V SA/Wa 1495/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia wizy pobytowej; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez obywatela U. - S. K. - jest decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z [...] lutego 2007 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r. o odmowie przedłużenia wizy pobytowej. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] sierpnia 2006 r. S.K., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie wizy pobytowej na podstawie art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 90, poz. 757 ze zm.) na czas pobytu 362 dni. W dniu złożenia wniosku cudzoziemiec przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy pobytowej wydanej w dniu [...] czerwca 2006 r. w trybie art. 33 ust. 1 ww. ustawy przez Wojewodę [...] na czas pobytu 90 dni z terminem ważności do [...] września 2006 r. W załączonym do wniosku piśmie, wskazał na podjęte studia podyplomowe w [...] w W. Nadto dodał, że jego pobyt w Polsce jest również uzasadniony toczącym się postępowaniem przed Sądem Rejonowym dla [...] w W. (sygn. akt [...]). Po rozpatrzeniu wniosku, Wojewoda [...] w dniu [...] sierpnia 2006 r. wydał decyzję, którą odmówił S.K. wydania wizy pobytowej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wizę pobytową na podstawie art. 26 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, o której wydanie ubiega się wnioskodawca, wydaje konsul zgodnie z art. 46 ust. 1 ww. ustawy. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez cudzoziemca odwołania od rozstrzygnięcia Wojewody [...], Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w dniu [...] października 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Z uwagi na fakt, iż z odwołania wynikało, że zainteresowany dokonał zmiany kwalifikacji wniosku, Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] winien ustalić, czy w stosunku do cudzoziemca zachodzą przesłanki przedłużenia wizy pobytowej określone w art. 43 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] grudnia 2006 r. o numerze [...] ([...]), Wojewoda [...] odmówił zainteresowanemu przedłużenia wizy pobytowej. Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec złożył odwołanie do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, który decyzją z [...] lutego 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej orzeczenia wskazał przepis art. 43 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu orzeczenia organ wyjaśnił, iż S.K. w chwili składania wniosku z [...] sierpnia 2006 r. przebywał w Polsce na podstawie wizy pobytowej o symbolu C/11, wydanej przez Wojewodę [...] za zgodą Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Następnie wyjaśnił, iż wiza pobytowa uregulowana w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, jest wizą szczególną, wydawaną w określonym celu i na określony czas pobytu, w sytuacji gdy nie jest możliwe uzyskanie wizy pobytowej w zwykłym trybie. Wydanie wizy w tym trybie zawsze wymaga zgody Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. Z faktu, iż Prezes Urzędu wyraża zgodę na wydanie tego rodzaju wizy na określony czas pobytu wynika, że wojewoda nie jest upoważniony do przedłużenia takiej wizy i działanie takie nie znajduje umocowania w ustawie o cudzoziemcach. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż ustawa o cudzoziemcach nie zawiera uregulowań dotyczących opiniowania przez Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniosku o przedłużenie wizy pobytowej wydanej w trybie art. 33 ust. 1 wymienionej ustawy. Z tych też powodów organ uznał, iż przedłużenie wizy wydanej w tym trybie nie jest możliwe. Nadto, organ dodał, iż cudzoziemiec, jak wynika z dokumentów, uzyskał wizę pobytową w omawianym trybie na maksymalny czas pobytu, przewidziany dla tego rodzaju wizy, tj. 90 dni, a zatem jej przedłużenie - nawet gdyby ustawodawca przewidział taką ewentualność - byłoby niemożliwe. S.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Urzędu z [...] lutego 2007 r., zarzucając naruszenie art. 43 i art. 33 ustawy o cudzoziemcach. Nadto zainteresowany wskazał na trwające w jego sprawie postępowanie przed Sądem Rejonowym dla [...] w W. (sygn. akt [...]) oraz fakt podjęcia studiów podyplomowych. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie zauważył, że okoliczności przedstawione przez zainteresowanego w toku tego postępowania, mogą stanowić podstawę do wystąpienia o wydanie kolejnej wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, tj. badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.), Sąd uznał, iż decyzja ta odpowiada prawu, dlatego też skargę jako niezasadną oddalił. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] sierpnia 2006 r. S.K., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie wizy pobytowej długoterminowej na okres 362 dni, uzasadniając wniosek m.in. toczącym się w jego sprawie postępowaniem sądowym. Jednocześnie zauważyć należy, iż z treści złożonego przez cudzoziemca odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2006 r. wynika, iż skarżący zmienił kwalifikację wniosku wskazując, iż organ winien rozpoznać wniosek w trybie art. 43 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a zatem jako wniosek o przedłużenie wizy pobytowej. W chwili składania wniosku skarżący przebywał na terytorium RP na podstawie wizy pobytowej o symbolu C/11 wydanej w dniu [...] czerwca 2006 r. przez Wojewodę [...] w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, z terminem ważności do [...] września 2006 r. (tj. na czas pobytu 90 dni). Tym samym wniosek cudzoziemca o przedłużenie wizy - na co należy zwrócić szczególną uwagę - dotyczył wizy pobytowej wydanej w oparciu o przepis art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Stosownie do treści tego przepisu wiza pobytowa może być wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności, na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy, jeżeli: 