V SA/Wa 148/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w komparycji decyzję J. B. (dalej: "Skarżąca") zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Podniosła, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji podjęte zostało postępowanie przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji ARMiR w Z. (dalej: "Kierownik Biura"), w którym została wydana decyzja nr ... z dnia ... lutego 2018 r. Mocą tej decyzji Skarżąca została zobowiązana do zapłaty kwoty .. zł. Jak wskazała, zamierza złożyć odwołanie od decyzji Kierownika Biura, jednakże w razie nieuwzględnienia odwołania przez organ drugiej instancji może zostać zobowiązana do zapłaty powyższej kwoty, co biorąc pod uwagę obecne problemy finansowe może zagrażać codziennej egzystencji jej rodziny. Do wniosku Skarżąca załączyła m.in. decyzję Kierownika Biura z dnia ... lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy zatem tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 714/08). Do wykonania nie kwalifikują się natomiast te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonych nie wymagają czynności ze strony ich adresatów. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14). Cechy wykonalności nie mają m. in. decyzje czy postanowienia odmowne. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest decyzja Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w przedmiocie odmowy przyznania płatności. Takie rozstrzygnięcie nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, w tym w szczególności w drodze przymusu, nie może więc spowodować bezpośrednich zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważa, że Skarżąca złożyła wprawdzie wniosek o wstrzymanie decyzji zaskarżonej, jednak w uzasadnieniu wniosku odniosła się do decyzji Kierownika Biura z dnia ... lutego 2018 r. nr ... wydanej w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż w art. 61 p.p.s.a. uregulowana jest nie tylko możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7) Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zwrotu "w granicach danej sprawy" stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (p. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 433 i nast.). Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 LEX nr 743 040; z dnia 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1 110 357; z dnia 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 LEX nr 1 170 772). W przedmiotowym przypadku brak jest tożsamości podmiotowej pomiędzy postępowaniem zakończonym zaskarżonym rozstrzygnięciem wydanym przez Dyrektora ... Oddziału ARiMR, a postępowaniem, w którym wydano decyzję Kierownika Biura z dnia ... lutego 2018 r. nr ... wydaną w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Brakuje również tożsamości przedmiotowej, ponieważ decyzja Kierownika Biura została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, wszczętym z urzędu w dniu 19 grudnia 2017 r. Tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Konsekwentnie, nawet gdyby Skarżąca sformułowała wyraźny wniosek odnoszący się do omawianej decyzji Kierownika Biura, to z powyższych przyczyn nie mógłby on zostać uwzględniony. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.