V SA/Wa 1486/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2013 r. pomiędzy Województwem [...] a T. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca" lub "spółka" lub "beneficjent") została zawarta umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pt. "[...]". Projekt realizowany był w ramach Działania 8.1 "Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie", w ramach Priorytetu VIII "Regionalne kadry gospodarki". Okres realizacji projektu przewidziano od [...] sierpnia 2013 r. do [...] lutego 2015 r. Na wniosek T. Sp. z o.o. organ, pismem z dnia [...] listopada 2014r., wydłużył okres realizacji projektu do dnia [...] czerwca 2015r. z zastrzeżeniem, że w okresie od [...] marca 2015r. do [...] czerwca 2015r. nie będą ponoszone w ramach projektu wydatki dotyczące zadania nr. 3 ( zarządzanie projektem) oraz koszty pośrednie. W dniach [...]-[...] sierpnia 2014 r. Instytucja Pośrednicząca przeprowadziła kontrolę planową projektu, której zakres obejmował weryfikację zgodności realizacji projektu z jego założeniami zawartymi w umowie o dofinansowanie. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowości w zakresie m.in. wydatków dotyczących personelu projektu (specjalista ds. szkoleń i specjalista ds. administracyjnych). Na podstawie ustaleń pokontrolnych i w wyniku weryfikacji wniosków o płatność nr 4-9 za okres kwiecień 2014 r. - czerwiec 2015 r. Instytucja Pośrednicząca uznała za niekwalifikowalne: 1) koszt wynagrodzenia specjalistów ds. szkoleń, 2) koszt wynagrodzenia specjalistów ds. administracyjnych, 3) koszty zarządzania i koszty pośrednie za czas wydłużonego okresu realizacji projektu, tj. od marca do czerwca 2015 r., 4) nieprawidłowości w rozliczeniach finansowych oraz 5) wydatki w wyniku zastosowania reguły proporcjonalności. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewódzki Urząd Pracy w R. wezwał spółkę do zwrotu 107.965,53 zł. W związku z brakiem zapłaty ww. kwoty Zarząd Województwa [...] (dalej: "zarząd" lub "organ I instancji") wszczął wobec beneficjenta postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu [...] maja 2016 r. decyzji nr [...] zobowiązującej skarżącą do zwrotu dofinansowania ze środków europejskich wykorzystanych z naruszeniem procedur w kwocie 107.498,65 zł. W wyniku złożonego odwołania Minister Rozwoju decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] uchylił w całości decyzję zarządu z dnia [...] maja 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi stwierdzając konieczność dokonania oceny zapotrzebowania na zakwestionowaną przez organ I instancji pracę specjalistów ds. szkoleń w okresie realizacji szkoleń oraz specjalistów ds. administracyjnych i potwierdzenia faktycznej realizacji zadań przez ww. specjalistów zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, a także wskazania naruszonej przez beneficjenta procedury, o której mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), dalej "u.f.p.", przy wypłacie nadwyżki wynagrodzenia koordynatora projektu względem planu finansowego ujętego we wniosku o dofinansowanie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy zarząd decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] zobowiązał beneficjenta do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur w kwocie 100.458,65 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji do Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: "minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), który decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchylił decyzję zarządu w części dotyczącej kwoty 20.171,90 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków, tj. od dnia [...].02.2014 r. dla kwoty 9.528,36 zł, od dnia [...].02.2014 r. dla kwoty 1.681,48 zł, od dnia [...].11.2014 r. dla kwoty 8.962,06 zł do dnia zwrotu oraz w części dotyczącej odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych za okres od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia doręczenia decyzji i w tym zakresie umarzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję zarządu w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie minister stwierdził, że na podstawie § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie skarżąca zobowiązała się przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL, dalej: "Wytyczne". Organ odwoławczy podał, że w ramach zarządzania projektem skarżąca zaplanowała zatrudnienie specjalisty ds. administracyjnych na umowę zlecenie w wymiarze czasu pracy 160 godzin/miesięcznie. Za wykonaną pracę miało przysługiwać wynagrodzenie w wysokości 4.000 zł miesięcznie (76.000,00 zł za cały okres trwania projektu). Specjalista ds. administracyjnych miał być odpowiedzialny za: rekrutację, archiwizację dokumentów, kontakty z uczestnikami, ankietyzację i monitoring, promocję i informację o projekcie, obsługę administracyjną biura. Beneficjent zaangażował 4 osoby jako specjalistów ds. administracyjnych, tj. R.D. na podstawie umowy z [...].09.2013 r. na okres od [...].09.2013 r. do [...].02.2015 r. (rozwiązana z dniem [...].10.2013 r.), M.Z. na podstawie umowy z [...].09.2013 r. na okres od [...].09.2013 r. do [...].02.2015 r., W.K. na podstawie umowy z [...].11.2013 r. na okres od [...].11.2013 r. do [...].06.2015 r., M.K. na podstawie umowy z [...].04.2014 r. na okres od [...].04.2014 r. do [...].06.2015 r. Zaangażowanie miało elastyczną formę zatrudnienia (job-sharing) na podstawie umów zlecenia, zgodnie z którymi miał im zapłacić łączne wynagrodzenie w kwocie stanowiącej iloczyn stawki brutto za godzinę 25,00 zł i liczby godzin świadczenia usług w danym miesiącu wynikającej z karty czasu pracy za dany miesiąc. W wyniku analizy miesięcznych ewidencji godzin i zadań (kart czasu pracy) ww. osób