V SA/Wa 1482/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... grudnia 2014 r. nr ... w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji przedmiotowej; oddala skargę. Przedmiotem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jest skarga W. Z., prowadzącej działalność pod firmą ... (dalej jako Skarżący, Podatnik), na decyzję z dnia ... grudnia 2014 r. ..., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia ... marca 2014 r., nr ..., określającej przypadające do zwrotu kwoty dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych za okres od stycznia do marca 2012 r. oraz termin, od którego naliczane są odsetki. Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym: Na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr ...z dnia ... grudnia 2012 r., udzielonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G., - przeprowadzono kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej przez W.Z. w zakresie prawidłowości wykorzystania dotacji do posiłków sprzedawanych w ... za okres od stycznia do marca 2012 r. Szczegółową kontrolą objęto oryginały faktur VAT dokumentujące zakup surowców wykorzystywanych do sporządzania posiłków objętych dotacją jak i posiłków, które z mocy prawa nie mogły być objęte dotacją, w powiązaniu z prowadzonymi ewidencjami ilościowo-wartościowymi surowców, w stosunku do których Kontrolowana uzyskała dotację przedmiotową. W wyniku kontroli stwierdzono, że Skarżąca sprzedawała w ... posiłki składające się m.in. z surowców wymienionych w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych (Dz. U. Nr 254, poz. 1705), wykorzystanych do sporządzenia posiłków mleczno-nabiałowo-jarskich, co do których występowała i pobierała dotację przedmiotową; z surowców wymienionych w załączniku nr 1 rozporządzenia wykorzystanych do sporządzenia posiłków mleczno-nabiałowo-jarskich, co do których nie występowała i nie pobierała dotacji. W kontroli wskazano, że tylko do części surowców wymienionych w załączniku 1 wykorzystanych do sporządzenia posiłków mleczno-nabiałowo-jarskich Skarżąca występowała o dotację i stosowała do nich marżę nieprzekraczającą 30% np. mleko. Dyrektor Izby Skarbowej w G. postanowieniem z dnia ... grudnia 2013 r. z urzędu wszczął postępowanie w sprawie określenia W. Z., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą ..., przypadającej do zwrotu kwoty dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barze mlecznym za okres od stycznia do marca 2012 r. oraz terminu, od którego naliczane są odsetki, a następnie decyzją z dnia ... marca 2014 r., nr ... określił przypadającą do zwrotu kwotę nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w ... za okres od stycznia do marca 2012 r. w wysokości ... zł oraz termin, od którego naliczane są odsetki, tj. od 15.01.2013 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Strona, wbrew przepisom, nie uwzględniała w załączonych do wniosków o dotację wykazach/specyfikacjach niektórych surowców wykorzystanych do przygotowania dotowanych posiłków mleczno-nabiałowo-jarskich, mimo że były wymienione w załączniku nr 1 rozporządzenia i stosowała do nich marżę wyższą niż 30% wartości ich zakupu. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w G. uznał, iż nie prowadzono ewidencji ilościowo-wartościowej dla części surowców wymienionych w załączniku nr 1 rozporządzenia do których nie występowano o dotację, ale wykorzystywano je do przygotowania posiłków zarówno mięsnych jak i mleczno-nabiałowo-jarskich. Powyższe skutkowało uznaniem, że W. Z. nienależnie pobrała dotację przedmiotową za styczeń, luty i marzec 2012 r. W złożonym odwołaniu z dnia 5 czerwca 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 10 listopada 2014 r. pełnomocnik Strony zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. naruszenie przepisów materialnego prawa administracyjnego tj. art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w związku z przepisami § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.12.2010 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych oraz przepisami § 6 ust. 2 oraz § 12 ww. rozporządzenia poprzez bezpodstawne uznanie, iż Strona w sposób nieprawidłowy prowadziła ewidencję ilościowo-wartościową surowców zużytych do sporządzenia posiłków w barach mlecznych oraz poprzez bezpodstawne uznanie, iż Strona przekroczyła 30% marżę gastronomiczną zastosowaną przez przedsiębiorcę, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego uznania, iż wystąpiły przesłanki do zwrotu udzielonej Stronie dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych. Zarzucono również naruszenie przepisów proceduralnego prawa administracyjnego tj. art. 169 ust. 6 i art. 169 ust. 5 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 67 ww. ustawy i art. 104 