V SA/Wa 1483/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Asesor WSA - Piotr Wróbel, Protokolant specjalista - Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w M. na informację Ministra Zdrowia z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr OISKP.9022.27.2025 w przedmiocie pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia 1. stwierdza, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę Ministrowi Zdrowia do ponownego rozpatrzenia; 2. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w M. (dalej: Strona, Wnioskodawca lub Skarżący) jest informacja Ministra Zdrowia (dalej: Minister, Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji lub IOI) z dnia 23 kwietnia 2025 r., nr OISKP.9022.27.2025, o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o ponowną ocenę wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej: Skarżący 6 listopada 2024 r. złożył wniosek o objęcie wsparciem przedsięwzięcia pn. "Przebudowa, rozbudowa i modernizacja pomieszczeń Hotelu Pielęgniarek na terenie SP ZOZ w M. wraz z rozbudową budynku na potrzeby OD-ZOL wraz z zakupem sprzętu i aparatury medycznej", w naborze nr KPOD.07.08-IP.10-001/24 pn. Wsparcie w zakresie rozwoju opieki długoterminowej lub geriatrycznej poprzez modernizację infrastruktury podmiotów leczniczych na poziomie powiatowym w ramach Inwestycji D4.1.1 (wcześniej D1.2.1). W dniu 28 lutego 2025 r. zostały ogłoszone wyniki naboru. W dniu 24 marca 2025 r. Skarżący otrzymał pismo z 20 marca 2025 r. (znak sprawy OIZKP.9020.55.2024) z informacją o pozytywnym wyniku oceny formalno-merytorycznej przedsięwzięcia i brakiem rekomendacji do objęcia wsparciem ze względu na wyczerpanie alokacji na przedsięwzięcia o wyższej punktacji. W piśmie poinformowano, że w wyniku oceny formalno-merytorycznej przeprowadzonej przez Komisję Oceny Przedsięwzięć wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem spełnił wszystkie kryteria horyzontalne (nr 1 - 21) oraz uzyskał 23 punkty za kryteria rankingujące (nr 22 - 26). Do informacji dołączono uzasadnienie oceny wniosku – jak to sformułowano - w kryteriach, "w których wniosek nie osiągnął maksymalnej możliwej liczby punktów". W odpowiedzi na pismo OIZKP.9020.55.2024 z dnia 20 marca 2025 r. Strona wniosła o ponowną ocenę przedsięwzięcia w zakresie: 1) Kryterium nr 25, nazwa kryterium: Stan nasycenia usługami opieki długoterminowej/geriatrycznej: • A.1.a kryterium stanu nasycenia stacjonarną opieką długoterminową, wskazując m. in., że w otrzymanym piśmie nie otrzymano informacji na temat punktów otrzymanych w ramach kryterium A.1.a, w związku z czym Wnioskodawca nie może odnieść się do otrzymanej liczby punktów. • A.1.b kryterium stanu nasycenia stacjonarną opieką geriatryczną, wskazując m.in, że w otrzymanym piśmie nie otrzymano informacji na temat punktów otrzymanych w ramach kryterium A.1.b, w związku z czym Wnioskodawca nie może odnieść się do otrzymanej liczby punktów. 2) Kryterium nr 26: Jakość opieki, podkryteria: • C. W ocenie bierze się pod uwagę, czy szpital w wyniku przedsięwzięcia poprawi jakość udzielania świadczeń zdrowotnych z perspektywy pacjenta, wskazując m. in., że w otrzymanym piśmie nie otrzymano informacji na temat punktów otrzymanych w ramach kryterium. • D. W ocenie bierze się pod uwagę, czy szpital w wyniku przedsięwzięcia poprawi warunki pracy personelu udzielającego świadczeń zdrowotnych, wskazując m. in., że w otrzymanym piśmie nie otrzymano informacji na temat punktów otrzymanych w ramach kryterium. • E. W ocenie bierze się pod uwagę realizację warunku zapewnienia wykwalifikowanego personelu do realizacji świadczeń w zakresie opieki geriatrycznej i świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej w warunkach stacjonarnych, wskazując m. in., że w otrzymanym piśmie nie otrzymano informacji na temat punktów otrzymanych w ramach kryterium. Strona podkreśliła, że składając wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia nie dysponuje pełną informacją o wynikach przeprowadzonej oceny, stąd też nie może odnieść się bezpośrednio do zapisów części ocen i zmuszony jest wskazywać te kryteria do ponownej oceny bez względu na faktycznie otrzymaną w ich ramach liczbę punktów. Uniemożliwia to dokonanie rzetelnej analizy otrzymanej punktacji i może skutkować wskazaniem do ponownej oceny kryteriów, które zostały ocenione prawidłowo. Brak pełnej informacji utrudnia skorzystanie z przysługującego Wnioskodawcy środka odwoławczego. Zaskarżoną z informacją z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr OISKP.9022.27.2025 Minister poinformował, że wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem nr KPOD.07.08-IP.10-0039/24 nie został skierowany do ponownej oceny, ponieważ nie spełnia wymagań, o których mowa w § 14, ust. 1 - 3 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem , tj.: 1) wniosek o ponowną ocenę nie zawiera wskazania kryteriów wyboru przedsięwzięcia, z których oceną Wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem, i nie zawiera wskazania nieprawidłowości lub błędów, które wystąpiły w procesie oceny przedsięwzięcia. Minister stwierdził, że przedstawione przez Wnioskodawcę zastrzeżenia odnoszą się do oficjalnej i opublikowanej dokumentacji konkursowej, dostępnej na stronie internetowej naboru, w szczególności do definicji i opisu kryteriów oraz sposobu ich weryfikacji, która to dokumentacja nie jest przedmiotem procedury ponownej oceny przedsięwzięć. Tym samym wynik oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem pn. Przebudowa, rozbudowa i modernizacja pomieszczeń Hotelu Pielęgniarek na terenie SP ZOZ w M. wraz z rozbudową budynku na potrzeby OD - ZOL wraz z zakupem sprzętu i aparatury medycznej, nr KPOD.07.08-IP.10-0039/24, złożonego w naborze nr KPOD.07.08-IP.10-001/24, pozostaje bez zmian. W skierowanej do Sądu skardze zaskarżonej czynności (informacji) Strona zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 14 Ize ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek Skarżącego o ponowną ocenę przedsięwzięcia nie spełnia wymagań przewidzianych dla wniosku o ponowną ocenę, a w konsekwencji uznanie, że wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem nie spełnia wymagań pozwalających na skierowanie go do procedowania, - art. 14 Ize ust. 4 u.z.p.p.r., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek Skarżącego z dnia 31 marca 2025 r. o ponowną ocenę przedsięwzięcia nie spełnia wymagań Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem, a w konsekwencji nieprawidłowe pozostawienie wniosku bez rozpoznania, - art. 14 Izc u.z.p.p.r. poprzez brak przekazania Skarżącemu informacji na temat punktów otrzymanych w ramach kryteriów 25 A. 1 .a, A. 1 .b oraz kryterium 26 C, D, E, - art. 14 Iza ust. 1, art. 26 u.z.p.p.r. oraz art. 32 Konstytucji RP, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie zasady przejrzystości, rzetelności, oraz równości i zakazu dyskryminacji w powiązaniu z zasadą sprawiedliwości m.in. poprzez bezpodstawne pozbawienie Skarżącego dostępu do karty oceny przedsięwzięcia oraz możliwości zapoznania się ze szczegółową merytoryczną oceną spełnienia kryterium nr 25 i 26, - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, tj. z pominięciem szczegółowej oceny (karty ocen przedsięwzięcia), co doprowadziło do błędnego stwierdzenia braku podstaw do ponownej oceny wniosku, - pominięcie przez organ w toku oceny co do przekazania wniosku do ponownej oceny przedsięwzięcia szeregu argumentów objętych wnioskiem o dofinansowanie oraz zarzutów skarżącego przedstawionych we wniosku o ponową ocenę, a przede wszystkim argumentów dotyczących jakości opieki, poprawy warunków pracy i zapewnienia wykwalifikowanego personelu. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o stwierdzenie, że odmowa skierowania wniosku do ponownej oceny została wydana z naruszeniem prawa, zasad przejrzystego i równego traktowania, uchylenie zaskarżonej czynności oraz nakazanie organowi przekazania wniosku do ponownej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu z kilku niezależnych od siebie przyczyn. Kontrolowane rozstrzygnięcie wydano z naruszeniem prawa.Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że ogólne ramy prawne wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego, określone zostały w Rozdziale 2aa "Plan rozwojowy" ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.). Zgodnie z nimi, instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny na podstawie przepisów właściwych dla realizacji określonej inwestycji lub jej części (art. 14lza ust. 1 i ust. 3). W przypadku braku przepisów właściwych, o których mowa w ust. 3, do wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem stosuje się art. 14lzb - 14lzf (art. 14lza ust. 4). Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji przyjmuje regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz podaje go do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej (art. 14lzb ust. 1). Ponadto instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji ocenia przedsięwzięcia w zakresie spełniania kryteriów wyboru przedsięwzięć (art. 14lzc). Niezwłocznie po dokonaniu oceny przedsięwzięć instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji informuje podmioty wnioskujące o objęcie wsparciem o wyniku oceny (art. 14lzd). Podmiotowi wnioskującemu o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, w przypadku nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem, przysługuje wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 1). Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wnosi się, w terminie 7 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 14lzd, do: 1) instytucji odpowiedzialnej za realizację inwestycji; 2) jednostki wspierającej plan rozwojowy, w przypadku gdy na podstawie art. 14li ust. 1 wykonywała zadanie oceny przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 2). W przypadku wniesienia wniosku po terminie lub niespełniającego wymogów, o których mowa w regulaminie instytucja odpowiedzialna za przeprowadzenie ponownej oceny przedsięwzięcia pozostawia wniosek o ponowną ocenę bez rozpatrzenia (art. 14 lze ust. 4). Instytucja, o której mowa w ust. 2, niezwłocznie po dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięcia informuje podmiot wnioskujący o objęcie wsparciem o wyniku ponownej oceny, pouczając o prawie złożenia skargi, o której mowa w art. 14lzf ust. 2 (art. 14lze ust. 7). W zakresie objęcia wsparciem przedsięwzięć w ramach inwestycji D4.1.1. Rozwój opieki długoterminowej poprzez modernizację infrastruktury podmiotów leczniczych na poziomie powiatowym finansowanej z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) instytucją odpowiedzialną za realizację inwestycji (IOI) i podmiotem udzielającym wsparcia jest Minister Zdrowia. Zgodnie zaś z art. 14lzf ust. 1 i 2 u.z.p.p.r., do postępowania w zakresie wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem oraz ponownej oceny przedsięwzięcia nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem art. 24 oraz przepisów dotyczących doręczeń i sposobu obliczania terminów, które stosuje się odpowiednio. W przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Regulacja ta przesądza o oczywistej bezzasadności podnoszonych w skardze zarzutów związanych z naruszeniem k.p.a. Wskazuje jednak równocześnie na istotną wadliwość działania Ministra Zdrowia. Pismo z 20 marca 2025 r. (znak sprawy OIZKP.9020.55.2024) z informacją o pozytywnym wyniku oceny formalno-merytorycznej przedsięwzięcia i brakiem rekomendacji do objęcia wsparciem ze względu na wyczerpanie alokacji na przedsięwzięcia o wyższej punktacji podpisane zostało M.C. Zastępcę Dyrektora Departamentu Oceny Inwestycji Ministerstwa Zdrowia. Ten sam pracownik podpisał również zaskarżoną informację z 23 kwietnia 2025 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o ponowną ocenę wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. W zaistniałej sytuacji Sąd stwierdza, że doszło do istotnego naruszenia powołanego wyżej art. 14lzf ust. 1 u.z.p.p.r., który nakazuje, aby w postępowaniu w zakresie ponownej oceny przedsięwzięcia zastosowanie znalazł art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zagadnienie wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności było przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013 r., sygn. akt I GPS 2/12, w której stwierdzono, że artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651; dalej "o.p.") ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy. W uzasadnieniu uchwały, NSA, odwołując się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa, zauważył, że przesłanka wyłączenia pracownika określona w art. 130 § 1 pkt 6 o.p. wskazuje, że niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji, zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy i wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. NSA podzielił także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 o.p. utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r. o sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. W pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 o.p. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. W ocenie NSA, każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 o.p. Ze względu na zbieżne brzmienie art. 130 § 1 pkt 6 o.p. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jak również art. 221 o.p. z art. 127 § 3 k.p.a., w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że poglądy wyrażone w tej uchwale znajdują również zastosowanie do instytucji wyłączenia pracownika w sprawach, w których zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Znajdą one zatem zastosowanie również w kontrolowanej sprawie, z uwagi na regulacje zawarte w art. 14lzf ust. 1 u.z.p.p.r. odsyłające do stosowania art. 24 k.p.a. W świetle powyższego, omawiane wyłączenie obejmuje podejmowanie jakichkolwiek czynności procesowych istotnych dla weryfikacji zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Bez znaczenia jest natomiast powód, dla którego określona osoba uczestniczy w wydaniu rozstrzygnięcia chociażby poprzez jego akceptację czy też zatwierdzenie. Zwykle wynika to z zakresu obowiązków tej osoby oraz organizacji pracy danej instytucji. Powód nie zmienia jednak samego faktu uczestnictwa, a przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie przewiduje odstąpienia od jego stosowania z uwagi na okoliczność, że udział w wydaniu rozstrzygnięcia i poprzedzającym je postępowaniu jest uzasadniony z uwagi na organizację urzędu oraz zakres obowiązków pracownika (por. wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 2200/18). Dodatkowo należy wskazać, że omówiona zasada bezwzględnego wyłączenia pracownika, który brał udział w czynnościach postępowania na wcześniejszych jego etapach, wprost realizuje wynikającą z art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. gwarancję dokonania wyboru przedsięwzięcia w sposób bezstronny. Nie może zatem ostać się w porządku prawnym rozstrzygnięcie, które podjęte zostało w postępowaniu, w którym pozbawiono stronę bezstronnego rozpatrzenia jej sprawy na skutek wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. Odnosząc się do argumentacji zgodnie, z którą oceny przedsięwzięcia na etapie zarówno pierwszej jak i drugiej oceny, dokonali różni oceniający, stwierdzić należy, że nie mogło ono konwalidować występującego w sprawie uchybienia polegającego na tym, że zarówno pierwszą jak i drugą informację o ocenie przedsięwzięcia podpisał ten sam pracownik organu administracji. Po wtóre rację ma Skarżący, że w kontrolowanej sprawie Minister Zdrowia wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 14 lza ust. 3 u.z.p.p.r. nie procedował w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Przedstawienie Skarżącemu niepełnej informacji o wynikach przeprowadzonej oceny uniemożliwiło mu dokonanie rzetelnej analizy otrzymanej punktacji i realnego skorzystanie z przysługującego środka odwoławczego. Co więcej, wbrew twierdzeniom Ministra zawartym w piśmie z 20 marca 2025 r. nie we wszystkich kryteriach, których oceny nie przedstawiono Stronie – wniosek osiągnął maksymalne możliwe liczby punktów. Wynika to z przedstawionych Sądowi List sprawdzających. Opisane działanie – wprowadzające Wnioskodawcę w błąd i uniemożliwiające zweryfikowanie uzyskanej punktacji nie może być akceptowane przez Sąd. Po trzecie oczywiście wadliwe i naruszające art. 14 lze ust. 4 u.z.p.p.r. było pozostawienie wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia z powołaniem się na rzekome wady tego wniosku, skoro Skarżący wskazał kwestionowane kryteria, tj kryterium: 25 A. 1 .a, A. 1 .b oraz kryterium 26 C, D, E, wraz informacją, że na sutek zaniechania Ministra (braku przedstawienia uzyskanej w ich ramach oceny) nie jest w stanie z nią polemizować. Jak już wspomniano nie było przy tym prawdziwe stwierdzenie Ministra Zdrowia, że w tych kryteriach przyznano Wnioskodawcy maksymalną punktację. Po czwarte Sąd wskazuje, że istotą i zasadniczym celem procedury takiej, jak kontrolowana w przedmiotowym przypadku, zaliczanej do tzw. procedur trzeciej generacji, nie jest – w przeciwieństwie do postępowania typu jurysdykcyjnego – konkretyzacja praw lub obowiązków, lecz optymalizacja wyniku pewnego cyklu działań (w tym przypadku absorpcji środków unijnych), zwłaszcza poprzez dokonanie podziału posiadanej puli środków finansowych na zasadach konkurencji uczestników postępowania (konkursu) (szerzej np. Z. Kmieciak, Idea procedur administracyjnych trzeciej generacji (na przykładzie postępowania w sprawach dofinansowania projektów w ramach programów operacyjnych, Państwo i Prawo 2015, nr 5, s. 11 i n.). W związku z tym pozycja uczestnika takiego postępowania różni się istotnie od sytuacji strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tutejszy sąd wielokrotnie zajmował się tym zagadnieniem, a skład orzekający w sprawie podziela ten pogląd, że takie wyżej wskazane rozumowanie nie oznacza, że strona w ramach przedmiotowej procedury konkursowej pozbawiona jest gwarancji procesowych. Należy bowiem mieć na względzie, że także postępowanie w sprawie wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem ze środków unijnych powinno spełniać pewne warunki brzegowe, w szczególności czynić zadość podstawowym zasadom zapewniającym by wybór przedsięwzięcia miał charakter niedyskryminacyjny i przejrzysty Owe zasady formułuje na poziomie ustawowym art. 14 lza ust. 1 i 2 u.z.p.p.r., zgodnie z którym instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru przedsięwzięć. W orzecznictwie akcentuje się, że zasady powyższe mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzonej z traktatowej zasady równości (por. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. II GSK 1549/17 oraz powołane tam orzecznictwo). Owo minimum gwarancji procesowych odnosi się zarówno do kwestii walidacyjnych, tj. określonych przez instytucję zarządzającą wymogów kwalifikowania przedsięwzięć jak i do ich oceny, na każdym etapie procedury konkursowej. Innymi słowy, m.in. wybór taki powinien być dokonany w sposób przejrzysty, bezstronny oraz rzetelny, co obejmuje również uzasadnienie ustalenia o wyczerpaniu środków (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r. II GSK 3172/17). Zwłaszcza w optyce zasad przejrzystości oraz rzetelności wyboru przedsięwzięć właściwa instytucja podejmując rozstrzygnięcie będące wynikiem alokacji środków zobowiązana wykazać i udokumentować, że środki na objęcie przedsięwzięcia wsparciem zostały w sposób wiążący rozdysponowane (kryterium stanowią zawarte umowy o dofinansowanie). Wyczerpanie alokacji środków musi zostać stwierdzone w sposób bezsporny w postępowaniu konkursowym, gdyż determinuje ono sposób załatwienia sprawy na etapie konkursowym, a co więcej – uniemożliwia ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w ramach kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, w przypadku dostrzeżenia istotnych wad procedury konkursowej, które skutkują uwzględnieniem skargi. W kontrolowanej sprawie Minister nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na wyczerpanie alokacji środków. W zaistniałej sytuacji Minister Zdrowia będzie zobowiązany do rozpatrzenia zgodnie z prawem wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia, przy czym powinna to być rzeczywista ponowna ocena, dokonana bez udziału wskazanego pracownika, nie zaś ograniczająca się jedynie do wydania tożsamej w treści informacji, jedynie wolnej od wskazanego naruszenia Inne działanie czyniłoby zasadę bezstronności iluzoryczną. Jednocześnie organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia uwzględni regulacje prawne i wskazania Sądu poczynione w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności w zakresie prawidłowego rozpatrzenia wniosku o ponowną ocenę. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie u.z.p.p.r., stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Zdrowia. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę 680 zł obejmującą wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.