organ II instancji uznał za niekwalifikowalny koszt wynagrodzenia W.K. za okres czerwiec 2014 r. - luty 2015 r. stanowiący nadwyżkę godzin ponad limit godzin określony we wniosku o dofinansowanie dla stanowiska specjalisty ds. administracyjnych (160 godzin miesięcznie) - tj. 360,5 h 25,00 zł = 9 012,50 zł . W ocenie ministra nałożenie korekty na koszt zaangażowania specjalisty ds. administracyjnych rozliczony ponad limit kosztów zarządzania określony we wniosku jest konieczne z następujących powodów: – brak zasadności angażu specjalisty ds. administracyjnych ponad limit godzin (160 godz. mieś.) określony we wniosku ze względu na brak dodatkowych zadań dla specjalisty ponad te wyznaczone w zał. nr 1 do umowy zlecenia; – fakt, że specjalista ds. administracyjnych wspierał koordynatora projektu, wykonując de facto jego zadania (koszt zaangażowania koordynatora beneficjent również rozliczył w projekcie w pełnej wysokości) nie oznacza, że spółka bez zgody drugiej strony umowy o dofinansowanie mogła przeznaczyć dodatkowe koszty na wynagrodzenie specjalisty ds. administracyjnych realizującego obowiązki koordynatora; – z ewidencji czasu pracy specjalisty ds. administracyjnych wynika że specjalista nie realizował zadań dotyczących rekrutacji uczestników projektu - choć były do niego przypisane; – specjalista ds. administracyjnych wraz z koordynatorem odpowiadają jako personel zarządzający za nieosiągnięcie rezultatu projektu. Zdaniem ministra zaangażowanie przez spółkę specjalisty ds. administracyjnych ponad szacunkowy wymiar zaangażowania wynikający z wniosku o dofinansowanie było niezasadne, a sam koszt jego części wynagrodzenia poniesiony przez beneficjenta należało uznać za zbędny za zbędny (9.012,50 zł) jako naruszający podrozdz. 3.1 pkt 1 lit. a i bWytycznych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w umowie o dofinansowanie określono okres realizacji projektu na czas od [...].07.2013 r. do [...].02.2015 r. Jednak z uwagi na problemy w rekrutacji uczestników projektu, wystąpiły znaczne opóźnienia w realizacji szkoleń, dlatego beneficjent zawnioskował do Instytucji Pośredniczącej o wydłużenie okresu realizacji projektu do [...] czerwca 2015 r., co miało pozwolić mu na osiągnięcie wskaźników kryteriów strategicznych i realizację celów projektu. IP [...] listopada 2014 r. wyraziła zgodę na wydłużenie okresu realizacji projektu do [...] czerwca 2015 r., z zastrzeżeniem, że w okresie marzec - czerwiec 2015 r. nie będą ponoszone w ramach projektu koszty zarządzania projektem oraz koszty pośrednie. Tymczasem spółka we wniosku o płatność końcową rozliczyła za okres marzec - czerwiec 2015 r.: koszty zarządzania projektem w wysokości 36.927,18 zł, tj: koszt wynagrodzenia koordynatora projektu (16.961,18 zł), koszt wynagrodzenia specjalisty ds. administracyjnych (19.900,00 zł), opłaty bankowe (66,00 zł); koszty pośrednie w wysokości 9 825,14 zł, tj.: koszty utrzymania powierzchni biurowej (5.600,00 zł), koszty zarządu (1.800,00 zł), koszty obsługi prawnej (2.103,84 zł), koszty usług pocztowych i kurierskich (321,30 zł). Minister podzielił stanowisko zarządu, który uznał koszt 46.752,32 zł za niekwalifikowalny jako niezgodny z wnioskiem o dofinansowanie. Powołując się na umowę o dofinansowanie (§ 26) organ zaznaczył, iż beneficjent mógł dokonywać zmian w projekcie pod warunkiem ich zgłoszenia w formie pisemnej Instytucji Pośredniczącej nie później niż na 1 miesiąc przed planowanym zakończeniem realizacji projektu oraz przekazania aktualnego wniosku i uzyskania pisemnej akceptacji IP. Zgodę na wydłużenie okresu realizacji projektu do [...] czerwca 2015 r. IP wydała [...] listopada 2014 r., jednakże beneficjent nie uzyskał zgody na rozliczenie kosztów zarządzania i kosztów pośrednich za okres od marca do czerwca 2015 r. Sama skarżąca zresztą wnioskując o zgodę na zmiany w projekcie zastrzegła, że kosztów zarządzania i kosztów pośrednich nie będzie ponosiła w wydłużonym okresie realizacji projektu, czym uzasadniała racjonalność kosztów związanych z opóźnioną realizacją szkoleń. W ocenie organu II instancji spółka swoim działaniem naruszyła § 3 ust. 1 umowy o dofinansowanie. Dalej minister podał, że beneficjent zawarł w dniu [...].10.2013 r. z A.G. umowę na pełnienie funkcji koordynatora projektu, w której zobowiązał się do wypłaty wynagrodzenia w kwocie stanowiącej iloczyn stawki brutto za godzinę - 29,37 zł i liczby godzin świadczenia usług w danym miesiącu wynikającym z karty czasu pracy za dany miesiąc. Z miesięcznych kart czasu pracy A.G. za marzec-sierpień 2014 r. wynika, że: w marcu 2014 r. przepracowała 126 godzin, w kwietniu 2014 r. przepracowała 91 godzin, w maju 2014 r. przepracowała 91 godzin, w czerwcu 2014 r. przepracowała 119 godzin, w lipcu 2014 r. przepracowała 91 godzin, w sierpniu 2014 r. przepracowała 91 godzin. Łącznie był to 609 godzin pracy, za co należało się wynagrodzenie w kwocie 17.886,33 zł. Tymczasem we wnioskach o płatność nr 4-5 skarżąca rozliczyła koszt wynagrodzenia koordynatora za okres marzec-sierpień 2014 r. w wysokości 17.892,42 zł, tj. o 6,09 zł więcej niż przysługiwało w ramach umowy zlecenia. Minister uważa więc, że 6,09 zł stanowi zapłatę za pracę niewykonaną (usługi niezrealizowane), co nie uzasadnia racjonalności tegoż kosztu i równocześnie stanowi naruszenie przez skarżącą pkt 1 lit. b i d podrozdziału 3.1 Wytycznych. Na końcu minister rozważał zrealizowanie przez spółkę celów projektu zauważając, że zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, celem główny projektu było wzmocnienie potencjału rozwojowego 103 [...] MŚP poprzez podniesienie kwalifikacji 144 pracowników tych firm w zakresie wytwarzania oprogramowania do czerwca 2015 r. Realizację celu głównego zapewnić miały