V SA/Wa 1492/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant ref. staż. - Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokat E. N. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga S. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2011 r., [...] orzekającą o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że brak jest przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny. S. D., obywatel G., deklarujący narodowość [...], wnioskiem z 26 stycznia 2011 r. zwrócił się o nadanie statusu uchodźcy. Oświadczył, że wyznaje prawosławie, jest żonaty, ma wykształcenie wyższe, jest bezrobotny. Jego językiem ojczystym jest [...] i [...], ale może swobodnie porozumiewać się w języku [...]. Wskazał, iż z kraju pochodzenia wyjechał legalnie [...] września 2010 r. na B. Tam ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy, ale nie otrzymał decyzji. Wcześniej w 2008 r. był na S., gdzie również złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wyjaśnił, że nie miał problemów z przekroczeniem granicy kraju pochodzenia. Jako przyczynę ubiegania się o status uchodźcy podał względy polityczne. Odpowiadając na pytanie kwestionariusza podał, że był prześladowany w kraju pochodzenia, nie brał udziału w działaniach wojennych. Był poddany przemocy fizycznej i psychicznej w postaci kilkukrotnego pobicia, a także znęcano się nad nim w czasie odbywania kary pozbawienia wolności. Skarżący podał, że [...] marca 2008 r. został aresztowany przez wojskową milicję w A. za narkotyki i następnie został skazany przez wojskowy sąd administracyjny w T. na karę jednego miesiąca pozbawienia wolności (apelacji nie składał). Wskazał, także, że w latach 2009 - 2010 był członkiem organizacji opozycyjnej "A.". Przesłuchany w dniu [...] lutego 2011 r. w charakterze strony zeznał, że po ślubie w maju 2010r. (żona narodowości [...], słabo znająca [...], bez pracy) mieszkał w G., w domu rodzinnym żony. Przez 2 miesiące, przed wyjazdem z G. często zmieniał miejsce zamieszkania, od 2008r. nie był nigdzie zameldowany. Wyjaśnił, że od 2005 r. do końca marca 2008r. pracował w Ministerstwie Obrony, jako komendant batalionu, był też komendantem roty i instruktorem. W dniu [...] marca 2008 r. został w pracy aresztowany przez wojskową policję, w więzieniu w A. był 25 dni. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2008 r. został oficjalnie odwołany. Skarżącemu zarzucono nieprawidłowe wypełnianie obowiązków, a także, że wcześniej brał lekarstwa bez recepty lekarza. Wyjaśnił, iż w czasie pierwszych dwóch tygodni w A. był każdej nocy bity przez wojskową policję. Podał także, że znęcano się nad nim, mówiono mu, że nie zasługuje na to, żeby nosić mundur oraz żeby żyć w G., ponieważ w połowie jest [...]. Po zwolnieniu z wojska był bezrobotny. Zdaniem wnioskodawcy jego problemy wynikały z tego, że zbyt dużo wiedział m.in. "kto, gdzie kradł" (miał dowody potwierdzające kradzież automatów z magazynów wojskowych, wiedział kto był w to zamieszany). Skarżący wskazał także, iż w listopadzie 2007 r. dostał rozkaz "rozgonienia" ludzi podczas mityngu - nie zgodził się. Został zatrzymany przez wojskową policję i ludzi w cywilu. Zażądano od niego oddania dokumentów potwierdzających kradzież automatów. Ojciec oddał im dokumenty i trzeciego dnia został wypuszczony. Został zdymisjonowany, a potem zdegradowany. Po zwolnieniu z wojska był bezrobotny. Utrzymywała go matka. Wnioskodawca oświadczył, że w sierpniu 2008 r. wyjechał wraz z ojcem przez U. na S., gdyż ojciec chciał "urządzić" się w Europie. Na S. poprosili oni o status uchodźcy, ale ich deportowano na U. Ojciec zmarł na U. w szpitalu. Po dwóch tygodniach Skarżący wrócił do G., aby pochować tam ojca. Przesłuchany ponownie w dniu [...] lutego 2011 r. S. D. zeznał, że ma wyższe wykształcenie - ukończył akademie wojskową i studia prawnicze. Paszport w 2010 r. otrzymał bez problemów. Wyjechał we wrześniu 2010 r. i zatrzymał się u wujka w M. Wujek obiecał mu pracę, ale pracy nie załatwił, a po 5-ciu dniach "wygonił" Skarżącego wraz z żoną z domu. Wyjaśnił również, że wujek znalazł im mieszkanie i trochę pomagał materialnie, ale nie starczało na przeżycie. W związku z tym za jego poradą wystąpił o nadanie statusu uchodźcy. Zrezygnował z procedury, ponieważ nie otrzymywał żadnej pomocy od państwa, nie mógł znaleźć pracy, nie otrzymywał pomocy socjalnej i nie miał gdzie mieszkać, ponadto karano go pieniężnie za "zmianę mieszkania". Dlatego też zrezygnował ze starania się o status uchodźcy. Na wyjazd z kraju pochodzenia zdecydował się, gdy "wyrzucono" go z armii. Powiedziano mu, że jeżeli będzie "siedział cicho, to nie będzie miał problemów". Wskazał, że za namową kolegi w połowie 2009 r. wstąpił do partii "A.". Głównym celem partii było poprawienie bytu społeczeństwa. Brał udział w mitingach. Był