k.p.a. poprzez bezpodstawne wydanie decyzji określającej Stronie przypadające do zwrotu kwoty dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych oraz termin, od którego naliczane są odsetki, w sytuacji w której nie wystąpiły przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji. Zarzucono też naruszenie przepisów proceduralnego prawa administracyjnego, w szczególności przepisów art. 6, 7, 11 w zw. z art. art. 75 § 1, 77 § 1 oraz 78 § 1 i 80 i art. 107 § 1 k.p.a., albowiem postępowanie organu I instancji było prowadzone z pominięciem wyżej wymienionych przepisów powszechnie obowiązującego prawa, z nierzetelnym określeniem stanu faktycznego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób powierzchowny i niedbały, zaniechanie przeprowadzenia przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również dokonanie dowolnej interpretacji materiału dowodowego. Zdaniem Strony organ I instancji w sposób niejasny i nielogiczny wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w G. naruszył zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów administracji państwowej; Wskazano też naruszenie przepisów dotyczących zasad ogólnych proceduralnego prawa administracyjnego, w szczególności przepisów art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez działanie organów administracji publicznej wbrew zasadzie zaufania do organów administracji publicznej, w szczególności w sytuacji, w której dotacje przedmiotowe udzielane były po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie przydzielenia dotacji (pierwsza weryfikacja dokumentów i stanu faktycznego przez organ administracji publicznej), a następnie były kontrolowane przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. i w wydawanych protokołach nie stwierdzano nieprawidłowości (druga weryfikacja dokumentów i stanu faktycznego przez organ administracji publicznej) a dopiero ponowna kontrola organów administracji publicznej (po zmianie wykładni stosowanych przez te organy przepisów prawa) stwierdziła powstanie nieprawidłowości. Wskazano naruszenie art. 89 k.p.a. poprzez nieuprawnioną odmowę przeprowadzenia przez organ administracji publicznej I instancji rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki jej przeprowadzenia. Podniesiono również działanie z naruszeniem konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nałożenie na obywatela decyzją administracyjną ciężaru (obowiązku administracyjnego) poza obowiązkiem ustawowym, a tym samym działaniem z obrazą art. 2, art. 8 i art. 32 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Minister Finansów decyzją z dnia ... grudnia 2014 r., nr ... utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia ... marca 2014 r., określającą przypadające do zwrotu kwoty dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych za okres od stycznia do marca 2012 r. oraz termin, od którego naliczane są odsetki. W uzasadnieniu Minister wskazał, że kwestie związane z udzielaniem dotacji do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20.12.2010 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych (Dz. U. Nr 254, poz. 1705). Przepisy powołanego rozporządzenia ustalają stawkę dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych, zwanej dalej "dotacją", w wysokości 40% wartości zakupionych surowców, powiększonej o marżę gastronomiczną zastosowaną przez przedsiębiorcę, nie wyższą jednak niż 30%, po wyłączeniu (pkt 1) wartości ubytków naturalnych, liczonych w cenach gastronomicznych; wartości towarów handlowych i surowców sprzedawanych w stanie nieprzetworzonym oraz wartości surowców zużytych do sporządzania potraw w barze mlecznym i sprzedawanych innym odbiorcom niż konsumentom spożywającym posiłki w barze mlecznym, liczonej w cenach gastronomicznych (§ 4 ust. 1). Organ podkreślił, że tytuł rozporządzenia oraz powyższe sformułowanie o ustaleniu stawki dotacji do "posiłków" jednoznacznie rozstrzygają, że dotacje przyznawane są do posiłków, a nie do surowców. Przez pojęcie surowców rozumie się zaś surowce zużyte do sporządzania posiłków w barach mlecznych, wymienione w załączniku nr 1 rozporządzenia (§ 2 pkt 2). W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia w przypadku zakupu surowców poza jednostkami handlu detalicznego, w tym w hurcie, na targowiskach, bezpośrednio od producentów - wartość surowców podwyższa się o 20%. Zgodnie natomiast z brzmieniem § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia przedsiębiorcy otrzymują, za pośrednictwem izb skarbowych, dotacje pod warunkiem, że stosują marżę gastronomiczną na poziomie nie wyższym niż 30% wartości zakupionych surowców, przy czym podstawą obliczenia kwoty należnej dotacji stanowi ewidencja ilościowo-wartościowa surowców zużytych do sporządzania posiłków w barach mlecznych. Zdaniem Ministra z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że Wiesława Z. nie dochowała powyższych warunków. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż Strona stosowała odpowiednią marżę tylko do niektórych surowców zużytych do sporządzenia posiłków mleczno-nabiałowo-jarskich a wymienionych w przedmiotowym załączniku, natomiast do pozostałych produktów z załącznika, których nie uwzględniała w podstawie wyliczenia kwoty należnej dotacji, stosowała marżę przekraczającą 30%, co też potwierdza pismo Strony z dnia 07.01.2013 r. Wskazano, że z przedłożonych przez Panią Z. kart kalkulacyjnych wynika, że zawyżenie marży sięgało kilkudziesięciu (mąka) a nawet kilkuset (ziemniaki, masło, cukier) procent. W efekcie powyższe powodowało wzrost ceny dotowanego posiłku, np. wartość ziemniaków na 1 kg dania "ziemniaki ubijane" powinna wynosić ... zł a nie ... zł. W ocenie tut. organu to właśnie przedstawiony powyżej system wybiórczego stosowania marży (tylko do niektórych produktów wymienionych w załączniku nr 1 rozporządzenia i zużytych do sporządzenia posiłku mleczno- nabiałowo-jarskiego a do innych - wyższej niż 30%) jest sprzeczny z zasadami udzielania pomocy społecznej osobom najbardziej potrzebującym poprzez dostępność tanich posiłków mleczno- nabiałowo-jarskich. Minister stwierdził, że powyższy pogląd ma poparcie w orzecznictwie sądowym (organ wskazał tu na wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt. V SA/Wa 932/13), z którego wynika, że wykaz określony w załączniku nr 1 może być zmieniony wyłącznie w takiej formie w jakiej został ustalony czyli poprzez zmianę rozporządzenia. Ani organ orzekający o przyznaniu dotacji, ani strona nie mają prawa zmiany wykazu, w szczególności wybierania z wykazu surowców, które będą podstawą obliczania dotacji. Oczywiście przedsiębiorca nie ma obowiązku używania do sporządzania dotowanych posiłków wszystkich surowców umieszczonych w wykazie, jeżeli jednak surowce z wykazu zostaną zakupione i zużyte do sporządzenia posiłku mleczno-nabialowo-jarskiego, to stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia będą podstawą do obliczenia kwoty dotacji. Przedsiębiorca otrzyma dotację, pod warunkiem, że stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia zastosuje marżę gastronomiczną na poziomie nie wyższym niż 30% wartości zakupionych surowców, przy czym będą to wszystkie zakupione i wymienione w wykazie surowce, a nie niektóre z nich wybrane przez stronę lub organ administracji. Zauważyć jednak należy, iż Minister Finansów nie twierdzi, że Strona stosowała marżę wyższą niż 30 % do wszystkich produktów wymienionych w załączniku nr 1 rozporządzenia. W świetle powyższego argument odwołania, że Strona mogła obniżać ceny posiłków, a tym samym istniała większa dostępność tanich posiłków nie zasługuje na uwzględnienie, zwłaszcza jeśli się uwzględni wskazane powyżej wyliczenie do dania "ziemniaki ubijane" czy wykazanego w zaskarżonej decyzji dania "marchew z groszkiem". Odnosząc się do zarzutu dotyczącego stwierdzonej w decyzji nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji ilościowo-wartościowej surowców zużytych do sporządzania posiłków w barach mlecznych uznać należy go za chybiony. Zdaniem Ministra Finansów ewidencja, o której jest mowa w § 6 ust. 2 rozporządzenia nie była w niniejszej sprawie prowadzona w sposób prawidłowy. Strona, wbrew powyższym przepisom nie prowadziła "kart kontowo towarowych ilościowo- wartościowych" dla surowców wyszczególnionych w załączniku nr 1 rozporządzenia, które wykorzystywała do przygotowania posiłków mleczno-nabiałowo-jarskich, ale do których nie występowała o dotację, o czym świadczy przykładowo zapis na karcie maślanki z lutego 2012 r. - za miesiąc luty nie ujęto jej w dotacji. Zgodnie natomiast z powyższym przepisem podstawę obliczenia kwoty należnej dotacji stanowi ewidencja ilościowo-wartościowa surowców zużytych . do sporządzania posiłków w barach mlecznych. Minister wskazał ponadto iż analiza przedłożonych kart kalkulacyjnych posiłków mięsnych podawanych w ... prowadzi do wniosku, że Pani Z. zużywała do przygotowania dań innych niż mleczno-nabiałowo-jarskich surowce wymienione w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z marżą wyższą niż 30%, a także produkty niewymienione w tym załączniku. Z kolei z ewidencji ilościowo-wartościowych nie wynika, że Strona wyłączała surowce wyszczególnione w załączniku nr 1, do których stosowała marżę nieprzekraczającą 30%, zużyte do posiłków innych niż mleczno-nabiałowo-jarskie "np. karty kalkulacyjne potrawy "strogonow", do których zużyto pieczarki i karty kontowo-towarowe ilościowo-wartościowe prowadzone dla produktu "pieczarka". Zgodnie zaś z pismem Strony z dnia 30.01.2012 r. występowała ona o dotację do produktów wykorzystanych do przygotowania dań mięsnych. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że prowadzona w przedmiotowym barze ewidencja zużywanych surowców nie pozwala na prawidłowe rozliczenie produktów i stwierdzenie, że z dotacji będą wyłączone posiłki mięsne, co stanowi naruszenie wyżej cytowanego § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 2010 r. W ocenie Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej jest obowiązany analizować dokumenty złożone przez przedsiębiorcę, tj. wniosek o udzielenie dotacji oraz obliczenie dotacji przedmiotowej według załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.12.2010 r., przy czym prawidłowość obliczenia dotacji podlega weryfikacji w urzędzie skarbowym (§ 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Natomiast potwierdzenie zasadności udzielonej dotacji możliwe jest dopiero w trakcie kontroli, kiedy to następuje skonfrontowanie danych wykazanych we wniosku o dotację i jego załączniku z dokumentacją prowadzoną przez przedsiębiorcę (w tym zwłaszcza kart kalkulacyjnych i ewidencji ilościowo-wartościowych) w świetle obowiązujących przepisów. W konsekwencji fakt udzielenia dotacji na podstawie pozytywnie zweryfikowanego wniosku nie oznacza, że przedsiębiorca prawidłowo prowadził dokumentację niezbędną do obliczenia należnej dotacji i że w razie wykrycia nieprawidłowości w powyższym zakresie nie można stwierdzić nienależnego pobrania dotacji. Zdaniem Ministra taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż Strona w wykazach produktów załączonych do wniosków o udzielenie dotacji selektywnie wykazywała surowce zużyte do przygotowania posiłków. Zatem jakiekolwiek zarzuty dotyczące niewłaściwej analizy tych dokumentów są chybione. Nie można też zgodzić się, że Pani Z. przez lata była utwierdzana pozytywnymi protokołami kontroli oraz decyzjami o przyznaniu dotacji o prawidłowości swego działania, skoro w protokole kontroli podatkowej za okres od stycznia do marca 2012 r. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie stosowania marży gastronomicznej do posiłków dotowanych sprzedawanych w ... Ponadto stwierdzić należy, iż wyniki kontroli, o których wspomina Strona nie mogą mieć wpływu na wynik rozpoznania przedmiotowej sprawy bowiem nie mają one mocy wiążącej w niniejszym postępowaniu, w którym Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i zastosował do niego odpowiednie przepisy prawa. Powyższe świadczyło – zdaniem Ministra - iż zarzut dotyczący naruszenia art. 6, 7 i 11 w zw. z art. 75 § 1 oraz 78 § 1, 80 i 107 § 1 k.p.a. jest chybiony. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Ministra Finansów z dnia ... grudnia 2014 r., Skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji jako wydanej z naruszeniem: 1. przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji określającej Stronie skarżącej przypadające do zwrotu kwoty dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych za okres od stycznia 2012 roku do marca 2012 roku oraz termin, od którego naliczane są odsetki w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uprawniające organ administracji publicznej do zastosowania tych przepisów; 2. przepisów proceduralnego prawa administracyjnego, tj. art. 169 ust. 6 i art. 169 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych w związku z art. 67 w/w ustawy o finansach publicznych i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji określającej Stronie przypadające do zwrotu kwoty dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych oraz termin, od którego naliczane są odsetki, w sytuacji w której nie wystąpiły przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji. 3. przepisów materialnego prawa administracyjnego, tj. przepisów art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych w związku z przepisami § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2010 roku w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych (Dz. U. z 2010 r., Nr 254, poz. 1705) oraz przepisami § 6 ust. 2 oraz § 12 rozporządzenia Ministra Finansów poprzez bezpodstawne uznanie, iż Strona w sposób nieprawidłowy prowadziła ewidencję ilościowo- wartościową surowców zużytych do sporządzenia posiłków w barach mlecznych oraz poprzez bezpodstawne uznanie, iż strona przekroczyła marżę gastronomiczną zastosowaną przez przedsiębiorcę w wysokości 30%. co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego uznania, iż wystąpiły przesłanki do zwrotu udzielonej Stronie dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych; 4. przepisów proceduralnego prawa administracyjnego, w szczególności przepisów art. art. 6, 7, i 11 w związku z przepisami art. art. 75 § 1, 77 § 1 oraz 78 § 1 i 80 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, albowiem