też cele szczegółowe, w tym cel nr: podniesienie poziomu jakości świadczonych usług przez [...] MŚP poprzez zwiększenie udziału pracowników z międzynarodowymi certyfikatami z zakresu wytwarzania oprogramowania (dzięki uzyskaniu certyfikatu MCST przez 130 pracowników) - do czerwca 2015 r. Wskaźnikiem pomiaru miała być liczba pracowników, którzy uzyskali międzynarodowy certyfikat MCTS. Zdaniem ministra, w wyniku weryfikacji końcowego wniosku beneficjenta o płatność nr 9 za okres od [...] kwietnia 2015 r. do [...] czerwca 2015 r. Instytucja Pośrednicząca prawidłowo ustaliła, iż beneficjent osiągnął wartości docelowe wskaźników pomiaru celu głównego projektu, ale nie zrealizował w pełni założonego ww. wskaźnika projektu odpowiadającego za pomiar celu szczegółowego 2. Liczba pracowników, którzy mieli uzyskać międzynarodowy certyfikat MCTS to 130 osób, tymczasem uzyskało go 61 osób (wykonanie na poziomie 46,92%). Brak realizacji celu szczególnego nr 2 miał miejsce pomimo, iż za zgodą IP wydłużono okres realizacji projektu o 4 miesiące, a zatem beneficjent miał dodatkowy czas (od marca do końca czerwca 2015 r.) na zrealizowanie w pełni swoich założeń projektowych, czego nie uczynił. Organ odwoławczy zgodził się z zarządem, że w analizowanej sprawie nie wystąpiła siła wyższa, za którą beneficjent podał niską zdawalność egzaminów w związku ze wzrostem stopnia trudności egzaminów Microsoft Certified Professionals. Obowiązkiem beneficjenta było takie zaplanowanie wsparcia i efektywności odnośnie zdawalności egzaminów, aby uprawdopodobnić osiągnięcie przyjętych przez siebie założeń. W myśl Wytycznych (rozdz. 3.1.5) "reguła proporcjonalności dotyczy rozliczenia projektu pod względem finansowym w zależności od stopnia osiągnięcia założeń merytorycznych określonych we wniosku o dofinansowanie projektu (...). W przypadku niespełnienia przez beneficjenta założonego kryterium strategicznego, czy też nieosiągnięcia celu projektu wyrażonego wskaźnikami produktu lub rezultatu (w zależności od założeń wskazanych w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie projektu) wysokość wydatków w dotychczas zatwierdzonych wnioskach o płatność może zostać proporcjonalnie zmniejszona". Organ odwoławczy uważa, że skoro spółka w § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie zobowiązała się do stosowania Wytycznych, w chwili rozpoczęcia realizacji projektu miała świadomość faktu, iż w przypadku niezrealizowania założeń merytorycznych projektu - jej projekt zostanie rozliczony z zastosowaniem reguły proporcjonalności na etapie końcowego rozliczenia, tj. weryfikacji wniosku o płatność końcową. Na podstawie wskaźników celu głównego i celów szczegółowych organ II instancji wyliczył uśredniony stopień realizacji wskaźników (91,15%) i analogicznie uśredniony stopień niezrealizowania wskaźników (8,85%) w następujący sposób: – zarządzenie projektu: wydatki niekwalifikowalne wyniosły 17.930,93 zł = (211.627,99 zł – 9.018,59 zł) (wydatki rozliczone w zadaniu) x 8,85% (stopień niezrealizowania wskaźników); – koszty pośrednie: wydatki niekwalifikowalne wyniosły 6.584,91 zł = 74.405,75 zł (wydatki rozliczone w zadaniu) x 8,85% (stopień niezrealizowania wskaźników). Tym samym, wyliczona przez organ odwoławczy łączna wartość wydatków niekwalifikowalnych w związku z końcowym rozliczeniem projektu według reguły proporcjonalności to 24. 515,84 zł. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję ministra z dnia [...] czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części utrzymującej w mocy decyzję Zarządu z dnia [...] września 2016 r., tj. w części zobowiązującej do zwrotu kwoty 80.286,75 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych (z wyłączeniem okresu od [...] stycznia 2017 r. do [...] czerwca 2017 r.). Beneficjent zarzucił naruszenie 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a." w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez brak rozpatrzenia sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającą się w szczególności uznaniem, iż działania podejmowane przez spółkę były niewystarczające i nieskuteczne, a na nieosiągnięcie założonych wskaźników nie miał wpływu brak zgody IP na wprowadzenie proponowanych działań naprawczych, podczas, gdy skarżąca dochowała należyte staranności podejmując wszelkie możliwe działania, aby zrealizowanie wskaźników zakończyło się sukcesem, wykorzystując przy tym całą posiadaną wiedzę i doświadczenie, zaś zgoda IP na proponowane zmiany pozwoliłaby na realizację wskaźników projektu w wyższym stopniu; b) art. 8, art. 11 i art. 12 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wadliwej, naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej, nie dość wnikliwej i niedostatecznie wyjaśniające zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Zarządu podczas gdy decyzja ta jako wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w odwołaniu skarżącej, powinna zostać uchylona na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez beneficjenta z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., będące konsekwencją naruszenia: a) postanowień Rozdziału 3 Podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. a) i b) Wytycznych poprzez uznanie części wydatków na wynagrodzenie specjalisty ds. administracyjnych za niekwalifikowalne z uwagi na przekroczenie przewidzianego we wniosku o dofinansowanie miesięcznego limitu godzin na tym stanowisku, podczas gdy wydatki te spełniały wszystkie kryteria kwalifikowalności określone w Wytycznych i były zgodne z zasadą elastyczności szczegółowego budżetu projektu i zadaniowym charakterem tego budżetu; b) postanowień Rozdziału 3 Podrozdziału 3.1 pkt 1 Wytycznych poprzez uznanie za niekwalifikowalne wydatków dotyczących