014r. skarżący podtrzymując dotychczasowe stanowisko co do pominięcia w niniejszej sprawie kwestii wielkości [...], zwrócił uwagę na praktykę MJWPU, która, jego zdaniem przy uznawaniu wydatków na nocleg w tej samej miejscowości za koszty kwalifikowalne uwzględnia jednak wielkość danej miejscowości. Na dowód powyższego dołączył kopię decyzji nr [...] MJWPU z [...] października 2013r. wydanej wobec skarżącego w postępowaniu w sprawie rozliczenia innego projektu z PO KL. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 j.t.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podziela zarzutów podniesionych w skardze, zarówno w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do wyjaśnienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż istota sprawy sprowadza się do zbadania dwóch kwestii. Po pierwsze prawidłowości postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie (zarzut niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy – art. 7, art. 77 §1 k.p.a. oraz zarzut zmiany stosowanej przez organ wykładni Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO Kl art. 8 kpa ), a po drugie, oceny zastosowanej przez organ wykładni zapisów procedur obowiązujących przy realizacji przedmiotowego projektu. W ocenie skarżącego organ nie zweryfikował miejsca zamieszkania uczestników szkoleń, nie wziął też pod uwagę wielkości miasta, w którym odbywały się szkolenia ( [...]) i czasu i trudności z dojazdem uczestników szkoleń do miejsca zjazdów z odległych dzielnic miasta. Ponadto przy składaniu wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu zagwarantowane na noclegi wydatki nie zostały przez oceniających zakwestionowane. Podkreślono też, że w pierwszej informacji pokontrolnej nie stwierdzono wydatków niekwalifikowanych. Zdaniem Sądu w obu kluczowych zagadnieniach sprawy rację należało przyznać Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju oceniającemu sprawę. W ocenie Sądu organy administracyjne podjęły wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Sąd nie dopatrzył się tutaj naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, 8, 77 §1 k.p.a. Organ administracyjny zebrał bowiem i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające ustosunkowując się przy tym do dokonanych na ich skutek ustaleń. Organ zobowiązany jest bowiem zakreślać granice postępowania wyjaśniającego, kierując się obowiązkiem wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w oparciu o własne przekonanie co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Materiał dowodowy zebrany w sprawie zdaniem Sądu obejmował całokształt badanej sprawy. Pamiętać tutaj należy, iż strona skarżąca nie kwestionuje faktu zawarcia umowy z dnia [...] października 2010r. Niesporna jest również wysokość udzielonej dotacji i wyliczonej do zwrotu części oraz okoliczność przeprowadzenia przez Zespół Instytucji Wdrażającej kontroli beneficjenta. Skarżący nie zgadza się natomiast z wnioskami przeprowadzonej kontroli oraz konsekwencjami jakie z tego tytułu wyprowadziły organy administracyjne orzekające w sprawie. Organ odwoławczy oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dokonał własnej oceny i potwierdził prawidłowość dotychczasowego postępowania. Nadto wskazać tutaj należy, iż w toku postępowania doręczano stronie wszystkie wydawane w sprawie pisma organu w tym: Zalecenia pokontrolne, Wezwanie do zapłaty, Zawiadomienie o wszczęciu i zakończeniu postępowania, pouczając przy tym za każdym razem o możliwości ustosunkowania się do treści tych pism. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § k.p.a. zdaniem Sądu nie jest on zasadny. Organ bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego zweryfikował miejsca zamieszkania uczestników na podstawie dokumentacji projektowej. Każdy z uczestników wypełniał bowiem deklarację uczestnictwa w projekcie, gdzie podawał swoje dane adresowe, w tym miejsce zamieszkania. Ponadto, z każdym uczestnikiem zawarto umowę szkoleniową w której wpisywano miejsce zamieszkania, które uczestnicy sami wskazywali, a nie miejsca zameldowania. W tej sytuacji brak jest podstaw by go kwestionować i podważać. Argument, że wydatki na noclegi są kwalifikowane, gdyż były weryfikowane zarówno na etapie oceny, wniosku, jak i kontroli w 2011r również, w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniający wniosek nie mieli podstaw, kwestionowania wydatków na noclegi, gdyż dopiero w wyniku, przeprowadzonej w projekcie rekrutacji znane było miejsce zamieszkania uczestników. Gdyby wszyscy objęci projektem uczestnicy zamieszkiwali poza [...], to wówczas wydatki poniesione na noclegi byłyby racjonalne. Ponadto, ocena kwalifikowalności zgodnie z Wytycznymi (3.5 Podrozdział 5 — Ocena kwalifikowalności wydatków, pkt 1) dokonywana jest także na etapie realizacji oraz końcowego rozliczenia projektu, przy czym na każdym z tych etapów możliwe jest kwestionowanie wydatków. Organ zasadnie zatem zwrócił uwagę że wydatki zaakceptowane we wniosku o dofinansowanie oznaczają kwoty maksymalne na daną pozycję w budżecie. Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 8 kpa, aczkolwiek właściwym powinno być zwrócenie uwagi stronie w wyniku kontroli w trakcie realizacji projektu na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie kwalifikowalności wydatków. Kwalifikowalność wydatków badana jest bowiem na etapie realizacji projektu aż do jego zakończenia i rozliczenia. Każda kontrola obejmuje całość projektu, aby wyeliminować możliwość przeoczenia jakiś wydatków, które są niekwalifikowalne. Skarżący przystępując do konkursu, miał obowiązek zapoznania się z Wytycznymi, z których wynika, że kwalifikowalność badana jest także na etapie rozliczenia (3.5. Podrozdział 5 — Ocena kwalifikowalności wydatków). Tak więc biorąc pod uwagę powyższe zapisy Wytycznych nie można mówić o naruszeniu zasady zaufania do organów. W ocenie Sądu analiza akt oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazują zatem dowolności w ustaleniach faktycznych jak również niekorzystnej, pozbawionej logiki rozumowania interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego. W zakresie oceny ustaleń faktycznych wskazać także należy, iż w stopniu wystarczającym uzasadnione zostało wyliczenie przypadającej do zwrotu kwoty. Mając na uwadze, iż strona skarżąca kwestionuje ustalenia organu co do zasady, Sąd uznał, iż brak było zastrzeżeń wysokości kwoty podlegającej zwrotowi z tytułu wypłaconego dofinansowania. Kierując się powyższym w świetle dokonanych ustaleń, w ocenie Sądu stan faktyczny ustalony został w sposób prawidłowy. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów prawa - art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (u.f.p.) w zw. z rozdziałem 3 podrozdziałem 1 pkt 1 lit. a) i b) Wytycznych polegającą na uznaniu części wydatków poniesionych przez skarżącego jako nie spełniających warunków uznania ich za kwalifikowane, wskazać należy, że skarżący podpisując w dniu [...] października 2010 r. umowę na dofinansowanie projektu pn. "[...]" zobowiązał się do zrealizowania w/w projektu zgodnie z warunkami określonymi w umowie, w tym do wydatkowania środków zgodnie z zapisem treścią Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie kwalifikowania wydatków w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki (§ 3 ust. 4 umowy). Upoważnienie dla Ministra do wydania przedmiotowych Wytycznych wynika wprost z ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 4a. Jednym z warunków kwalifikowalności określonym w przedmiotowych Wytycznych jest obowiązek ponoszenia wydatków w sposób racjonalny i efektywny. Poza sporem pozostaje, że beneficjent zaplanował we wniosku o dofinansowanie nocleg dla wszystkich uczestników projektu. Organ właściwie uznał, że było to racjonalne, gdyż na etapie przygotowania wniosku skarżący nie posiadał informacji o uczestnikach. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z wnioskiem uczestnikami projektu miały być osoby dorosłe zatrudnione na terenie województwa [...]. Natomiast rekrutacja na szkolenia była elementem projektu. Tak więc dopiero w trakcie projektu, tj. po przeprowadzeniu naboru, znany był wynik co do miejsca zamieszkania uczestników szkoleń. Zabezpieczenie w budżecie projektu kwoty na noclegi dla wszystkich uczestników nie oznacza, że cała kwota musi zostać wydana. Dlatego też skoro szkolenia zorganizowane zostały w [..], to prawidłowo kontrolujący uznali, iż nieracjonalnym wydatkiem był nocleg dla uczestników oraz trenera zamieszkałych w [...]. Nie można jako słuszne uznać stanowiska strony, iż zapewnienie noclegu dla wszystkich sprzyjało m.in. integracji grupy, gdyż celem projektu jak prawidłowo wskazuje organ nie była integracja, a zdobycie przez uczestników wiedzy oraz nowych kwalifikacji. Kwestia integracji grupy nie miała żadnego znaczenia w kontekście celów i rezultatów projektu. Również niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut, iż konieczność zapewnienia uczestnikom szkolenia zamieszkałym w [...] noclegów była niezbędna, ze względu na trudności komunikacyjne i długi czas dojazdu. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że miejsce, gdzie były organizowane szkolenia, tj. [...], jest dobrze skomunikowane (dostępne zarówno linie autobusowe, jak i tramwajowe) i z każdej części miasta można się tam dostać komunikacją publiczną ( łatwiej niż zazwyczaj gdyż zajęcia odbywały się w soboty i niedziele). Ponadto alternatywnym środkiem transportu na miejsce szkolenia było skorzystanie z zapewnionego przez organizatora przejazdu z centrum miasta( spod PKiN ) na miejsce szkolenia. Argument skarżącego o powyższych trudnościach tym bardziej nie jest zasadny, skoro część uczestników była w stanie, bez konieczności korzystania z noclegu, dotrzeć na szkolenie i potem wrócić do miejsca zamieszkania, jak również nie wszyscy uczestnicy zamieszkali w [...] korzystający z noclegów, korzystali z nich w czasie każdego zjazdu. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ w sprawie winien rozważyć innych bardziej adekwatnych poza miejscem zamieszkania okoliczności jak czas dojazdu , czy długość dojazdu. W ocenie Sądu obiektywną okolicznością jaka mogła zostać przyjęta było uznanie braku podstaw wydatkowania środków na noclegi dla mieszkańców miejscowości, w której organizowane jest szkolenie. Powyższe ustalenie pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem i praktyką organu MJWPU wynikającą także w zaprezentowanej i dołączonej do akt sprawy decyzji Nr [...]. Wbrew twierdzeniu skarżącego brak jest uznania zasadności tezy, że przy uznaniu za kwalifikowalne wydatków za nocleg w tej samej miejscowości zasadniczo stosuje się kryterium wielkości danej miejscowości. Mając powyższe na uwadze zasadnie organ uznał, że finansowanie ze środków publicznych, które powinny być wydawane w sposób oszczędny, noclegów dla mieszkańców [...], gdy szkolenia odbywają się także w [...] jest nieracjonalne i nieefektywne. W tej sytuacji, skoro na podstawie podpisanej umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązał się do wydatkowania środków zgodnie z Wytycznymi - naruszenie Wytycznych (nieracjonalne wydatkowanie) oznacza naruszenie procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków europejskich tj. art. 184 ust. 1 u.f.p. Powyższe z kolei oznacza konieczność zwrotu pobranych kwot dotacji w oparciu o art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p, zgodnie z którym przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. W ocenie Sądu organ II instancji w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, należycie ustalił okoliczności sprawy i wydał rozstrzygnięcie, które uzasadnione w sposób wyczerpujący znalazło umocowanie w wyżej wskazanych przepisach prawa. W tej sytuacji skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.