V SA/Wa 1495/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia wizy pobytowej postanawia: - odrzucić zażalenie Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2007 r. S. K. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia wizy pobytowej. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 1495/07 odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu na ww. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2007 r. odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, które postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II OZ 1151/07 oddalił Naczelny Sąd Administracyjny. Następnie zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykonując czynność techniczną ponownie zobowiązał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. W wezwaniu zamieszczono pouczenie, iż nie uiszczenie w terminie wpisu od skargi spowoduje jej odrzucenie, oprócz tego omyłkowo pouczono skarżącego o prawie i trybie zaskarżenia zarządzenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 grudnia 2007 r. W zakreślonym terminie nie uiszczono żądanego wpisu. Pismem z dnia 27 grudnia 2007 r. Skarżący złożył zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Art. 168 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Orzeczeniami tymi są wyrok, postanowienie oraz zarządzenie przewodniczącego. Natomiast przez środki odwoławcze należy rozumieć skargę kasacyjną i zażalenie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zarządzenie przewodniczącego z dnia 26 kwietnia 2007 r. zobowiązujące Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego jest prawomocne, ponieważ skarżący w zakreślonym terminie nie złożył na nie zażalenia. Zażalenie Skarżącego oddalone następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczyło postanowienia Sądu z 23 sierpnia 2007 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W związku z powyższym skarżący nie mógł wnieść kolejnego zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w tej samej sprawie, gdyż było ono prawomocne. Sąd ponownie wzywając skarżącego dokonał jedynie czynności materialno-technicznej, którą przypomniał Skarżącemu o konieczności uiszczenia wpisu, do zapłacenia którego zapłacenia został on zobowiązany prawomocnym zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2007 r. Od takiej czynności materialno-technicznej żaden środek zaskarżenia nie przysługuje. Nie ma w tym względzie znaczenia omyłkowe pouczenie zawarte w piśmie skierowanym do Skarżącego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił odrzucić zażalenie jako niedopuszczalne.