zarządzania projektem i kosztów pośrednich w okresie wydłużonej realizacji projektu oraz części wydatków na wynagrodzenie kierownika projektu z uwagi na nieprawidłowości w rozliczeniach finansowych, w sytuacji, gdy wydatki te spełniały kryteria kwalifikowalności określone w Wytycznych; c) postanowień Rozdziału 3 Podrozdziału 3.1 Sekcji 3.1.5 punkt 1 lit. b) oraz pkt 3 i 4) Wytycznych poprzez zastosowanie reguły proporcjonalności bez uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie organ zobowiązany był wziąć pod uwagę przy ocenie stopnia nieosiągnięcia założeń merytorycznych projektu i nienadanie tym okolicznościom należnego znaczenia w sytuacji, gdy powinny one mieć wpływ na wysokość wydatków uznanych za niekwalifikowalne z tego tytułu, jak również poprzez zastosowanie błędnej metodologii wyliczenia wydatków niekwalifikowalnych z tytułu reguły proporcjonalności i zaniechanie uwzględnienia udziału niezrealizowanego wskaźnika pomiaru jednego z dwóch celów szczegółowych w realizacji celu głównego projektu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, w wysokości określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.). Strona zaznaczyła, że specjalista ds. administracyjnych co do zasady wykonuje czynności opisane w załączniku do umowy cywilnoprawnej, nie oznacza to jednak, że w danym okresie czasowym musi zrealizować wszystkie zadania wskazane w szczegółowym zakresie usług załączonym do umowy, gdyż świadczy przede wszystkim te usługi, które wynikają z faktycznego zapotrzebowania. Poszczególne pozycje wskazane w zakresie usług mają za zadanie określić zakres zadań specjalisty, a nie wskazać na obligatoryjność wykonywania każdego wskazanego tam zadania w poszczególnych miesiącach. Dlatego też powoływanie się przez ministra w kontekście nieracjonalności wydatku na wynagrodzenie specjalisty ds. administracyjnych na wynikający z kart czasu pracy brak realizacji zadań dotyczących rekrutacji uczestników projektu które były do niego przepisane nie znajduje żadnego uzasadnienia. Podobnie niczym nieuzasadnione jest uznanie, że o niekwalifikowalności przedmiotowego wydatku świadczy brak realizacji przez specjalistę dodatkowych zadań wskazanych w załączniku do umowy zlecenia. Przekroczenie limitu godzin zaangażowania specjalisty ds. administracyjnych ponad wskazany we wniosku o dofinansowanie nie musi wynikać z realizacji dodatkowych niż standardowe zadań, wystarczy, że w danym okresie projektu zwiększy się liczba tych "standardowych", codziennych zadań, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Spółka uważa więc, że słusznie w trakcie rozliczania projektu kierowała się zasadą elastyczności budżetu, o której mowa w pkt 8) Podrozdziału 4 Rozdziału 4 Wytycznych, zgodnie z którą beneficjent rozliczając poniesione wydatki nie może przekroczyć łącznej kwoty wydatków wynikającej z aktualnego wniosku o dofinansowanie oraz limitu wydatków dla każdego zadania, ale poniesione w rzeczywistości wydatki nie musza być zgodne ze szczegółowym budżetem projektu, gdyż beneficjent rozliczany jest ze zrealizowanych w ramach projektu zadań. Skarżąca nie zgadza się również ze stanowiskiem organu odwoławczego w zakresie uznania za niekwalifikowalne wydatków poniesionych w ramach zadania zarządzanie projektem i kosztów pośrednich za okres przedłużonej realizacji Projektu ([...].03.2015 - [...].06.2015) w kwocie 46. 752,32 zł. Organy obu instancji swoje stanowisko opierają wyłącznie na argumentacji, iż wyrażając zgodę na przedłużenie okresu realizacji projektu IP zastrzegła, że nie będzie kwalifikowała tych wydatków. Beneficjent uważa takie podejście za krzywdzące, bowiem Instytucja Pośrednicząca zaakceptowała łączną kwotę wydatków przewidzianą we wniosku o dofinansowanie na zadanie zarządzanie projektem. Zastrzeganie, iż beneficjent może wydłużyć realizację projektu, ale wyłącznie przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości rozliczenia kosztów pośrednich oraz wydatków ponoszonych w ramach zadania zarządzanie projektem (czyli de facto wydatków na wynagrodzenie personelu Projektu), prowadzi do sytuacji, iż beneficjent zmuszony jest do utrzymania zakresu działań personelu projektu przy jednoczesnym braku zapewnienia mu możliwości zrefundowania poniesionych wydatków. Utrzymanie bowiem status quo bez pogorszenia jakości obsługi projektu przy jednoczesnym zmniejszeniu wysokości wydatków, jakie mogą zostać poniesione, jest niemożliwe. Beneficjent zakwestionował również uznanie za niekwalifikowalne wydatków w wysokości 6,09 zł z tytułu nieprawidłowości rachunkowych w rozliczeniach wynagrodzenia koordynatora projektu wynikające z przekroczenia stawki za godzinę w stosunku do stawki przyjętej w umowie z koordynatorem projektu. Zwiększenie wysokości wynagrodzenia o jeden grosz w stosunku do przyjętej w umowie stawki jednostkowej wynikało wyłącznie z omyłki rachunkowej, co nie zmienia faktu, iż to właśnie w takiej kwocie wydatek ten został faktycznie poniesiony przez spółkę i stanowił on wynagrodzenie za faktycznie zrealizowane przez koordynatora projektu usługi. Niezgodne ze stanem faktycznym i niezrozumiałe dla skarżącej jest zatem twierdzenie organu odwoławczego, iż wydatek ten został poniesiony za usługi niezrealizowane. Dalej skarżąca podniosła, że zgodnie z treścią punktu 3.1.5 (Sekcja 5 — Regula proporcjonalności) Wytycznych zastosowanie reguły proporcjonalności ma miejsce pod warunkiem, że nieosiągnięcie założeń merytorycznych projektu wynika z przyczyn leżących po stronie beneficjenta. Nadto podczas ustalania stopnia nieosiągnięcia założeń merytorycznych projektu podmiot będący stroną umowy bierze pod uwagę m.in. stopień niezrealizowania celu projektu oraz stopień winy lub niedochowania należytej staranności przez