oficjalnym członkiem partii, miał legitymację i czasami otrzymywał niewielki sumy pieniędzy. W 2009 r. po wstąpieniu do partii zorientował się, że jego telefon jest podsłuchiwany. Pod koniec 2009 r. samochód brata, którym jechał z kolegą (kolega prowadził), został przy próbie zatrzymania ostrzelany przez policję. Po zatrzymaniu został pobity, nie był przesłuchiwany, pobrano jego odciski palców, a ostatecznie odwieziono go do domu. Na skutek pobicia miał złamany nos. Od tego momentu Skarżący zaczął oddalać się od partii i od połowy kwietnia 2010 r. nie utrzymywał z partią żadnych kontaktów. Skarżący uważa, że z jego powodu jego brat miał problemy - został zwolniony z pracy w telewizji, zimą 2009 r. został pobity na ulicy przez policjantów. W maju 2010 r. przyszło do niego do domu czterech ludzi, którzy straszyli go utratą wolności, jeżeli będzie próbował ujawnić to, co wie. Skarżący domyślał się, że chodziło o jego wiedzę o armii. Po tej rozmowie podjął decyzję o wyjeździe. Do momentu wyjazdu już przez nikogo nie był niepokojony. Decyzją z [...] marca 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania Skarżącemu statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119 poz. 515 i 517) i orzekł o wydaleniu, wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, oraz stwierdził, że nie występują okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej, powołując się na art. 19 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust 1 pkt 1 oraz art. 48 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.), zwanej dalej ustawą o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Rozpatrując odwołanie Skarżącego zaskarżoną decyzją Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2011r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawach o nadanie statusu uchodźcy toczy się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., ale z uwagi na jego specyfikę, szczególną rolę i znaczenie ma w tym postępowaniu dowód z przesłuchania strony. W postępowaniu tym wiarygodność wnioskodawcy nabiera szczególnego znaczenia, tym bardziej, że weryfikacja przytaczanych w trakcie przesłuchań okoliczności jest praktycznie niemożliwa. Rada do Spraw Uchodźców stanęła na stanowisku, że w trakcie prowadzonego postępowania, w stosunku do Skarżącego nie przedstawiono żadnych okoliczności wskazujących na to, że był prześladowany z przyczyn, o których mówi Konwencja Genewska. Dlatego też S. D. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Jednoznaczna deklaracja Skarżącego, złożona w trakcie przekraczania granicy o tym, że chce jechać do N., rezygnacja z ubiegania się o status na B. i wcześniejsze złożenie wniosku na S., zakończone deportacją na U. wskazują na to, że przyczyną złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy była chęć legalizacji pobytu z pominięciem obowiązujących procedur i motywacja o charakterze ekonomicznym, a nie poszukiwanie ochrony przed prześladowaniem. Ciąża żony Skarżącego, zdaniem organu, nie stanowi przesłanki dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Skarżący byłby narażony na prześladowanie ani innego rodzaju represje. Wnioskodawca nie wskazał przesłanek znalezienia się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń wymienionych w art. 97 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony w związku z postanowieniami Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r. Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła także podstaw do podważenia konkluzji organu I instancji, że w stosunku do Skarżącego nie zachodzą przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany, oraz udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Rady, postępowanie w sprawie prowadzone było właściwie, w oparciu o dostępne możliwości ustalenia stanu faktycznego i odpowiednio zastosowane przepisy zarówno prawa materialnego, jak też postępowania administracyjnego. Przejawy nietolerancji ze strony pracodawcy czy środowiska nie są równoznaczne z dyskryminacją i prześladowaniem. Pismem z 28 czerwca 2011r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] maja 2011r. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2011r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, art. 15, art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, - prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że zarówno organ I, jak i II instancji nie rozpatrzył jego sprawy w sposób wyczerpujący i zgodny z zasadami prawa administracyjnego. W szczególności okoliczności dotyczące prześladowania jego i jego żony – T. B. ze względu na narodowość oraz ze względu na działalność i poglądy polityczne Skarżącego. Uważa, że jego sprawa była prowadzona tendencyjnie, że z góry założono, iż skoro ubiegał się wcześniej o status uchodźcy na B., czy na S., a następnie przyjechał do Polski, to jego jedynym celem była poprawa warunków życia – co nie jest to prawdą. Skarżący stwierdził, że nigdy nie opuściłby swego kraju pochodzenia, gdyby nie skłoniły go do tego ważne okoliczności, a takimi były w tym przypadku prześladowania zarówno jego jak i jego żony ze względu na narodowość oraz poglądy polityczne. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała stanowisku zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony oraz Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. i Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967r., a także k.p.a., Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi S. D. nie znajdują uzasadnienia. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego przepisu art. 13 ustawy udzielaniu cudzoziemcom ochrony nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Wymienione w art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały stan faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim trzy wypowiedzi Skarżącego oraz zeznania jego żony. Jedna wypowiedź zawarta jest we wniosku o udzielenie statusu uchodźcy i jego uzasadnieniu. Pozostałe wypowiedzi Skarżącego zawarte są w protokołach przesłuchania cudzoziemca z [...] i [...] lutego 2011 r. Wypowiedź żony cudzoziemca zawarta jest w protokole przesłuchania z [...] lutego 2011r. Uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia szczegółowo wymienione w uzasadnieniu pierwszej decyzji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenie pierwszego postępowania. W tym informacja Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia (WIKP) z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] oraz opracowania OSW nr [...] z [...] czerwca 2010 r. i nr [...] z [...] grudnia 2009r. dotyczące aktualnej sytuacji w G. (k. 22 – 31 akt administracyjnych), zgodnie z którymi sytuacja w G. charakteryzuje się względnym stopniem stabilności oraz najwyższym wskaźnikiem demokratyzacji pośród wszystkich państw K. [...]. W G. nie jest także w żaden sposób reglamentowane prawnie funkcjonowanie działalności organizacji politycznych (obecnie zarejestrowanych jest ponad dwieście partii, a spora z nich część to partie opozycyjne). Przechodząc do analizy oświadczeń cudzoziemca złożonych w trakcie procedury uchodźczej stwierdzić należy, że nie wykazał on faktów czy okoliczności, które mogły uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem, co zasadnie doprowadziło organy obu instancji do wniosku, iż Skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących nadanie mu statusu uchodźcy. Bezpośrednim powodem wyjazdu z kraju pochodzenia cudzoziemca były problemy ze strony przedstawicieli władz państwowych ze względu na przynależność do opozycyjnej partii "A." w latach 2009-2010 (karty 50-53 akt administracyjnych). Polegały one zdaniem Skarżącego na podsłuchiwaniu rozmów telefonicznych, których jednak Skarżący w żaden sposób nie potrafi uprawdopodobnić, gdyż w wyniku tych "podsłuchów" nigdy nie miał żadnych nieprzyjemności i negatywnych konsekwencji. Ponadto, co wynika z jego zeznań, Skarżący był szeregowym członkiem partii, do którego obowiązków należało jedynie zapoznawanie ludzi z założeniami organizacji. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie ze wskazanymi wyżej informacjami dotyczącymi funkcjonowania partii politycznych w G. nie ma żadnych doniesień świadczących o represjonowaniu [...] opozycjonistów. Represjonowania z powodów przynależności do opozycji również nie potwierdzają zatrzymania i pobicie Skarżącego, gdyż jak sam wskazał, jego zatrzymanie miało charakter kontrolny. Powyższe nie może świadczyć o prześladowaniu. W ten sam sposób należy ocenić pobicie Skarżącego przez policję. W wypadku, gdyby powyższe miało miejsce Skarżący winien zwrócić się do odpowiednich organów oraz złożyć skargę na działanie przedstawicieli policji, czego nie uczynił. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że Skarżący zaprzestał działalności opozycyjnej pod koniec 2009r. i ostatecznie zerwał współpracę w kwietniu 2010r. z partią, a z kraju pochodzenia wyjechał dopiero we wrześniu 2010r. należy uznać, iż powodem wyjazdu z kraju pochodzenia nie mogła być obawa o swoje bezpieczeństwo związana z przynależnością do partii politycznej Drugą podstawą, na której Skarżący opierał swoją obawę był fakt, że już po zerwaniu kontaktu z partią miało miejsce najście mieszkania kolegi (u którego mieszkał wraz z żoną) przez nieznajomych ludzi w maju 2010r. Skarżący wyjaśnił, że powyższe zdarzenia związane było z jego pracą w Ministerstwie Obrony G., gdzie nabył wiedzę dotyczących kradzieży broni z magazynów wojskowych i odmówił wypełnienia polecenia służbowego. Skarżący w wyniku powyższego był zatrzymany przez pracowników policji wojskowej (2007 i 2008r.), a w następstwie zwolniony ze służby wojskowej ([...] kwietnia 2008r.). Powyższe jednak zeznania są sprzeczne z dokumentem, tj. wyciągiem z wykazu szeregu sił zbrojnych (karta 75 akt administracyjnych) z którego jasno wynika, że zwolnienie ze służby nastąpiło w związku z "niekompetencją służbową oraz zachowaniem niegodnym żołnierza". Sam Skarżący wskazał, że nie wykonał polecenia służbowego, dotyczącego przywrócenia porządku wśród demonstrantów, gdyż było ono sprzeczne z jego zasadami. Dlatego też należy zauważyć, że w wypadku niesłusznego zwolnienia Skarżącemu powinien poszukiwać pomocy u odpowiednich władz w kraju pochodzenia. Z zeznań jego wynika, że nie skorzystał z możliwości zapewnienia sobie ochrony ze strony organów państwowych, gdyż uznał to za bezcelowe. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że po zwolnieniu ze służby w kwietniu 2008r. cudzoziemiec nie doświadczył żadnych negatywnych konsekwencji tego zwolnienia, to należy uznać, że powoływane okoliczności nie mogły stanowić rzeczywistej przyczyny wyjazdu Skarżącego z kraju pochodzenia w 2010r. i aplikowania o przyznanie międzynarodowej ochrony. Należy bowiem zauważyć, że fakt wyjazdu miał miejsce ponad dwa lata po zaistniałym zwolnieniu. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę, że sam Skarżący wielokrotnie opuszczał G., nie miał żadnych problemów z wjazdem i wyjazdem z kraju pochodzenia - jako przyczynę ww. podróży wskazywał chęć uzyskania zatrudnienia. Trzeba również zauważyć, że przed przyjazdem do Polski Skarżący poszukiwał ochrony na S. (lecz zgodnie z jego oświadczeniem został deportowany na U., został również wpisany do Systemu Informacji Schengen jako osoba niepożądana), a później także na terytorium B., gdzie składał wnioski o nadanie statusu uchodźcy, w związku z brakiem zatrudnienia. Mając na uwadze powyższe oraz fakt rezygnacji z możliwości uzyskania ochrony w B., ze względu na brak odpowiednich warunków socjalnych, trzeba wysnuć wniosek, że Skarżący nie potrzebował ochrony ze strony pierwszego kraju w którym nic mu nie groziło, a zatem nie żywił uzasadnionej obawy przed prześladowaniem. Skarżący nie poszukiwał ochrony ze względu na prześladowania, ale z przyczyn ekonomicznych. Potwierdzeniem powyższego była deklaracja Skarżącego złożona w PSG w T. wskazująca na chęć dalszej podróży do N. (karta 2 akt administracyjnych). Zgodzić się również należy z organami, że fakt spotykania się z zachowaniami o charakterze dyskryminacyjnym ze strony G. w związku z [...] narodowością Skarżącego nie stanowi przesłanki pozwalającej uznać go za osobę prześladowaną w myśl ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Co więcej, raporty międzynarodowych obserwatorów nie wspominają nic o prześladowaniach mniejszości narodowościowych, religijnych czy społecznych na terenie G. Dlatego też oświadczenia skarżącego w tym zakresie uznać należy za mało wiarygodne. Reasumując wskazać należy, że z materiałów dostępnych organom orzekającym w sprawie nie wynika aby Skarżący uprawdopodobnił okoliczności świadczące o jego prześladowaniu w kraju pochodzenia, zaś odnosząc się do zeznań Skarżącego zauważyć trzeba, iż jego obawy nie są zasadne bowiem nie znajdują źródła w żadnych rzeczywistych przyczynach, dla których władze kraju pochodzenia miałyby go prześladować. Szczególnie w sytuacji gdy opozycja w G. nie jest prześladowana. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla Skarżącego ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, co jest niezbędną przesłanką do uznania Skarżącego za uchodźcę w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie. Zasadnie zatem Rada do Sprawa Uchodźców w zaskarżonej decyzji oceniła działanie Skarżącego, które było powiązane z chęcią znalezienia pracy, a nie poszukiwanie ochrony międzynarodowej. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do Skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1 i 3 art. 15. Rozważając przesłankę wymienioną w art. 15 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony zasadnie wywiodły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż Skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż Skarżący nie spełnia żadnej z przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany oraz, że jego wydalenie do kraju pochodzenia nie zagrażałoby w jakimkolwiek stopniu podstawowym prawom człowieka. Prawidłowo także organy wskazały, iż ciąża żony Skarżącego nie mogła stanowić przesłanki dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z Południowego Kaukazu. Skarżący został w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchany w języku [...], zrozumiałym dla Skarżącego. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną. Z uwagi na to, iż w sprawie Skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały uiszczone, w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).