V SA/Wa 1481/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia ... czerwca 2017 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 23 sierpnia 2017 r. M. K. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.440 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Dodatkowo zarządzeniem z tej samej daty wezwano stronę do uzupełnienia braku formalnego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi i odesłanie po podpisaniu do Sądu. Celem wykonania powyższego zarządzenia, do wezwania załączono kserokopię nadesłanej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pomimo przesłania jej na adres skarżącego, nie została odebrana (koperta – k. 20 akt sądowych). 22 września 2017 r. zwrócono ją do Sądu z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu (6 września oraz 14 września 2017 r., o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata) oraz zwrocie do nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. Przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 20 września 2017 r. z uwagi na treść art. 73 p.p.s.a. W myśl bowiem art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 p.p.s.a., pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo urzędzie gminy, umieszczając jednocześnie zawiadomienie – o jego złożeniu wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia – w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a). Doręczenie wówczas uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od dnia pierwszego awiza (art. 73 § 4 p.p.s.a). Należało zatem przyjąć, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi zostały skutecznie doręczone skarżącemu z upływem 20 września 2017 r. (tj. po upływie czternastu dni od pierwszego awiza z 6 września 2017 r.). Oznacza to, iż wyznaczony dla skarżącego siedmiodniowy termin do wykonania ww. wezwania i zarządzenia upłynął 27 września 2017 r. Zgodnie z informacją z 26 października 2017 r. (k. 21 akt sądowych) w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w terminie zakreślonym przez Sąd, nie uiścił wpisu od skargi oraz nie uzupełnił braku formalnego skargi, dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.