prowadzone przez organ administracji publicznej II instancji postępowanie administracyjne było prowadzone: ■ z pominięciem obowiązujących przepisów powszechnie obowiązującego prawa (wymienionych w uzasadnieniu odwołania), ■ z nierzetelnym określeniem stanu faktycznego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób powierzchowny i niedbały, zaniechanie przeprowadzenia przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również dokonanie dowolnej interpretacji materiału dowodowego. ■ ponadto organ administracji publicznej I instancji w sposób niejasny i nielogiczny wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a Minister Finansów ten stan rzeczy zaakceptował naruszając tym samym zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów administracji państwowej; 5. przepisów zasad ogólnych proceduralnego prawa administracyjnego, w szczególności przepisów art. art. 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez działanie organów administracji publicznej wbrew zasadzie zaufania do tych organów, w szczególności w sytuacji, w której dotacje przedmiotowe udzielane były po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie przydzielenia dotacji (pierwsza weryfikacja dokumentów i stanu faktycznego przez organ administracji publicznej), a następnie były kontrolowane przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G.i w wydawanych protokołach nie stwierdzano nieprawidłowości (druga weryfikacja dokumentów i stanu faktycznego przez organ administracji publicznej) a dopiero ponowna kontrola organów administracji publicznej (po zmianie wykładni stosowanych przez te organy przepisów prawa) stwierdziła powstanie nieprawidłowości. Wskazano, iż Strona działała w zaufaniu do organu administracji publicznej skoro wielokrotnie organy te zapewniały ją o prawidłowości Jej działania: w sposób formalny - dokumenty urzędowe, jak i w sposób - nieformalny szkolenia przeprowadzane przez pracowników Izby Skarbowej w G. oraz informacje telefoniczne udzielane przez pracowników Izby Skarbowej w G. 6. art. 89 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuprawnioną odmowę przeprowadzenia przez organy administracji publicznej obu instancji rozprawy administracyjnej, w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki jej przeprowadzenia; 7. konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku poprzez nałożenie na obywatela ciężaru (obowiązku administracyjnego) decyzją administracyjną poza obowiązkiem ustawowym, a tym samym działaniem z obrazą art. art. 2, 8 i 32 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przechodząc do oceny prawnej zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że kwestie związane z udzielaniem dotacji do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych (Dz. U. Nr 254, poz. 1705 z p. zm., dalej jako rozporządzenie). Zgodnie z § 3 rozporządzenia przedsiębiorcy może być udzielona dotacja przedmiotowa, o której mowa w art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009, Nr 175, poz. 1362 z p. zm.), w zakresie ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. Powyższy przepis ustawy o pomocy społecznej przewiduje możliwość udzielania na wniosek przedsiębiorcy dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych. W § 4 ust. 1 rozporządzenia określono, że stawkę dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych ustala się w wysokości 40% wartości zakupionych surowców, powiększonej o marżę gastronomiczną zastosowaną przez przedsiębiorcę, nie wyższą jednak niż 30 %, po wyłączeniu wartości ubytków naturalnych oraz wartości towarów handlowych i surowców wymienionych w pkt 1 i 2 powyższego przepisu. Stosownie do brzmienia § 5 ust. 1 rozporządzenia przedsiębiorcy zainteresowani korzystaniem z dotacji, przed rozpoczęciem działalności objętej dotowaniem, przedstawiają właściwemu dyrektorowi izby skarbowej pisemny wniosek o udzielenie dotacji oraz uzgadniają właściwy, dla celów realizacji dotacji, sposób jej ewidencjonowania. W § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia określono, że przedsiębiorcy otrzymują, za pośrednictwem izb skarbowych, dotacje pod warunkiem, że stosują marżę gastronomiczną na poziomie nie wyższym niż 30% wartości zakupionych surowców oraz że podstawę obliczenia kwoty należnej dotacji stanowi ewidencja ilościowo-wartościowa surowców zużytych do sporządzenia posiłków w barach mlecznych. Ewidencja ilościowo-wartościowa surowców jest prowadzona w sposób umożliwiający określenie wartości i ilości zużytych surowców oraz kwot należnych dotacji (§ 6 ust. 3 rozporządzenia). W § 2 pkt 2 rozporządzenia sformułowano definicję ,,surowców’’ przez które rozumie się surowce zużyte do sporządzania posiłków sprzedawanych w barach mlecznych, wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia decyzję o udzieleniu dotacji podejmuje właściwy dyrektor izby skarbowej na pisemny wniosek przedsiębiorcy o udzielenie dotacji; do wniosku przedsiębiorca obowiązany jest dołączyć jeden egzemplarz sprawdzonego i potwierdzonego przez urząd skarbowy obliczenia dotacji. Właściwy dyrektor izby skarbowej informuje w formie pisemnej przedsiębiorcę, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie dotacji o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku (§ 8 ust. 3 rozporządzenia). W przypadku nieprowadzenia ewidencji, o której mowa w § 6 ust. 2, pobrane w danym roku podatkowym przez przedsiębiorcę dotacje podlegają zwrotowi w całości, wraz z odsetkami w wysokości przewidzianej jak dla zaległości podatkowych (§ 12 rozporządzenia). W ocenie Sądu tytuł rozporządzenia, jego zapisy regulujące wysokość stawki dotacji (§ 4 ust. 1) oraz bezpośrednie odesłanie w § 3 rozporządzenia do art. 7a ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wskazują jednoznacznie, że dotacje udzielane są do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych. Natomiast wartość zakupionych surowców (po zastosowaniu powiększenia o marżę gastronomiczną oraz stosownych wyłączeń) ujęta w ewidencji ilościowo-wartościowej surowców zużytych do sporządzenia posiłków w barach mlecznych stanowi podstawę obliczenia kwoty należnej dotacji. Przy czym warunkiem otrzymania dotacji jest stosowanie przez przedsiębiorcę marży gastronomicznej na poziomie nie wyższym niż 30 % wartości zakupionych surowców (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Wykaz surowców do sporządzania posiłków w barach mlecznych, do których to posiłków mogą być udzielane dotacje, określony został w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że Skarżąca stosowała odpowiednią marżę tylko do niektórych surowców zużytych do sporządzenia posiłków mleczno-nabiałowo-jarskich a wymienionych w przedmiotowym załączniku, natomiast do pozostałych produktów z załącznika, których nie uwzględniała w podstawie wyliczenia kwoty należnej dotacji, stosowała marżę przekraczającą 30%, co też potwierdza pismo Skarżącej z dnia 7 stycznia 2013 r. Zdaniem Sądu, przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie dotacji nie ma prawa - w świetle omówionych powyżej przepisów – do samowolnego wyłączenia z wykazu, wybranych przez siebie surowców, poprzez nieujmowanie ich w ewidencji ilościowo-wartościowej (w wartości zakupionych surowców) a także do stosowania do tych surowców marży na poziomie wyższym niż 30 %. Sąd w składzie rozpatrującym skargę podziela pogląd prawny wyrażony w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2675/12 (patrz: wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1103/14 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), czy też w wyroku z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2732/13 (dostępny tamże) – że na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2006 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych (DZ. U. Nr 112, poz. 760), które w sposób analogiczny, jak mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie rozporządzenie z 2010 r., regulowało kwestie dotyczące udzielania i rozliczania dotacji – zgodnie z którym przedsiębiorca nie ma obowiązku używania do sporządzania dotowanych posiłków wszystkich surowców umieszczonych w wykazie, jeżeli jednak surowce z wykazu zostaną zakupione i zużyte do sporządzenia posiłku to powinny być podstawą do obliczenia kwoty dotacji oraz że warunek otrzymania dotacji polegający na stosowaniu marży gastronomicznej na poziomie nie wyższym niż 30 % wartości zakupionych surowców - odnosi się do wszystkich surowców zakupionych i wymienionych w wykazie a nie wybranych przez przedsiębiorcę. Sąd za zasadne uznaje również stanowisko zaprezentowane w powyższych wyrokach, że wykaz surowców do sporządzania posiłków w barach mlecznych określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia może być zmieniony wyłącznie poprzez zmianę rozporządzenia, natomiast ani organ, ani strona nie mają prawa zmiany wykazu, w szczególności wybierania z wykazu surowców, które będą podstawą obliczania dotacji. W świetle powyższych rozważań Sądu nieuzasadnione są zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia. Jak zostało wyjaśnione powyżej, sporne w sprawie dotacje udzielane były Skarżącej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych, nie zaś do surowców zużywanych do produkcji tych posiłków. Z tego względu Skarżąca nie może skutecznie wywodzić uprawnienia do ubiegania się o dotacje do niektórych tylko surowców wymienionych w wykazie i zużytych do produkcji posiłków. Przepisy rozporządzenia nie dają podstaw do takiego wyłączenia zarówno przez przedsiębiorcę, jak