beneficjenta skutkujące nieosiągnięciem ww. założeń a także charakter kryterium, okoliczności zewnętrzne mające na to wpływ, w szczególności opóźnienia ze strony podmiotu będącego stroną umowy w zawarciu lub przekazywaniu środków na finansowanie projektu. Dodatkowo w punkcie 3.1.5.4 Wytycznych zastrzeżono możliwość odstąpienia od rozliczenia projektu zgodnie z regułą proporcjonalności przez podmiot będący stroną umowy, jeśli beneficjent o to zawnioskuje i należycie uzasadni przyczyny nieosiągnięcia założeń, w szczególności wykaże swoje starania zmierzające do osiągnięcia założeń projektu. Spółka uważa więc, że organy rozpoznające sprawę zobowiązane były na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego m.in. ustalić, czy brak realizacji założeń projektu nastąpił z przyczyn zależnych od spółki , ustalić stopień ewentualnej winy oraz stopień niedochowania należyte staranności przez beneficjenta oraz ustalić ewentualne inne okoliczności, które mogły mieć wpływ na brak realizacji założonych wskaźników. W kontekście powyższego strona stwierdziła, że zdecydowana większość osób, które ukończyły szkolenie przystąpiła do egzaminu. Przyczyną niezrealizowania wskaźników dotyczących liczby uzyskanych certyfikatów kompetencji był brak uzyskania pozytywnych rezultatów egzaminu przez uczestników szkoleń, czyli mówiąc w uproszczeniu niski poziom zdawalności. Beneficjent już na etapie rekrutacji uczestników do projektu dokładał należytych starań i ostrożnie weryfikował posiadane kompetencje potencjalnych uczestników kwalifikując osoby, które miały niezbędną wiedzę ogólną oraz duże niedobory wiedzy przekazywanej w Projekcie. Nie byłoby bowiem zasadne przyjmowanie do projektu osób, które jeszcze przed rozpoczęciem szkoleń miały dużą wiedzę czy doświadczenie w danej dziedzinie, ponieważ mijałoby się to z celem projektu, którym było podwyższenie kwalifikacji uczestników szkoleń o co najmniej 40%. Również na etapie wsparcia merytorycznego, skarżąca dokładała najwyższych starań. Szkolenia zostały zrealizowane zgodnie ze standardami obowiązującymi u beneficjenta, który posiada ponad 20-letnie doświadczenie w realizacji usług kształcenia, w szczególności wysoko wyspecjalizowanych szkoleń informatycznych. Sale zapewniały komfortowe warunki, były wyposażone w specjalistyczny sprzęt, zapewniono fachową obsługę. Trenerami byli wysokiej klasy specjaliści, których dotychczasowe wyniki nauczania pozwalały optymistycznie prognozować wyniki egzaminów uczestników. Potwierdzenia kwalifikacji zawodowych trenerów przedkładane były IP do weryfikacji, a zajęcia przeprowadzone zostały w sposób rzetelny i profesjonalny. W procesie dydaktycznym wykorzystana została cała posiadana wiedza i doświadczenie, zrealizowane zostało 100% zaplanowanych godzin szkoleniowych. Strona uważa, że dokładała też wszelkich starań, aby wszyscy uczestnicy przystąpili do egzaminu i uzyskali z niego pozytywny wynik. Prowadząc rekrutację każdorazowo informował zainteresowanych, że celem każdej ścieżki szkoleniowej jest zdobycie certyfikatu kompetencji oraz że każdy uczestnik projektu jest zobowiązany do przystąpienia do egzaminu po jej zakończeniu. Podczas realizacji szkoleń trenerzy regularnie przypominali uczestnikom o konieczności systematycznej nauki, zlecali prace domowe, aby zmotywować uczestników do pracy własnej, a także utrwalić ich wiedzę i pomóc w przygotowaniach do egzaminu. Omawiając poszczególne zagadnienia zaznaczali obszary, których dotyczyć będzie egzamin, a także podawali przykładowe pytania. Wszyscy uczestnicy mieli możliwość skorzystania ze zdalnych konsultacji z trenerem po szkoleniu a także, w razie wątpliwości, niejasności czy też dodatkowych pytań, w trakcie przygotowywania się do egzaminu. Termin egzaminu każdy uczestnik wybierał indywidulanie. Miał również możliwość jego zmiany, zgłaszając to odpowiednio wcześniej. Każdorazowo uczestnikowi przypominano mailowo i telefonicznie o zbliżającym się egzaminie. Nie mniej z rozmów trenerów z uczestnikami już w czasie szkoleń wynikało, że dla wielu z nich celem było zdobycie wiedzy a nie certyfikatu. Informacji takich uczestnicy nie ujawniali na etapie prowadzonej rekrutacji. Certyfikaty nie są konieczne do wykonywania zawodu, co przekłada się na mniejszą determinację do ich zdobycia. Uzyskanie certyfikatu wymaga poświęcenia dużej ilości prywatnego czasu na przygotowania tylko i wyłącznie na potrzeby egzaminu, w tym opanowania sporej ilości pojęć. W praktyce wiedza ta wykorzystywana jest w niewielkim stopniu. W konsekwencji wielu uczestników podchodziło do egzaminu często z obowiązku wynikającego z umowy oraz z czystej ciekawości i możliwości wykorzystania szansy, niż z realnym przygotowaniem i nastawieniem na jego zdanie. Bynajmniej nie świadczy to o tym, że u uczestników nie nastąpił realny wzrost kwalifikacji zawodowych, taki wzrost potwierdzały bowiem testy przeprowadzone przez beneficjenta, jak i odczucia samych uczestników. W ocenie spółki na wyniki egzaminów zewnętrznych decydujący wpływ w tej sytuacji miała postawa uczestników — ich podejście i motywacja, nawet bowiem najlepiej przeprowadzone zajęcia nie mogą gwarantować pozytywnego wyniku egzaminu, jeżeli słuchacz nie wykaże odpowiedniego zaangażowania, nie poświęci czasu na utrwalenie zdobytej wiedzy. Zdaniem Skarżącej materiał dowodowy sprawy potwierdza, iż dołożyła ona należytej staranności w realizacji założeń projektu. Spółka uważa zatem, że brak realizacji wskaźników dotyczących uzyskania certyfikatów kompetencji nie nastąpił z wyłącznej jej winy, a tylko to uzasadniałoby zastosowanie reguły proporcjonalności w maksymalnym, określonym przez organy wymiarze. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz.1066 j.t. ze zm. ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego czy w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ i uznaje je za prawidłowe i stanowiące uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi organ zgromadził w sprawie pełny materiał dowodowy, dający podstawę do orzekania w sprawie. Ocena tego materiału została należycie przeprowadzona z uwzględnieniem logicznego i rzetelnego wnioskowania. Przypomnieć należy, że to skarżąca składając wniosek o dofinansowanie projektu sama określiła zadania, które przeprowadzi w ramach realizacji tegoż projektu. Określiła też wskaźniki osiągniecia oczekiwanych rezultatów na poziomie celu głównego i celu szczegółowego. Wniosek został złożony w ramach konkursu, przeszedł pozytywna ocenę i został skierowany do dofinansowania. Stanowiło to podstawę do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nr. [...]. Sam wniosek był integralną częścią umowy o czym stanowił jej § 34 ust.2 pkt.1. Skarżąca zobowiązała się do realizacji projektu na podstawie wniosku ( § 3 ust.1 zdanie pierwsze). Okres realizacji projektu został określony jako zgodny z okresem wskazanym we wniosku ( § 6 ust. 1 umowy w zw. z pkt. 1.8 wniosku – od [...] sierpnia 2013r. do [...] lutego 2015r.). Umowa przewidywała w § 26 ust. 1, że beneficjent może dokonywać zmian w projekcie pod warunkiem ich zgłoszenia w formie pisemnej IP nie później niż na 1 miesiąc przed planowanym zakończeniem realizacji projektu oraz przekazania aktualnego wniosku i uzyskania pisemnej akceptacji Instytucji Pośredniczącej. Zatem skarżącą wiązały zobowiązania określone we wniosku o dofinansowanie projektu i osiągniecie ich rezultatów w okresie realizacji projektu. Tylko pisemna zgoda IP, udzielona na wniosek skarżącej, mogła spowodować zmianę tych danych. Zgodnie z treścią wniosku o dofinansowanie przewidziano 4 ścieżki szkoleniowe – 1. ścieżka A - Certyfikowany Programista dostępu do baz danych; 2. ścieżka B - Certyfikowany Programista Aplikacji Web; 3. ścieżka C - Certyfikowany Programista Aplikacji Windows; 4. ścieżka D - Certyfikowany Programista Aplikacji Rozproszonych. Akta administracyjne wykazują, że na wniosek skarżącej z dnia [...] i [...] listopada 2014r. organ w pisemnej odpowiedzi z dnia [...] listopada 2014r. przedłużył skarżącej okres realizacji projektu oraz uwzględnił piątą ścieżkę szkoleniową - ścieżkę E - Certyfikowany Specjalista - Bazy danych i zarządzanie informacją. Przedłużenie realizacji projektu zostało obwarowane zastrzeżeniem organu, iż w okresie od [...] marca 2015r. do [...] czerwca 2015r. nie będą ponoszone w ramach projektu wydatki dotyczące zadania nr. 3 ( zarządzanie projektem) oraz koszty pośrednie. Powyższe zastrzeżenie wiązało obie strony umowy. We wspomnianych wnioskach z dnia [...] i [...] listopada 2014r. skarżąca wskazywała na problemy z rekrutacją i zgromadzeniem niepełnych grup szkoleniowych. Wskazywała na ryzyko niezrealizowania rezultatów. Nie były to wskazania okoliczności nadzwyczajnych, wypadków losowych itp. Zatem słusznie organ uznał, że stan faktyczny sprawy odnosi się do warunków ustalonych w umowie i załącznikach do niej oraz faktów wynikających ze stopnia zrealizowania tej umowy. Oczywistym jest, że skarżąca powinna wykonać umowę z należytą starannością na warunkach w niej określonych. Umowa wiązała się z otrzymaniem środków publicznych, w większości z budżetu Unii Europejskiej - w kwocie 1.359.834,25zł, a z budżetu krajowego w kwocie 239.970,75 zł. Dofinansowanie dotyczyło łącznej kwoty nieprzekraczającej 1.599.805,00 zł. W sprawie należało stosować reguły i zasady wynikające z Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, w którym udzielono dofinansowania, w tym Wytyczne w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki oraz stosowne przepisy unijne, w tym rozporządzenie Rady (WE) nr. 1083/2006 z dnia 11 lipca 20106r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 ( Dz. UE L. nr 210 str.25). Ich regulacjom poddała się skarżąca zgodnie z zapisami zawartymi w § 3 i 31 umowy o dofinansowanie projektu. Przypomnieć należy, że środki z funduszy europejskich przyznawane były, w okresie zawierania i realizacji przedmiotowej umowy skarżącej o dofinasowanie projektu, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( u.z.p.p.r.). Ustawa ta uwzględnia zasady określone w wówczas obowiązującym rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie, w tym zasadę ustanowienia na poziomie krajowym kwalifikowalności wydatków w ramach poszczególnych programów operacyjnych, ustanowienie systemu zarządzania i kontroli oraz szczegółowe określenie zadań i funkcji instytucji zarządzających. Znajduje to swój wyraz w treści art. 26 ust. 1, który wskazuje zadania instytucji zarządzającej, m.in. takie jak: określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 6), jak też odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych (art. 26 ust. 1 pkt 15). W tym kontekście należy stwierdzić, że krajowe Wytyczne zostały wydane przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w dniu 2 kwietnia 2014 r., z późniejszymi zmianami, na podstawie art. 35 ust. 3 pkt 4a u.z.p.p.r. oraz art. 56 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006. W myśl pierwszego z tych przepisów: "Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, w celu zapewnienia zgodności sposobu wdrażania programów operacyjnych z prawem Unii Europejskiej oraz spełniania wymagań określanych przez Komisję Europejską, a także w celu zapewnienia jednolitości zasad wdrażania programów operacyjnych, może, z uwzględnieniem art. 26, wydać wytyczne dotyczące programów operacyjnych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach programów operacyjnych." Drugi z wymienionych przepisów stanowi zaś, iż: "Zasady kwalifikowalności wydatków ustanawia się na poziomi krajowym, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniach szczególnych dotyczących poszczególnych funduszy. Zgodnie zaś z art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006 Instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami. Dalej wg. art. 70 wymienionego rozporządzenia państwa członkowskie są odpowiedzialne za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę, w tym są odpowiedzialne za odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności w stosownych przypadkach. Państwa członkowskie zgłaszają te nieprawidłowości Komisji i informują Komisję na bieżąco o przebiegu postępowań administracyjnych i prawnych. Do najistotniejszych aktów ukierunkowanych na ochronę interesów finansowych Unii Europejskiej należy rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. UE. L 1995.312.1; dalej jako "rozporządzenie nr 2988/95"). Zgodnie z motywem 3 tego rozporządzenia: "szczegółowe zasady regulujące zdecentralizowane zarządzanie oraz monitorowanie wykorzystywania środków podlegają szczegółowym przepisom, które są zróżnicowane w zależności od dziedziny polityki Wspólnoty; we wszystkich dziedzinach należy przeciwstawiać się działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Unii." W motywie 5 tego rozporządzenia wskazano, że: "nieprawidłowe postępowanie oraz środki administracyjne i kary odnoszące się do tego postępowania są przewidziane w zasadach sektorowych." Przepisy sektorowe to m.in. przepisy rozporządzenia nr 1083/2006. Na gruncie polskiego prawa regulacja procedur, o których mowa w art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 2988/95, a w konsekwencji tego wynikający z art. 70 rozporządzenia nr 1083/2006 obowiązek odzyskiwania kwot wypłaconych w związku z nieprawidłowościami zdefiniowanymi w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 i art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 - realizowany jest na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych. Ustawa ta w art. 207 ust. 1 nie używa terminu "nieprawidłowości" lecz terminów - "wykorzystanie niegodnie z przeznaczeniem", "wykorzystanie z naruszeniem procedur", "pobranie nienależnie lub w nadmiernej wysokości." Zastosowane nazewnictwo nie zmienia jednak faktu, że zdarzenia określone w art. 207 ust. 1 u.f.p. są działaniami podejmowanymi na rachunek budżetu Unii, w celu usuwania nieprawidłowości w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95, skutkiem czego są to działania podejmowane w zakresie tego rozporządzenia. Są zatem częścią tej samej dyspozycji gwarantującej dobre zarządzanie funduszami Unii i ochronę jej interesów finansowych, a konsekwentnie do tego, terminy użyte w art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p. powinny być interpretowane w sposób jednolity z pojęciem "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95, jak też art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. Przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych stanowi, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. Zgodnie natomiast z art. 184 ust. 1 u.f.p. "wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu." Szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (art. 206 ust. 1 u.f.p.). W związku z powyższymi przepisami procedurami, o których mowa w art. 184 u.f.p. są bezsprzecznie m.in. procedury określone w umowie o dofinansowanie projektu, w tym wymienione Wytyczne. Oznacza to, że poprawność działania beneficjenta realizującego umowę o dofinansowanie projektu z wykorzystaniem środków UE należy dokonywać, z uwzględnieniem postanowień tej umowy, Wytycznych oraz przepisów prawa polskiego, które powinny być wykładane i stosowane z uwzględnieniem prawa europejskiego, bowiem regulacje polskie dotyczące realizacji programów operacyjnych służą osiąganiu wspólnych celów wynikających z prawa europejskiego i realizacji polityki rozwoju (tak NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2014r., sygn. akt II GSK 1467/13). Przypomnieć też należy, że rozporządzeniu nr.1083/2006/WE przepis art. 2 pkt. 7 definiuje: "nieprawidłowość": jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, a przepis art. 98 zatytułowany: " Korekty finansowe dokonywane przez państwa członkowskie" stanowi:"1. Państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. 2. Państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze (..) 3. Wkład anulowany zgodnie z ust. 2 nie może być ponownie wykorzystany na operację lub operacje, które były poddane korekcie, ani też, w przypadku gdy korekta finansowa dotyczy nieprawidłowości systemowej, na istniejące operacje w ramach całości lub części osi priorytetowej, w obrębie której wystąpiła nieprawidłowość systemowa. 4. W przypadku nieprawidłowości systemowej państwo członkowskie rozszerza zakres swego dochodzenia w celu objęcia nim wszystkich operacji, których nieprawidłowości te mogą dotyczyć." Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2016r., sygn. akt C- 406/14, "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 2 pkt 7, uzasadniająca konieczność dokonania korekty finansowej na mocy art. 98, występuje o ile nie można wykluczyć, że uchybienie to miało wpływ na budżet odnośnego funduszu. Dalej TSUE wskazał, że z definicji zawartej w art. 2 pkt.7 wynika, iż naruszenie prawa Unii stanowi nieprawidłowość w rozumieniu tego przepisu jedynie wtedy, gdy powoduje ono lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. Naruszenie takie należy uznać za nieprawidłowość, o ile może ono jako takie mieć skutki budżetowe. Natomiast nie trzeba udowadniać wystąpienia konkretnych skutków finansowych. W odniesieniu do Wytycznych zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL należy wskazać, że w Rozdziale 3, Podrozdziale 1, pkt.1 stanowią one, iż wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile łącznie spełniają wymienione warunki. W ramach wyliczenia warunków znajdują się punkty oznaczone m. in. literą a, b, d. Według litery "a" wydatki są niezbędne do realizacji projektu, a więc mają bezpośredni związek z celami projektu. Według litery "b" są racjonalne i efektywne, tj. nie są zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych oraz spełniają wymogi efektywnego zarzadzania finansami ( relacja nakład/ rezultat). Według litery d wydatki dotyczą towarów dostarczonych lub usług wykonanych oraz zaliczek dla wykonawców poniesionych zgodnie z sekcją 3.1.1. pkt. 4, o ile ten warunek ma zastosowanie. Natomiast w myśl Wytycznych Rozdziału 3.1.5 "reguła proporcjonalności dotyczy rozliczenia projektu pod względem finansowym w zależności od stopnia osiągnięcia założeń merytorycznych określonych we wniosku o dofinansowanie projektu" (...). "W przypadku niespełnienia przez beneficjenta założonego kryterium strategicznego, czy też nieosiągnięcia celu projektu wyrażonego wskaźnikami produktu lub rezultatu (w zależności od założeń wskazanych w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie projektu) wysokość wydatków w dotychczas zatwierdzonych wnioskach o płatność może zostać proporcjonalnie zmniejszona". Skoro skarżąca zaplanowała w umowie o dofinansowanie zatrudnienie Specjalisty ds. administracyjnych na umowę zlecenie w wymiarze 160 godz. / m-c, przewidziała zakres jego czynności w postaci rekrutacji, archiwizacji dokumentów, kontaktów z uczestnikami, ankietyzacji i monitoringu, promocji i informacji o projekcie, obsługi administracyjnej biura, to jest rzeczą oczywistą, że ocena organu wydatków związanych z tym zatrudnieniem będzie dokonywana w kontekście powyższego zobowiązania i jego niezbędności dla realizacji projektu, a także racjonalności i efektywności, wg. ww. zapisu Wytycznych. Ustalenie dokonane przez oba organy, iż został przekroczony ww. miesięczny limit godzin, bez dodatkowych zadań dla tego specjalisty, że specjalista nie wykonywał wszystkich przypisanych mu zadań dotyczących rekrutacji uczestników projektu, wspierał natomiast koordynatora projektu, wykonując za niego zadania, w warunkach, gdy koszt zaangażowania koordynatora projektu został też rozliczony w projekcie oraz ustalenie braku osiągnięcia jednego z rezultatów projektu, za który odpowiadał również ten specjalista, daje podstawę do uznania niekwalifikowalności kosztów tego wynagrodzenia ponad limit ustalony w umowie o dofinansowanie. Skarżąca we wnioskach o płatność za okres od czerwca 2014r do lutego 2015r. wykazała łączne przekroczenie godzin tegoż limitu o 360,5 h, co dało podstawę do wyliczenia kwoty 9.012,50 zł jako nadwyżki wynagrodzenia specjalisty do spraw administracyjnych i tym samym wydatku niekwalifikowalnego, niespełniającego wymogów Rozdziału 3, Podrozdziału 1, pkt.1 litera a i b Wytycznych. Sąd uznaje te ustalenia za prawidłowe i znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena tegoż wydatku jest racjonalna i rzetelna. Wbrew zarzutom skargi powyższy niekwalifikowany wydatek nie był wliczony w podstawę kosztów w stosunku, do których organ zastosował zasadę proporcjonalności z uwagi na brak osiągnięcia jednego z rezultatów projektu. W sprawie nie doszło do podwójnej korekty jak twierdzi skarżąca. Prawidłowo też organy uznały za niekwalifikowalne koszty zarządzania projektem i koszty pośrednie projektu za wydłużony okres realizacji projektu, w wysokości 46 752,32 zł, gdyż były niezgodne z wnioskiem o dofinansowanie. Nie było zgody organu na ich poniesienie, wg. treści pisemnego stanowiska organu z dnia [...] listopada 2014r. Słuszne jest też stanowisko organów w zakresie niekwalifikowalności kwoty 6,09 zł z tytułu nieprawidłowości w rozliczeniach finansowych koordynatora projektu. Brak było podstawy prawnej do wypłacenia tej kwoty. Błąd skarżącej w jego wypłacie nie uzasadnia przenoszenia jego skutków na budżet unijny czy krajowy. Sąd nie dopatrzył się też żadnych nieprawidłowości w zastosowaniu przez organ odwoławczy reguły proporcjonalności do kosztów zarządzania projektem i kosztów pośrednich wobec nieosiągnięcia celu szczegółowego nr.2 projektu. Uzasadnienie decyzji szeroko odnosi się do tej kwestii. Wskazuje na brak osiągnięcia jednego ze wskaźników założonych przez skarżącą, odnosi się do jego przyczyny. Zawiera wskazanie wyliczenia uśrednionego stopnia niezrealizowanych wskaźników i jego zastosowanie przy wyliczeniu wydatków niekwalifikowalnych. Zarzuty skargi sprowadzają się do polemiki z argumentacją organu i nie zasługują, zdaniem sądu, na uwzględnienie. Nie można też podzielić zasadności twierdzenia skarżącej o możliwości zastosowania przez organ zasady elastyczności budżetu. W ocenie sądu przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z k.p.a. Organy obydwu instancji działały na podstawie prawa i w jego granicach, a w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a poczynione przez nie ustalenia, w tym końcowe ustalenia organu odwoławczego, są prawidłowe i mają oparcie w zgromadzonej dokumentacji. W ocenie sądu dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ też wyczerpująco wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Tym samym sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani innych niewskazanych przepisów proceduralnych. Nie doszło też do, zarzucanego w skardze, naruszenia prawa materialnego z art. 207 ust.1 pkt. 2 w zw. z art. 184 ust.1 u.f.p i w zw. z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL , w tym jego, wskazanych przez skarżącą, postanowień, w sposób wpływający na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.