1) przepisy prawa polskiego wymagają od niego osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej; 2) wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny ze względu na konieczność poddania się zabiegom lekarskim służącym bezpośrednio ratowaniu życia, którym nie może on zostać poddany w innym państwie; 3) zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 1.08.2002), potwierdzone przez organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi. Zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu wizę, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, wydaje się na okres pobytu niezbędny do realizacji celu, w którym została udzielona, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące. Zgodnie natomiast z art. 46 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, wizę, o której mowa w art. 33, wydają lub odmawiają jej wydania konsul albo wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Wydanie wizy wymaga uzyskania zgody Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. Zatem, wiza pobytowa uregulowana w art. 33 ustawy o cudzoziemcach może być wydana wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach określonych w ust. 1 wymienionego przepisu (pkt 1-5), które to okoliczności nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, na okres pobytu niezbędny do realizacji celu, w którym została udzielona, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące (ust. 2 wymienionego przepisu - w przypadku okoliczności, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1-3), i tylko za zgodą wyrażoną przez Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał na brak podstawy prawnej do przedłużenia ważności wydanej w dniu [...] czerwca 2006 r. przez Wojewodę [...] wizy pobytowej w tymże trybie, z uwagi na jej szczególny charakter i szczególny tryb wydawania, wykluczający taką możliwość. Jednocześnie zaznaczył, iż przepisy ustawy o cudzoziemcach przewidują możliwość przedłużenia wizy pobytowej, jednakże brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż mają one zastosowanie również do wizy, o której mowa w art. 33 ust. 1. W tym miejscu Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 43 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można przedłużyć wizę pobytową, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty cudzoziemca albo względy humanitarne; 2) zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy, wystąpiły niezależnie od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w chwili wydania wizy; 3) okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie inny niż deklarowany; 4) nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 42 pkt 2-7, (tj. m.in. jego dane nie znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany). W myśl zaś ust. 2 tego przepisu, okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przedłużonej wizy nie może przekraczać okresu pobytu przewidzianego dla danego typu wizy pobytowej. Na podstawie art. 44 ustawy o cudzoziemcach decyzję w sprawie przedłużenia wizy wydaje właściwy wojewoda. Mając na uwadze wskazane unormowania prawne, orzekający w sprawie organ odwoławczy słusznie - w ocenie Sądu - uznał, iż z faktu wyrażania zgody przez Prezesa Urzędu na wydanie wizy pobytowej uregulowanej w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że wojewoda nie jest upoważniony do przedłużenia takiej wizy. Jednocześnie słusznie też organ zauważył, iż ustawa o cudzoziemcach nie zawiera uregulowań dotyczących opiniowania przez Prezesa Urzędu wniosków o przedłużenie wizy pobytowej wydanej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Tym samym Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do braku możliwości przedłużenia wizy pobytowej wydanej w oparciu o przepis art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Dodatkowo Sąd zauważa, iż przepis art. 33 ustawy o cudzoziemcach pozwala na udzielenie wizy pobytowej w sytuacjach wyjątkowych, jeżeli wydanie jej w zwykłym trybie nie jest możliwe, a cudzoziemiec musi koniecznie zostać na jakiś czas w Polsce. Trzeba też w tym miejscu zaznaczyć, że cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy (w zwykłym trybie), jeżeli zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 42 ustawy o cudzoziemcach. Nadto, Sąd zauważa, iż skarżący uzyskał szczególnego rodzaju wizę pobytową na maksymalny czas pobytu, przewidziany dla tego typu wizy, tj. na trzy miesiące (art. 33 ust. 2). Okres na jaki udzielona została wiaz w trybie art. 33 ustawy o cudzoziemcach nie mógł przekroczyć 3 miesięcy. Na taki też czas, jak już zostało to powyżej dostrzeżone, wiza ta została wydana. Zatem, również z uwagi na maksymalny okres na jaki wiza pobytowa, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, została stronie udzielona, nie byłoby możliwe jej przedłużenie. Taką możliwość wyklucza bowiem cytowany powyżej przepis art. 43 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że zainteresowany nadal może wystąpić z wnioskiem o wydanie wizy pobytowej uregulowanej w art. 33 ust. 1 omawianej ustawy. Organy orzekające w sprawie nie kwestionowały, iż okoliczności wskazane przez cudzoziemca w toku postępowania mogą uzasadniać wystąpienia o wydanie kolejnej wizy w szczególnym trybie, o którym mowa w art. 33 ust. 1. Podkreślenia jednocześnie wymaga, ze okoliczności te w niniejszym postępowaniu nie zostały uwzględnione - albowiem nie mogły mieć żadnego znaczenia w sprawie i w efekcie wpływu na wydane rozstrzygnięcie - jedynie z przyczyn formalnoprawnych, tj. z uwagi na brak podstawy prawnej do rozpatrzenia takiego wniosku o przedłużenie wizy o symbolu C/11, wydanej na maksymalny okres. W konsekwencji, nie podzielając zarzutów podniesionych w skardze, dotyczących naruszenia art. 43 ust. 1 oraz art. 33 ustawy o cudzoziemcach, Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji