V SA/Wa 1484/13

Referendarz sądowy Anna Michałowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi Z. P. i W. S. i I. S. S. S. i W. C. Spółka jawna w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) kwietnia 2013 r. Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł Skarżący złożył na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazano, iż kapitał zakładowy wynosi 4.000,00 zł, natomiast wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok - 113.806,00 zł. Podano również, że wysokość straty za ostatni rok obrotowy wynosi 120.858,84 zł. Skarżący posiada rachunek bankowy w Multi Banku ze stanem konta: -276.193,33 zł. Dodatkowo wyjaśniono, że rachunek bankowy został zajęty przez komornika, firma nie posiada majątku nieruchomego, a kontrakty są pozyskiwane w drodze zamówień publicznych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...).Prawo pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a, może być przyznane osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Literalna wykładnia omawianych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Godzi się zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił uznaniu referendarza lub sądu rozpoznającego wniosek. Podmiot ubiegający się o prawo pomocy powinien zatem we wniosku o przyznanie rzeczonego prawa zawrzeć oświadczenie zawierające prawdziwe i dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. W przeciwnym razie sąd, zgodnie z art. 255 cytowanej ustawy, wezwie go do złożenia dodatkowego oświadczenia, na podstawie którego będzie mógł dokonać oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy. Skarżąca spółka we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przedstawiła w sposób wystarczający swojej sytuacji majątkowej, a wezwanie do podania dodatkowych informacji (m.in. wykazu majątku Skarżącej, dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia, wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, odpisów deklaracji podatkowych, oświadczenia o wysokości zysku netto za okres od stycznia do sierpnia 2013 r. ) oraz wyjaśnienia w jaki sposób spółka reguluje zobowiązania podatkowe i wobec ZUS nie zostało wykonane. W tej sytuacji nie można było ustalić jak w rzeczywistości wygląda sytuacja materialna skarżącej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.