i organ. Odnosi się to również do § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia dotyczącego uzgadniania, przed rozpoczęciem działalności objętej dotowaniem, z właściwym dyrektorem izby skarbowej, właściwego dla celów realizacji dotacji sposobu jej ewidencjonowania. Również fakultatywny tryb udzielania dotacji (brak obowiązku przedsiębiorcy ubiegania się o jej udzielenie) w żaden sposób nie wyłącza stosowania przepisów rozporządzenia, w szczególności regulujących pojęcie ,,surowców’’ czy określających warunek udzielenia dotacji w postaci stosowania marży gastronomicznej na poziomie nie wyższym niż 30 % wartości wszystkich zakupionych surowców, zużytych do posiłków i wymienionych w załączniku nr 1 rozporządzenia. Dodatkowo podkreślić należy, że zawarty w załączniku nr 2 rozporządzenia ,,wzór obliczenia dotacji przedmiotowych’’ sporządzany przez przedsiębiorcę i podlegający sprawdzeniu przez urząd skarbowy w zakresie prawidłowości obliczenia - na podstawie § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia – nie przewiduje w swej treści pozycji odnoszącej się do części surowców zużytych do sporządzania posiłków w barach mlecznych. W omawianym załączniku przewidziano rubrykę: ,,Wartość zakupionych surowców, zużytych do dotowanych posiłków’’ co wskazuje na zasadność uwzględniania w tej pozycji wartości wszystkich surowców zużytych do sporządzenia posiłków, a nie ich części. Nieuzasadnione, zdaniem Sądu, są również zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu państwa pobrane nienależnie podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności nienależnego pobrania dotacji. Przy czym dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (art. 169 ust. 3 ustawy o finansach publicznych). Zdaniem Sądu, Minister Finansów zasadnie uznał, że w rozpatrywanej sprawie doszło do nienależnego pobrania dotacji przez Skarżącą. Skarżąca uwzględniając w prowadzonej przez siebie ewidencji tylko część surowców zużytych do dotowanych posiłków (z pominięciem surowców zużytych, do których stosowała marżę gastronomiczną przekraczającą dopuszczalną rozporządzeniem 30 %) i występując o dotację tylko do części tych surowców nie spełniała warunków z rozporządzenia do otrzymania dotacji. Należy zauważyć, że ewidencja ilościowo-wartościowa surowców zużytych do sporządzenia posiłków, stanowiąca podstawę do obliczenia kwoty należnej dotacji, powinna być - zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia – prowadzona w sposób umożliwiający określenie wartości i ilości zużytych surowców (do sporządzenia posiłków w barach mlecznych) oraz kwot należnej dotacji. Skarżąca natomiast nie prowadziła ewidencji zgodnie z powyższymi wymogami, co uzasadniało twierdzenie organu orzekającego o nie prowadzeniu przez Skarżącą takiej ewidencji oraz o wystąpieniu sytuacji przewidzianej w § 12 rozporządzenia. Podkreślić należy, że obowiązek prowadzenia ewidencji (zgodnej z wymogami rozporządzenia) - istotny z punktu widzenia potrzeby prawidłowego udzielenia dotacji - spoczywał na samej Skarżącej, nie zaś na organach skarbowych. Również sporządzenie ,,obliczenia należnej dotacji’’ należało do Skarżącej, która powinna w nim wykazywać wartość wszystkich surowców zużytych do dotowanych posiłków, ujętych w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. W sytuacji wadliwego sporządzania przez Skarżącą dokumentów źródłowych stanowiących podstawę udzielanych dotacji za okres od stycznia do marca 2012 r., uniemożliwiającego prawidłowe określenie kwoty należnej dotacji, Skarżąca nie może skutecznie powoływać się na sprawdzenie tych obliczeń przez urząd skarbowy i udzielenie dotacji przez dyrektora izby. Analiza przepisów rozporządzenia wskazuje, że udzielenie dotacji oparte jest w istotnym zakresie na samoobliczeniu kwoty dotacji przez samego przedsiębiorcę występującego z wnioskiem o udzielenie dotacji. Natomiast udzielenie dotacji, zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia, następuje nie na podstawie decyzji, lecz na podstawie pisemnej informacji właściwego dyrektora izby skarbowej o przyjęciu wniosku. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie Skarżącej o braku podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznych, na mocy których udzielono Skarżącej dotacji oraz o naruszeniu w sprawie art. 8 i 8 k.p.a., a poniekąd i art. 16 k.p.a., określającego zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Zdaniem Sądu, art. 169 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o finansach publicznych stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę prawną do określenia kwoty przypadającej do zwrotu nienależnie pobranej dotacji wraz z odsetkami. Sąd nie podzielił zasadności pozostałych zarzutów Skarżącej. Przede wszystkim należy stwierdzić, że wbrew stanowisku Skarżącej organy orzekające prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, wyjaśniając okoliczności związane z udzieleniem skarżącej dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych za okres od stycznia do marca 2012 r. Opierając się na dowodach zebranych w sprawie ustaliły, że Skarżąca występując o udzielenie dotacji nie ujmowała w ewidencji wszystkich surowców zużytych do sporządzenia posiłków sprzedawanych w barze mlecznym, a ujętych w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Powyższe ustalenia faktyczne nie były kwestionowane przez Skarżącą zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego. Skarżąca zarzuca natomiast, że w sprawie nie wyjaśniono kwestii wcześniejszych uzgodnień z organami skarbowymi dotyczących wyłączenia z ewidencji części surowców do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych. Powoływana przez Skarżącą kwestia nie ma jednak pierwszorzędnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie, w której – o czym była już mowa powyżej - istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy Skarżąca pobrała nienależnie dotację przedmiotową do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych za okres od stycznia do marca 2012 r. i w związku z tym, czy organy orzekające w sprawie uprawnione były do określenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji wraz z odsetkami na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych. Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji bada prawidłowość subsumpcji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Nieistotne z punktu widzenia takiej oceny pozostają ,,przyczyny’’ ustalonego postępowania Skarżącej - w tym powoływane przez Skarżącą okoliczności związane z wcześniejszymi kontrolami rozliczeń dotacji nie wskazującymi nieprawidłowości, czy też z uzgodnieniami z organami skarbowymi kwestii prowadzenia ewidencji i wyłączenia surowców – zwłaszcza gdy przepisy rozporządzenia nie upoważniały Skarżącej ani też organu do stosowania spornych w rozpatrywanej sprawie wyłączeń surowców z ewidencji, stanowiącej podstawę do obliczenia dotacji. Z powyższych względów nie można zgodzić się ze Skarżącą, że w rozpatrywanej sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych i niezbędnych okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym naruszono art. 7 k.p.a., który obliguje organy administracji publicznej do podejmowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sąd nie stwierdził także naruszenia innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym regulujących zasady: pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.). Nieuzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 78 k.p.a., którego § 1 stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego wystąpiła z wnioskiem o przesłuchanie w świadków czy też przeprowadzenia rozprawy administracyjnej – jednakże - zdaniem Sądu - organy w rozpatrywanej sprawie nie były zobligowane do uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącej, ponieważ okoliczności powołane we wniosku, dotyczące wyjaśnienia ,,powodów’’ stosowania wyłączenia surowców z wniosków o dotację, nie miały znaczenia dla rozpatrywanej sprawy i nie przyczyniły by się do jej wyjaśnienia. Wbrew zarzutom skargi organy dokonały omawianych ustaleń w sposób prawidłowy, zaś prowadzone w tym zakresie postępowanie nie narusza wskazanych przez Skarżącą reguł postępowania administracyjnego. Powyższej oceny nie mogą zmienić zarzuty Strony skarżącej odnośnie wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organy podatkowe obydwu instancji działały na podstawie prawa i w jego granicach, a odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania. Bezzasadne we wskazanym powyżej kontekście są zatem zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Organy podatkowe, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie negowały wskazanych dokumentów, lecz je oceniły. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji zawierającym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innych dowodów nie uznał jako znaczących przy rozstrzyganiu sprawy, a także podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd ponadto wskazuje, że organy podatkowe dokonały ustaleń w oparciu o wyczerpująco zebrany i właściwie rozpatrzony materiał dowodowy, zapewniły Skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania. Tym samym nie można uwzględnić zarzut Skarżącej odnoszący się do naruszenia zasad wynikających z Konstytucji RP, albowiem działanie organów nie nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego, jak i procesowego. Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. I OSK 915/11). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.